Nie wyszedł niestety do końca Scottowi ten film. Mam wrażenie, że tak naprawdę nie był zainteresowany specjalnie tematem i ot sobie uznał, że skoro tyle okresów historycznych odhaczył to wypadałoby w końcu zrobić coś o wojnach napoleońskich. Szkoda, bo po "The Last Duel" naprawdę liczyłem, że i w tym przypadku dziadzio wykrzesa z siebie werwę.
Nie będę rozpisywał się o nieścisłościach historycznych, bo mam o tamtych czasach podobną wiedzę, co Ilona Łepkowska o pisaniu fajnych scenariuszy. Problemem dla mnie jest to, co już wielu zdołało zauważyć, czyli przedstawienie samego Napoleona. Gość stał się jedną z najbardziej ikonicznych postaci historycznych nie bez przyczyny. Gdyby miało to być moje pierwsze zetknięcie z Bonaparte, to nie zrozumiałbym czemu historycy darzą go takim kultem. Gdzie ten wybitny mąż stanu i genialny strateg, o którym się uczyłem? Zamiast tego film przedstawia nam losy sfrustrowanego karierowicza z problemami łóżkowymi. To największy grzech jaki może popełnić produkcja o Napoleonie - brak odczucia wyjątkowości tejże postaci przez widza.
Okazja zmarnowana tym bardziej, że Scottowi udało się pozyskać jednego z najlepszych obecnie aktorów świata. Niestety nawet Phoenix rozczarowuje i daje wyjątkowo przeciętny występ jak na swoje możliwości. Nie wiem czyja tu wina. Scotta, że tak go marnie poprowadził? Czy Phoenixa, który w rzeczywistości pewnie nie chciał tego grać i zgodził się przez wzgląd na stare czasy spędzone na dekoracjach starożytnego Rzymu? Innym kwiatkiem jest to, że oglądamy losy Napoleona na przestrzeni 22 lat, a przez cały czas wygląda tak samo. Już w pierwszych scenach z młodości wygląda jak pomarszczony dziadyga. Jakby nie mogli chociaż spróbować tego ukryć charakteryzacją czy coś. Nawet różnicę wieku między nim, a Józefiną uszczuplono z 6 lat, co zdradza scena ślubu. Sęk w tym, że starsza o rok małżonka wciąż wygląda jakby była jego córką.
Będąc w temacie Napoleona i Józefiny to tego wątku jest za dużo. Do kina poszedłem na widowisko o podbojach francuskiego męża stanu, nie na jakąś obyczajówkę o przeszkodach małżeńskich. Niestety przez niemalże pół filmu Scott w miejscach, gdzie mógłby od kulis przedstawić kolejne strategie Napoleona, to woli zaglądać do jego łoża. Możnaby było to przecierpieć, gdyby tą nudę wynagrodził emocjonującymi sekwencjami bitewnymi. Jak na złość nawet one rozczarowują i są koszmarnie nijakie. Bitwa o Austerlitz to realizacyjna nuda, pod którą podpisać mógłby się byle ziutek na fotelu reżysera. Nawet na sekwencji Waterloo bardziej przysypiałem, niż siedziałem na szpilkach. Jedyny moment, który zasługuje na wyróżnienie i uosabia epę, jakiej ze świecą szukać to scenka z Borodino. Muzyka, zdjęcia i to malownicze slow motion - absolutna poezja. Cały film powinien taki być, a tak to mamy jedynie jedną zajebistą minutę na 2,5 h przeciętniactwa.
5/10 - dodatkowe plusy za scenografię i kostiumy, które są niczego sobie. Kubrick gdyby żył i zobaczył, to pewnie odesłałby Scotta na gilotynę.
Nie będę rozpisywał się o nieścisłościach historycznych, bo mam o tamtych czasach podobną wiedzę, co Ilona Łepkowska o pisaniu fajnych scenariuszy. Problemem dla mnie jest to, co już wielu zdołało zauważyć, czyli przedstawienie samego Napoleona. Gość stał się jedną z najbardziej ikonicznych postaci historycznych nie bez przyczyny. Gdyby miało to być moje pierwsze zetknięcie z Bonaparte, to nie zrozumiałbym czemu historycy darzą go takim kultem. Gdzie ten wybitny mąż stanu i genialny strateg, o którym się uczyłem? Zamiast tego film przedstawia nam losy sfrustrowanego karierowicza z problemami łóżkowymi. To największy grzech jaki może popełnić produkcja o Napoleonie - brak odczucia wyjątkowości tejże postaci przez widza.
Okazja zmarnowana tym bardziej, że Scottowi udało się pozyskać jednego z najlepszych obecnie aktorów świata. Niestety nawet Phoenix rozczarowuje i daje wyjątkowo przeciętny występ jak na swoje możliwości. Nie wiem czyja tu wina. Scotta, że tak go marnie poprowadził? Czy Phoenixa, który w rzeczywistości pewnie nie chciał tego grać i zgodził się przez wzgląd na stare czasy spędzone na dekoracjach starożytnego Rzymu? Innym kwiatkiem jest to, że oglądamy losy Napoleona na przestrzeni 22 lat, a przez cały czas wygląda tak samo. Już w pierwszych scenach z młodości wygląda jak pomarszczony dziadyga. Jakby nie mogli chociaż spróbować tego ukryć charakteryzacją czy coś. Nawet różnicę wieku między nim, a Józefiną uszczuplono z 6 lat, co zdradza scena ślubu. Sęk w tym, że starsza o rok małżonka wciąż wygląda jakby była jego córką.
Będąc w temacie Napoleona i Józefiny to tego wątku jest za dużo. Do kina poszedłem na widowisko o podbojach francuskiego męża stanu, nie na jakąś obyczajówkę o przeszkodach małżeńskich. Niestety przez niemalże pół filmu Scott w miejscach, gdzie mógłby od kulis przedstawić kolejne strategie Napoleona, to woli zaglądać do jego łoża. Możnaby było to przecierpieć, gdyby tą nudę wynagrodził emocjonującymi sekwencjami bitewnymi. Jak na złość nawet one rozczarowują i są koszmarnie nijakie. Bitwa o Austerlitz to realizacyjna nuda, pod którą podpisać mógłby się byle ziutek na fotelu reżysera. Nawet na sekwencji Waterloo bardziej przysypiałem, niż siedziałem na szpilkach. Jedyny moment, który zasługuje na wyróżnienie i uosabia epę, jakiej ze świecą szukać to scenka z Borodino. Muzyka, zdjęcia i to malownicze slow motion - absolutna poezja. Cały film powinien taki być, a tak to mamy jedynie jedną zajebistą minutę na 2,5 h przeciętniactwa.
5/10 - dodatkowe plusy za scenografię i kostiumy, które są niczego sobie. Kubrick gdyby żył i zobaczył, to pewnie odesłałby Scotta na gilotynę.
29-12-2023, 00:07 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 29-12-2023, 12:00 przez Kryst_007.)
