[Debryk]

Fabuła: Dość zgorzkniały, zgryźliwy starszy pan wszystkich wnerwia. Aż pewnego dnia na przeciw wprowadza się nowa rodzina, i koleś zwany Otto się zmienia.
W roli staruszka występuje Tom Hanks.




Taaaa, włączę sobie jakąś komedię na wieczór - pomyślałem i odpaliłem ten film, pamiętając trailer, sugerujący coś lekkiego. No i takiego wała, bo to surowy dramat o życiu i śmierci, i przemijaniu. Momenty może i są lekkie, ale na całej szerokości jest to ujmujący dramat. Hanks dobry, ale show kradnie bohaterka Marisol, która zagrała fenomenalnie. We flashbackach, których jest sporo pojawia się Sonya i jest zjawiskowo piękna. Końcówka niby próbuje to wszystko osłodzić, co się działo, ale nadaremnie, bo po prostu całość taśmy wypełnia żal, rozpacz i życiowa katastrofa. Co jest fajne, że pewne rzeczy są dawkowane umiarkowanie i te puzzle potem składają się w całość, ukazując naturę Otto. Nawet reakcja Marisol na to, że ma "wielkie serce" była taka, jak moja. ot, ironia losu. I przede wszystkim ciężko mi się oglądało, bo Otto to dosłownie ja. Taki wnerwiający typ, który wszystkich wyzywa od idiotów :/

Dla samej realcji Otto - Marisol warto to obejrzeć i z pewnością wrócę do tej historii, ale nie prędko bo można zaliczyć doła. Daję 8/10!

Rozwijam wątek z "krótkiej..."

Jak wspomniałem, trailer próbuje przekazać, że jest to komedia. Nic bardziej mylnego, gdyż z komedią to nawet nie stało obok, a odkrywane z wolna karty pokazują naprawdę przech*jową stronę życia tytułowego Otto. Co więcej, tych kwiatków i zła w jego życiu jest tak wiele, że zasadniczo jego zgryźliwość jest 100% uzasadniona. I wszystkich ma za idiotów.

Fabuła przypomina w swoim szkielecie "As good as it gets" z czyli "Lepiej być nie może": piękna kobieta (sic!) zakochuje się w zgryźliwym kolesiu. No ale Malvin w sumie był zblazowanym dupkiem bo tak, a Otto jednak dostał od życia taki wpi3rdol, że nie ma co tych dwóch bohaterów porównywać. Ale w obu filmach clou jest to, że jakiś stary gość ma w sobie dobro, a miłość do bliźniego uratuje świat. I po obejrzeniu Otto ten przereklamowany szajs z Hunt i Nicholsonem, gdzie bohatera nie da się lubić a wątek miłości jest naciągnięty jak guma, blednie jeszcze bardziej, bo choć Foster próbuje przemycić jakieś jasne punkty życia swojego bohatera, to w ogólnym rozrachunku bez pitolenia sprzedaje wielki dramat, a jego bohater od początku do końca ma przewalone.