Usłyszcie mój krzyk (1991)
Porządny dokument. Oddanie sprawiedliwości Ryszardowi Siwcowi, którego poświęcenie zostało stłamszone przez but władzy. Wyciska z tematu tyle ile się da i największy szacun za dotarcie do świadków tamtego samopodpalenia. Sama postać naprawdę godna upamiętnienia. Słuchając wypowiedzi bliskich o nim można faktycznie uwierzyć, że był to człowiek prawdziwie kochający swoją ojczyznę, a nie wariat jakiego wówczas malowano. Jego mowa nagrana przed śmiercią aż wyciska łzy. Mimo wszystko, stanowisko wobec tego zdarzenia dzielę z komentatorem - Siwiec faktycznie mógł wybrać przemówienie Gomułki jako moment poświęcenia. Wówczas dla systemu trudniej byłoby je stłamsić przed ludem i z pewnością ofiara nie poszłaby na marne.
8/10
Lalka (1968)
Piękna ekspozycja, jak to u Hasa zresztą... I w sumie tyle co ten film ma do zaoferowania, bo jako adaptacja jest niesamowicie spłycona. Toporność we wciśnięciu grubego kolosa Prusa w 2,5 h metrażu czuć na każdym kroku. Film skacze wieloma wątkami z powieści, jednocześnie najczęściej urywając je tak ot. Ci niezapoznani z historią bankowo będą mieli pod górkę z ogarnięciem wszystkich wydarzeń. Przykład - scena na dworcu, gdy sfochowany Wokulski wyjeżdża do Paryża i żegna się z Rzeckim. Cięcie! I już widzimy Wokulskiego wypoczywającego na polskiej wsi i witającego się z Wąsowską. Cierpi też na tym ładunek emocjonalny - gorącego uczucia Staszka do Łęckiej i tej całej jego determinacji nie czuć. Wszystko to jest zaskakująco suche i jakby prowadzone od linijki.
W sumie warto dla tej eleganckiej strony wizualnej czy muzyki Kilara, ale fanów literackiego oryginału czy po prostu potrzebujących bardziej wnikliwego streszczenia przed maturą, to odsyłam do późniejszej serialowej adaptacji. Ber może i nie miał zmysłowej ręki reżyserskiej Hasa, ale za to miał wszystko inne. Nie ujmując nic Dmochowskiemu, ale gdy myślę o Wokulskim to widzę Kamasa w cylindrze i z laseczką. To samo w przypadku Pawlika jako Rzeckiego.
6/10
BTW. Czy tylko mnie zastanawia czemu Wacław Kowalski, który miał ze dwie konkretne sceny nie był wymieniony w napisach, ale za to Marian Opania, jedynie w jednym ujęciu rzeźbiący dłutem i nie mówiący ani słowa był?
Porządny dokument. Oddanie sprawiedliwości Ryszardowi Siwcowi, którego poświęcenie zostało stłamszone przez but władzy. Wyciska z tematu tyle ile się da i największy szacun za dotarcie do świadków tamtego samopodpalenia. Sama postać naprawdę godna upamiętnienia. Słuchając wypowiedzi bliskich o nim można faktycznie uwierzyć, że był to człowiek prawdziwie kochający swoją ojczyznę, a nie wariat jakiego wówczas malowano. Jego mowa nagrana przed śmiercią aż wyciska łzy. Mimo wszystko, stanowisko wobec tego zdarzenia dzielę z komentatorem - Siwiec faktycznie mógł wybrać przemówienie Gomułki jako moment poświęcenia. Wówczas dla systemu trudniej byłoby je stłamsić przed ludem i z pewnością ofiara nie poszłaby na marne.
8/10
Lalka (1968)
Piękna ekspozycja, jak to u Hasa zresztą... I w sumie tyle co ten film ma do zaoferowania, bo jako adaptacja jest niesamowicie spłycona. Toporność we wciśnięciu grubego kolosa Prusa w 2,5 h metrażu czuć na każdym kroku. Film skacze wieloma wątkami z powieści, jednocześnie najczęściej urywając je tak ot. Ci niezapoznani z historią bankowo będą mieli pod górkę z ogarnięciem wszystkich wydarzeń. Przykład - scena na dworcu, gdy sfochowany Wokulski wyjeżdża do Paryża i żegna się z Rzeckim. Cięcie! I już widzimy Wokulskiego wypoczywającego na polskiej wsi i witającego się z Wąsowską. Cierpi też na tym ładunek emocjonalny - gorącego uczucia Staszka do Łęckiej i tej całej jego determinacji nie czuć. Wszystko to jest zaskakująco suche i jakby prowadzone od linijki.
W sumie warto dla tej eleganckiej strony wizualnej czy muzyki Kilara, ale fanów literackiego oryginału czy po prostu potrzebujących bardziej wnikliwego streszczenia przed maturą, to odsyłam do późniejszej serialowej adaptacji. Ber może i nie miał zmysłowej ręki reżyserskiej Hasa, ale za to miał wszystko inne. Nie ujmując nic Dmochowskiemu, ale gdy myślę o Wokulskim to widzę Kamasa w cylindrze i z laseczką. To samo w przypadku Pawlika jako Rzeckiego.
6/10
BTW. Czy tylko mnie zastanawia czemu Wacław Kowalski, który miał ze dwie konkretne sceny nie był wymieniony w napisach, ale za to Marian Opania, jedynie w jednym ujęciu rzeźbiący dłutem i nie mówiący ani słowa był?
09-04-2024, 18:32 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 09-04-2024, 18:32 przez Kryst_007.)
