101 dalmatyńczyków (1961) - znów powtarzanie disneyowskiej klasyki po angielsku (wcześniej widziało się w prawilnym polskim dubie, czyli tym z lat 60.). Film, który stał się synonimem dalmatyńczyka (i ponoć ocalił tę rasę przed wyginięciem), póki go nie wygryzł Marshall z Psiego patrolu.
Po potężnej Śpiącej Królewnie zmiana stylu i odejście od disneyowskiej formuły. Dzieje się w czasach współczesnych i szarej rzeczywistości, zero elementów fantastycznych, psy są niezantropomorfizowane i jak jakiś dzban powie "psy gadajo!", to te psy gadają jak w Ratatuju – czyli dla widza gadka-szmatka, a dla człowieka w filmie hał-hały. Pasuje tu zastosowany szkicowy przyziemny szkic pasujący do współczesnej i industrialnej scenerii i brzydkiej Wielkiej Brytanii. Który nie podobał się dziadersowi Disneyowi i przez rok nie odzywał się do Kena Andersona. Animatorzy byli zadowoleni, bo Xerox nie rujnował ich rysunków jak to bywało z tuszem. I coś w tym jest, bo jak tu płynnie i realistycznie poruszają się ludzie. Jedne z lepszych animacji ruchu.
A jak historia? Zaskoczyło mnie jaki ten film jest dorosły mimo tematyki. Chociażby moment, gdy jeden z urodzonych szczeniaków nie daje znaku życia i film mówi bez szantażu emocjonalnego, że hej takie życie (oczywiście potem szczenię ożywia jak w książce). Albo Nochal i Baryła są dość unikalni jak na tego typu duet. Wciąż to trop głupich śmiesznych henchmenów i wiele razy się wywracają komediowo, ale cały czas są realnym zagrożeniem dla bohaterów i nawet człowiek nie chciałby spotkać na drodze tych wyjątkowo wrednych typów (zwłaszcza Nochala). Podczas walki z nimi psy się nie certolą, a Pongo dostaje mocno z buta w ścianę i o mało nie został zdzielony łomem (co równa się śmierci na miejscu). Z kolei gazety informujące o kradzieży są pełne różnych niusów typu "robotnicy utknęli w kopalni", "zastrzelono w obławie policyjnej trzy osoby" czy "uciekinierzy z psychiatryka" czy "w Genewie Sowieci nie zgadzają się na rozbrojenie atomowe". Tym samym film potwierdza, że Walt Disney faktycznie robił filmy dla wszystkich - dzieci mają słodkie pieski i slapstick, a dorośli często podteksty które tylko oni zrozumieją. Np. reakcja Ponga na to, że ma dobrą spermę... a w końcówce Robert na widok pozostałych 84 szczeniąt od razu uznaje, że Pongo i Czika je spłodziły :D. Wymieniając dalej - Pongo uważa, że jego zwierzak domowy Robert musi mieć partnerkę, bo ktoś musi mu ogarnąć zagracone mieszkanie. A potem spogląda na jakiegoś Cosmopolitana z ładnymi paniami na okładce (o takich obrazkach w dzisiejszych animacjach dla dzieci można zapomnieć). Potem jeden z szczeniaków rzuca jakimiś brzydkimi słowami, za co Czika go strofuje i mówi że na pewno nauczył się tego od ojca (a Pongo z dumą się uśmiecha :D). I pewien jestem, że jak Cruella odchodzi wściekła z powodu fiaska kupna szczeniąt, to ujadający za nią Pongo obrzuca jakimiś wulgaryzmami po psiemu. I kurde, to szczekanie o zmierzchu jest tak życiowe. Cały Londyn jest głośny od psiego szczekania, a ludzie dostają kurwicy i rozważają kupno wiatrówki. I jest konsekwentne - wesoła końcówka z psim szczekaniem, ale w ostatnim ujęciu wszystkie mieszkanie w Regent's Park włączają światła, co pokazuje że jednak ludzie zdecydowali się na te wiatrówki :). Jak Pongo ciągnie Rogera po parku - od razu przypomniały mi się rodzinne eskapady z naszym psem. Plus to psy uważają się za właścicieli ludzi, co jest ziarnem prawdy (a ludzie muszą je czcić. Roger i Anita mają wszędzie powywieszane zdjęcia/portery swych psów).
I warto dać punkty za progresywność. I Czika zamiast dzielnie spoglądać w oknie na samotnego heroicznego męża, to razem z nim udaje się do Suffolk, wspólnie atakują Nochala i Baryłę (i też agresywnie obchodzi z Baryłą), i mają równy czas antenowy. I rysownicy pamiętali, że u psowatych ciężko z dymorfizmem płciowym (przypomnę, że Lassie zawsze grał chłop) i Czika ma sylwetkę ma tę samą co Pongo, a długie rzęsy (często jedyny atrybut kobiecych postaci zwierzęcych) prawie nie występują. Pierwszy raz jak ją ujrzałem w dzieciństwie brałem ją za samca. Hej, jej obroża jest koloru niebieskiego, zamiast być np. różowa czy innego koloru kodowanego dla kobiet. Dawniejsi animatorzy potrafili realistycznie oddać wygląd zwierząt zamiast bawić w przeseksualizowanie samic zwierząt. Nie wspomnę, że szczeniaki wyglądają tak samo i jedynie ich płeć odróżnia się po kolorze obroży. W pierwszym dubie jednemu z kłócących się szczeniaków zmienili płeć na żeńską.
I też subtelne przesłanie antytytoniowe - niby Anita i Cruella są w tym samym wieku, ale ta druga wygląda na 5 razy starszą, bo nałogowo pali i w dodatku jakiś syf, bo jej papierosy dymią się na zielono (plus niezła jędza, bo gasi peta w ciastku, a potem strzepuje pył nowego peta do cudzej filiżanki kawy :D). Z drugiej strony Roger też jest nałogowym palaczem, bo zawsze pyka tą swoją fajkę. Także Nochal prócz picia jakiegoś wina pali cygaro (coś co umknęło mi podczas pierwszego seansu), którego popiół strzepuje na kanapkę Baryły.
I jestem zaskoczony, że obsada głosowa składa się niemal z Brytyjczyków (Ponga z kolei dubbinguje Australijczyk) i tylko Nianię i Cruellę dubbingują Amerykanki.
* A nie jak w dwóch polskich dubbingach być pod stałą obserwacją policji. Dlatego też zacząłem oglądać animacje Disneya w oryginale, bo zagraniczny dubbing ma to do siebie, że tłumaczenie może zmienić sens i zgubić.
Zdecydowana czołówka animacji robionych za życia Walta Disneya.
9/10
101 dalmatyńczyków 2: Londyńska przygoda - o kurde. Cruella w tym filmie pali. Sądziłem, że tego nie będzie jako, że już wtedy na obecność tytoniu bardzo krzywo się patrzono w produkcjach dla dzieci, nawet jeśli palaczem jest ktoś jednoznacznie zły (zabranianie palenia tytoniu przez czarne charaktery to jest coś czego nie zrozumiem). Bo taki Robert rzucił palenie. Swoją drogą fun fact - Cruella miała wrócić w Bernardzie i Biance jako główna zła, ale pracownicy byli niechętni sequelom i w zastępstwie pojawiła się Madame Medusa (oparta na żonie jednego z animatorów, z którą się rozwodził :D). Anyway, co z sequelem? Podczas seansu nie czułem żenady jak było to z innymi sequelami Disneya. Co nie znaczy, że nie ma wad i cierpi na syndrom obecnego kina przeznaczonego tylko dla dzieci.
Wspominałem, że w jedynce Czika nie miała rzęs? Tutaj dłuższe rzęsy są widoczne w każdej scenie i każda z Dalmatynek ma dłuższe rzęsy od chłopców, jakby obroże nie wystarczyły (a nawet u ludzkich dzieci nie ma dymorfizmu płciowego). Jedynka była progresywna ukazując kota jako dobrego? Tutaj kot jest zły i chce zjeść słodkie ćwirki. Nochal i Baryła to już pełni comic relief, gdy w jedynce byli wyrwani z Nędznych psów Peckinpaha. W jedynce porwanie było intensywne, a tu to okazja do slapsticku (Radcliffowie powinni zwolnić Nianię, ponieważ drugi raz będące pod jej opieką szczeniaki zostają porwane). Animacja postaci jest zbyt gumowa i ekspresyjna względem jedynki. Gdy pojawia się gazeta, w jedynce były legitne artykuły, które można było przeczytać na stopklatce, a tu zbitki typu kdsjfuixz!, by imitować tekst. Krytycy chwalili pierwszy film za brak sentymentalizmu, gdy tu są elementy opracowane na wywołanie emocji. M.in. rozlega dramatyczna muzyka podczas szczekania o północy. I są pewne klisze - jak jedno dziecko czujące się odrzucone, aktor grający herosa będący nadętym ćwokiem i niesławny liar revealed. Głos Roberta niepasujący i odmienny od poprzednika. Tym razem szczeniaki uciekają autobusem i udaje się go prowadzić, gdzie jedynka była mocna osadzona w rzeczywistości.
Urywki serialu z Gromem w jedynce idealnie emulowały ówczesne seriale telewizyjne, gdy w dwójce (dalej dziejącej się w latach 60.) wygląda zbyt nowocześnie, z długimi ujęciami i nieprawdopodobną kamerą nieobecną nawet w szerokoekranowych filmach (a tym bardziej telewizji o ograniczonym budżecie). Przy okazji, jedynka się w grudniu. Akcja dzieje się wiosną. Nie powinny te szczenięta urosnąć? Z autopsji wiem, że psy kurewsko szybko rosną - wyjedziesz na tydzień kolonii, a po powrocie zamiast kuleczki zastajesz wyrośniętego byka ze sterczącymi uszami.
Z kolei zastanawia mnie, za co Cruella dostała wyrok, że zakazują jej posiadania futra, bo film nic nie mówi? Końcówka jedynki pokazywała, że Cruelli mimo technicznej przegranej jednak uszło jej na sucho. Dowodów na jej winę brak, bo psiaki zwiały, a jedynymi świadkami byli Nochal i Baryła (a pewnie też przytomnie siedzieli cicho). A też pokazuje, że utrzymuje kontakt z Radcliffami i idzie ich do domu, by pocałować klamkę (swoją drogą co ona sobie myślała: "Hej, Anita. Chcę wypełnić pustkę po futrach, mogłabyś mi użyczyć swe psy, bym zrobiła z nich płótna do obrazów"). Ja bym zrobił, że Cruella po przegranej straciła sens życia i stąd obsesja sztuką. Choć w sumie nawet dobrze, że nie mówią, bo jakoś zachowali realizm względem poprzednika (przypomnę, że w Pinokiu żadnego z bad guyów nie dopadła sprawiedliwość). I zasugerowali, że Cruella jako bogatsza osoba załatwiła sobie zawiasy, przez co Nochal i Baryła mają focha, że muszą gnić w mamrze. Swoją limuzyna Cruelli trzyma się nieźle po tym karambole w finale. I podejrzewam, że Cruelli nie przeszkadzałaby złośliwa piosenka o niej, bo wprost epatuje się złem – jej telefon ma wygrawerowanego diabełka, zapalniczka kształt smoka i nazwała swą posiadłość Czarcim Dworem. Halo, w imieniu ma fraza okrucieństwo.
Swoją drogą Anita i Roger powinni spłodzić kajbera - jakoś ich psy były w stanie podjąć się macierzyństwa i odchować młode (a Czika na pewno była zmęczona i niewyspana. I pewnie narzekała, że jej cycki zmieniły się w obwisłe worki). A ci jaką mają wymówkę? Stać ich na dom, Roger ma dobrze płatną pracę, a pokojówka nazywana była „nianią” raczej nie dlatego, że ma zajmować szczeniętami. Rewolucja seksualna jeszcze nie nadeszła, a parcie na dzieci było też większe i raczej małżeństwa zawierano w tym celu. Chyba, że traktowali opiekę psich szczeniąt jako wprawkę przed tym ludzkim.
Ale jako mimo powyższej krytyki film mi się podobał mi się bardziej niż powinien. Nie ma jakichś wielkich duchowych odstępstw od jedynki, idealnie symuluje styl graficzny Kena Andersona (plus wykorzystywali zdobycze techniki. Jak Cruella pali jeden z obrazów Larsa jest z kolorów zmienia intensywność). I w przeciwieństwie do innych sequeli film pamiętał, że JEDYNKA NIE BYŁA MUSICALEM i nie ma tu numerów muzycznych. Gdy Lars mówi, że to zabicie szczeniąt jest okrutne, to Cruella z Badunami z uśmiechem cytuje "zatop, otruj, palnij w łeb" z jedynki. Pozwolili nawet na trochę wredostwa, bo szczenięta ścigają z okrutnym uśmiechem na pyskach przerażone kury i jeszcze zachęcane przez ich ojca psychola (ale mówimy o psie, który w jedynce dokonał masowego blackface'u). Wspomniany liar revealed jest dobrze zrobiony i tutaj gniew postaci jest uzasadniony, bo to dziecko, a te mają więcej w sobie żalu, i okłamywane przez swego idola i ten idol go zawodzi w najważniejszym momencie. I nie ma długiego rozstania. Uśmiałem się, gdy Grom słysząc że ma zginąć w serialu mówi, że zamierza zginąć lepiej niż Old Yeller :).
W sumie bez cienia przesady powiem - to jeden z najlepszych straight-to-DVD disneyowskich sequeli.
Byłoby 5/10, ale podwyższam do 6/10 zważywszy jak się udał.
Po potężnej Śpiącej Królewnie zmiana stylu i odejście od disneyowskiej formuły. Dzieje się w czasach współczesnych i szarej rzeczywistości, zero elementów fantastycznych, psy są niezantropomorfizowane i jak jakiś dzban powie "psy gadajo!", to te psy gadają jak w Ratatuju – czyli dla widza gadka-szmatka, a dla człowieka w filmie hał-hały. Pasuje tu zastosowany szkicowy przyziemny szkic pasujący do współczesnej i industrialnej scenerii i brzydkiej Wielkiej Brytanii. Który nie podobał się dziadersowi Disneyowi i przez rok nie odzywał się do Kena Andersona. Animatorzy byli zadowoleni, bo Xerox nie rujnował ich rysunków jak to bywało z tuszem. I coś w tym jest, bo jak tu płynnie i realistycznie poruszają się ludzie. Jedne z lepszych animacji ruchu.
A jak historia? Zaskoczyło mnie jaki ten film jest dorosły mimo tematyki. Chociażby moment, gdy jeden z urodzonych szczeniaków nie daje znaku życia i film mówi bez szantażu emocjonalnego, że hej takie życie (oczywiście potem szczenię ożywia jak w książce). Albo Nochal i Baryła są dość unikalni jak na tego typu duet. Wciąż to trop głupich śmiesznych henchmenów i wiele razy się wywracają komediowo, ale cały czas są realnym zagrożeniem dla bohaterów i nawet człowiek nie chciałby spotkać na drodze tych wyjątkowo wrednych typów (zwłaszcza Nochala). Podczas walki z nimi psy się nie certolą, a Pongo dostaje mocno z buta w ścianę i o mało nie został zdzielony łomem (co równa się śmierci na miejscu). Z kolei gazety informujące o kradzieży są pełne różnych niusów typu "robotnicy utknęli w kopalni", "zastrzelono w obławie policyjnej trzy osoby" czy "uciekinierzy z psychiatryka" czy "w Genewie Sowieci nie zgadzają się na rozbrojenie atomowe". Tym samym film potwierdza, że Walt Disney faktycznie robił filmy dla wszystkich - dzieci mają słodkie pieski i slapstick, a dorośli często podteksty które tylko oni zrozumieją. Np. reakcja Ponga na to, że ma dobrą spermę... a w końcówce Robert na widok pozostałych 84 szczeniąt od razu uznaje, że Pongo i Czika je spłodziły :D. Wymieniając dalej - Pongo uważa, że jego zwierzak domowy Robert musi mieć partnerkę, bo ktoś musi mu ogarnąć zagracone mieszkanie. A potem spogląda na jakiegoś Cosmopolitana z ładnymi paniami na okładce (o takich obrazkach w dzisiejszych animacjach dla dzieci można zapomnieć). Potem jeden z szczeniaków rzuca jakimiś brzydkimi słowami, za co Czika go strofuje i mówi że na pewno nauczył się tego od ojca (a Pongo z dumą się uśmiecha :D). I pewien jestem, że jak Cruella odchodzi wściekła z powodu fiaska kupna szczeniąt, to ujadający za nią Pongo obrzuca jakimiś wulgaryzmami po psiemu. I kurde, to szczekanie o zmierzchu jest tak życiowe. Cały Londyn jest głośny od psiego szczekania, a ludzie dostają kurwicy i rozważają kupno wiatrówki. I jest konsekwentne - wesoła końcówka z psim szczekaniem, ale w ostatnim ujęciu wszystkie mieszkanie w Regent's Park włączają światła, co pokazuje że jednak ludzie zdecydowali się na te wiatrówki :). Jak Pongo ciągnie Rogera po parku - od razu przypomniały mi się rodzinne eskapady z naszym psem. Plus to psy uważają się za właścicieli ludzi, co jest ziarnem prawdy (a ludzie muszą je czcić. Roger i Anita mają wszędzie powywieszane zdjęcia/portery swych psów).
I warto dać punkty za progresywność. I Czika zamiast dzielnie spoglądać w oknie na samotnego heroicznego męża, to razem z nim udaje się do Suffolk, wspólnie atakują Nochala i Baryłę (i też agresywnie obchodzi z Baryłą), i mają równy czas antenowy. I rysownicy pamiętali, że u psowatych ciężko z dymorfizmem płciowym (przypomnę, że Lassie zawsze grał chłop) i Czika ma sylwetkę ma tę samą co Pongo, a długie rzęsy (często jedyny atrybut kobiecych postaci zwierzęcych) prawie nie występują. Pierwszy raz jak ją ujrzałem w dzieciństwie brałem ją za samca. Hej, jej obroża jest koloru niebieskiego, zamiast być np. różowa czy innego koloru kodowanego dla kobiet. Dawniejsi animatorzy potrafili realistycznie oddać wygląd zwierząt zamiast bawić w przeseksualizowanie samic zwierząt. Nie wspomnę, że szczeniaki wyglądają tak samo i jedynie ich płeć odróżnia się po kolorze obroży. W pierwszym dubie jednemu z kłócących się szczeniaków zmienili płeć na żeńską.
I też subtelne przesłanie antytytoniowe - niby Anita i Cruella są w tym samym wieku, ale ta druga wygląda na 5 razy starszą, bo nałogowo pali i w dodatku jakiś syf, bo jej papierosy dymią się na zielono (plus niezła jędza, bo gasi peta w ciastku, a potem strzepuje pył nowego peta do cudzej filiżanki kawy :D). Z drugiej strony Roger też jest nałogowym palaczem, bo zawsze pyka tą swoją fajkę. Także Nochal prócz picia jakiegoś wina pali cygaro (coś co umknęło mi podczas pierwszego seansu), którego popiół strzepuje na kanapkę Baryły.
I jestem zaskoczony, że obsada głosowa składa się niemal z Brytyjczyków (Ponga z kolei dubbinguje Australijczyk) i tylko Nianię i Cruellę dubbingują Amerykanki.
(05-02-2024, 13:22)al_jarid napisał(a): Nigdy się nad tym nie zastanawiałem, bo nie wracałem do "101 dalmatyńczyków" od czasu dzieciństwa, ale co właściwie Cruella de Mon zamierzała zrobić z tym futrem z psiej skóry? W sytuacji, gdy ukradziono 15 szczeniaków i prasa o tym trąbi, wszyscy wiedzą, że Cruella się interesowała ich kupnem, a nawet jest w filmie bodajże zasugerowane, że po tej kradzieży znajduje się ona pod obserwacją Scotland Yardu. I co teraz? Normalnie wyjdzie do ludzi w nakrapianym futrze zrobionym z dalmatyńczyków? Przecież przy całej tej aferze nie mogłaby się w czymś takim pokazać publicznie.Od tego zacznijmy, że takie afery jak kradzież szczeniąt to szybko wymierają i tracą zainteresowanie mediów i dopiero się o nich przypomina dwadzieścia lat później w podcastach kryminalnych. Sami Badunowie wspominają, że za dwa dni wszyscy zapomną. Pamiętasz jakieś głośniejsze okołokryminalne niusy po pół roku? No właśnie. Tym bardziej, że akcja dzieje się w latach 60., gdzie jedynym źródłem informacji była gazeta, radio i półgodzinny serwis w BBC (jedyna stacja wówczas w UK) bez powtórek, komórek nie było i nagrania trzeba było wywołać w ciemni, więc zapomnienie o wspomnianych aferach szybciej nastąpi. Cruella, która w filmie ma jakiś instynkt samozachowawczy mogłaby przeczekać, aż sprawa ucichnie i Scotland Yard umorzy śledztwo (a bądźmy szczerzy, wtedy świadomość o losie zwierząt nie była taka mocna jak dzisiaj), zwłaszcza że została wykluczona z kręgu podejrzanych*. I mogłaby skłamać, że to futro z rzadkiego gatunku lamparta nibylandzkiego i ludzie by to kupili. Komu by się chciało weryfikować info i pójść specjalnie do biblioteki? Zresztą Cruella cały czas każe swym sługom uważać, bo zwrócą na siebie uwagę policji, i zagroziła im, że jeśli się nie pospieszą z zabijaniem psów, to sama ich wsypie psiarskim. A bogata Cruella to z pewnością ktoś, kto mógłby wyłgać się od wymiaru sprawiedliwości i zwalić wszystko na dwóch patusów. Do tej pory brytyjscy przyrodnicy alarmują, że arystokraci notorycznie łamią prawo zabijając chronione ptaki drapieżne i arystokratom włos z głowy nie spada.
* A nie jak w dwóch polskich dubbingach być pod stałą obserwacją policji. Dlatego też zacząłem oglądać animacje Disneya w oryginale, bo zagraniczny dubbing ma to do siebie, że tłumaczenie może zmienić sens i zgubić.
Zdecydowana czołówka animacji robionych za życia Walta Disneya.
9/10
101 dalmatyńczyków 2: Londyńska przygoda - o kurde. Cruella w tym filmie pali. Sądziłem, że tego nie będzie jako, że już wtedy na obecność tytoniu bardzo krzywo się patrzono w produkcjach dla dzieci, nawet jeśli palaczem jest ktoś jednoznacznie zły (zabranianie palenia tytoniu przez czarne charaktery to jest coś czego nie zrozumiem). Bo taki Robert rzucił palenie. Swoją drogą fun fact - Cruella miała wrócić w Bernardzie i Biance jako główna zła, ale pracownicy byli niechętni sequelom i w zastępstwie pojawiła się Madame Medusa (oparta na żonie jednego z animatorów, z którą się rozwodził :D). Anyway, co z sequelem? Podczas seansu nie czułem żenady jak było to z innymi sequelami Disneya. Co nie znaczy, że nie ma wad i cierpi na syndrom obecnego kina przeznaczonego tylko dla dzieci.
Wspominałem, że w jedynce Czika nie miała rzęs? Tutaj dłuższe rzęsy są widoczne w każdej scenie i każda z Dalmatynek ma dłuższe rzęsy od chłopców, jakby obroże nie wystarczyły (a nawet u ludzkich dzieci nie ma dymorfizmu płciowego). Jedynka była progresywna ukazując kota jako dobrego? Tutaj kot jest zły i chce zjeść słodkie ćwirki. Nochal i Baryła to już pełni comic relief, gdy w jedynce byli wyrwani z Nędznych psów Peckinpaha. W jedynce porwanie było intensywne, a tu to okazja do slapsticku (Radcliffowie powinni zwolnić Nianię, ponieważ drugi raz będące pod jej opieką szczeniaki zostają porwane). Animacja postaci jest zbyt gumowa i ekspresyjna względem jedynki. Gdy pojawia się gazeta, w jedynce były legitne artykuły, które można było przeczytać na stopklatce, a tu zbitki typu kdsjfuixz!, by imitować tekst. Krytycy chwalili pierwszy film za brak sentymentalizmu, gdy tu są elementy opracowane na wywołanie emocji. M.in. rozlega dramatyczna muzyka podczas szczekania o północy. I są pewne klisze - jak jedno dziecko czujące się odrzucone, aktor grający herosa będący nadętym ćwokiem i niesławny liar revealed. Głos Roberta niepasujący i odmienny od poprzednika. Tym razem szczeniaki uciekają autobusem i udaje się go prowadzić, gdzie jedynka była mocna osadzona w rzeczywistości.
Urywki serialu z Gromem w jedynce idealnie emulowały ówczesne seriale telewizyjne, gdy w dwójce (dalej dziejącej się w latach 60.) wygląda zbyt nowocześnie, z długimi ujęciami i nieprawdopodobną kamerą nieobecną nawet w szerokoekranowych filmach (a tym bardziej telewizji o ograniczonym budżecie). Przy okazji, jedynka się w grudniu. Akcja dzieje się wiosną. Nie powinny te szczenięta urosnąć? Z autopsji wiem, że psy kurewsko szybko rosną - wyjedziesz na tydzień kolonii, a po powrocie zamiast kuleczki zastajesz wyrośniętego byka ze sterczącymi uszami.
Z kolei zastanawia mnie, za co Cruella dostała wyrok, że zakazują jej posiadania futra, bo film nic nie mówi? Końcówka jedynki pokazywała, że Cruelli mimo technicznej przegranej jednak uszło jej na sucho. Dowodów na jej winę brak, bo psiaki zwiały, a jedynymi świadkami byli Nochal i Baryła (a pewnie też przytomnie siedzieli cicho). A też pokazuje, że utrzymuje kontakt z Radcliffami i idzie ich do domu, by pocałować klamkę (swoją drogą co ona sobie myślała: "Hej, Anita. Chcę wypełnić pustkę po futrach, mogłabyś mi użyczyć swe psy, bym zrobiła z nich płótna do obrazów"). Ja bym zrobił, że Cruella po przegranej straciła sens życia i stąd obsesja sztuką. Choć w sumie nawet dobrze, że nie mówią, bo jakoś zachowali realizm względem poprzednika (przypomnę, że w Pinokiu żadnego z bad guyów nie dopadła sprawiedliwość). I zasugerowali, że Cruella jako bogatsza osoba załatwiła sobie zawiasy, przez co Nochal i Baryła mają focha, że muszą gnić w mamrze. Swoją limuzyna Cruelli trzyma się nieźle po tym karambole w finale. I podejrzewam, że Cruelli nie przeszkadzałaby złośliwa piosenka o niej, bo wprost epatuje się złem – jej telefon ma wygrawerowanego diabełka, zapalniczka kształt smoka i nazwała swą posiadłość Czarcim Dworem. Halo, w imieniu ma fraza okrucieństwo.
Swoją drogą Anita i Roger powinni spłodzić kajbera - jakoś ich psy były w stanie podjąć się macierzyństwa i odchować młode (a Czika na pewno była zmęczona i niewyspana. I pewnie narzekała, że jej cycki zmieniły się w obwisłe worki). A ci jaką mają wymówkę? Stać ich na dom, Roger ma dobrze płatną pracę, a pokojówka nazywana była „nianią” raczej nie dlatego, że ma zajmować szczeniętami. Rewolucja seksualna jeszcze nie nadeszła, a parcie na dzieci było też większe i raczej małżeństwa zawierano w tym celu. Chyba, że traktowali opiekę psich szczeniąt jako wprawkę przed tym ludzkim.
Ale jako mimo powyższej krytyki film mi się podobał mi się bardziej niż powinien. Nie ma jakichś wielkich duchowych odstępstw od jedynki, idealnie symuluje styl graficzny Kena Andersona (plus wykorzystywali zdobycze techniki. Jak Cruella pali jeden z obrazów Larsa jest z kolorów zmienia intensywność). I w przeciwieństwie do innych sequeli film pamiętał, że JEDYNKA NIE BYŁA MUSICALEM i nie ma tu numerów muzycznych. Gdy Lars mówi, że to zabicie szczeniąt jest okrutne, to Cruella z Badunami z uśmiechem cytuje "zatop, otruj, palnij w łeb" z jedynki. Pozwolili nawet na trochę wredostwa, bo szczenięta ścigają z okrutnym uśmiechem na pyskach przerażone kury i jeszcze zachęcane przez ich ojca psychola (ale mówimy o psie, który w jedynce dokonał masowego blackface'u). Wspomniany liar revealed jest dobrze zrobiony i tutaj gniew postaci jest uzasadniony, bo to dziecko, a te mają więcej w sobie żalu, i okłamywane przez swego idola i ten idol go zawodzi w najważniejszym momencie. I nie ma długiego rozstania. Uśmiałem się, gdy Grom słysząc że ma zginąć w serialu mówi, że zamierza zginąć lepiej niż Old Yeller :).
W sumie bez cienia przesady powiem - to jeden z najlepszych straight-to-DVD disneyowskich sequeli.
Byłoby 5/10, ale podwyższam do 6/10 zważywszy jak się udał.
01-05-2024, 19:33 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 13-05-2024, 00:19 przez OGPUEE.)
