[Scheckley]

Byłem wczoraj na seansie w multikinie - po raz pierwszy zobaczyłem ten film na wielkim ekranie i kurczę pieczone... Wiadomo nie jest to topka filmów Spielberga, niemniej dla niejednego reżysera byłoby to ukoronowanie kariery reżyserskiej. Rozmach, scenografia, zdjęcia, kostiumy i muzyka - to ścisła czołówka ówczesnych hollywoodzkich produkcji. Przyznam jednak, że film od czasu do czasu potyka się o własne nogi w przedstawieniu rzeczywistości, co składam na karb przedstawienia jej oczami dziecka. Jim to czasami taki mały gnojek a czasami troskliwe dziecko (akurat to jest realistyczne), które nie rozumie reperkusji wydarzeń (np. wojny, która jest dla niego początkowo tylko czymś odległym i ekscytującym). Niemniej młody Bale idealnie sprawdza się w roli, a jej chwilowe niedostatki składam na karb... reżyserii Spielberga. Serio, Stefan zdaje się czasami balansować na granicy a najbardziej rzuciło mi się to w oczy, w scenie ucieczki Jima przed chińskim ulicznikiem. Wpadają na rikszowy korek i przeskakują z jednej do drugiej jak w jakimś Indianie Jonesie - zabrakło tylko charakterystycznej muzyki.

Całościowo jednak film się broni, solidne 7 na 10 a nawet 8. Malkovich rządzi i dzieli, jego postać jest w filmie najlepsza - taki stuprocentowy chujek do samego końca, a przy tym nieco zagubiony w tej swojej chujkowatości, co widać wtedy gdy za bardzo się przelicza (np. w scenie z mydłem). Ba, na sam koniec nawet zrobiło mi się go szkoda, bo w raczej nie odnajdzie się w normalnym życiu.

A propos tempa filmu, to widać, że słabuje tutaj środek - pobyt w obozie jest przedstawiony czasami jaka przygoda, ale może taki był zamiar? Zabrakło mi pokazania budowy tego pasa startowego - jedna scenka i cyk przeskok do 1945 r., przez co monolog Jima w scenie z mustangami może nie wybrzmiewać tak jak powinien.

Subiektywnie zaś to wciąż dla mnie ważny film, od kiedy obejrzałem go ponad 20 lat temu na Polsacie, jestem jego wielbicielem. Przyszedł też chyba czas na zapoznanie się z książką Ballarda.