I w 1:01:47 tej bułgarskiej Planety skarbów pojawia się Myszka Miki, co dowodzi jak demoludy miały wywalongo na prawa autorskie :D.
Bambi - mój ojciec był na tym w kinie jako dziecko i wspominał, że przedstawiony tam las wyglądał jak prawdziwy. I nie dziwię się - początkowe ujęcie wygląda fotorealistycznie i byłem pod wrażeniem, a co dopiero miejska dzieciarnia z lat 60. Jestem zaskoczony, że to niby film Walt Disney Animation Studios z najmniejszą ilością słów, bo przysiągłbym, że w Fantazji mówili znacznie mniej. Nie muszę mówić, że film jest przepiękny. Niektóre ujęcia wyglądają jak z obrazka, momentami pozwolili na impresjonistyczne przedstawienie natury jak ujęcie pożaru z perspektywy wysepki, a w dodatku stosowali dramatyczną stylizację. Momentami zgranie z obrazu z muzyką wygląda jakby to był zaginiony segment do Fantazji. Parę jest niedoróbek, np. gdy Bambi pyta się matki, czemu idą na polanę, to nie zanimowali im ust, gdy lecą dialogi z offu. Choć zwalam na ówczesne warunki, bo robili tego Bambiego do usranej śmierci.
To ciekawe, że w czasie premiery był klapą finansową i krytycy po nim jechali, zwłaszcza za słynną scenę uśmiercenia wiadomo kogo. Zresztą Disney mówił, żeby się płatki śniegu zamknęły, bo życie to nie bajka i często odrzucał scenariusze rzeczy, które uważał za zbyt dziecinne, bo on nie kręci dla smarków (co ładnie kontrastuje z opinią, że tworzył jakieś infantylne rzeczy, które powyżej pewnego wieku wstyd oglądać z własnej woli). To zabawne jak się mówi, że wtedy ludzie byli twardsi i bardziej przygotowani, a tu beczą nad śmiercią fikcyjnej animowanej postaci i to coś niesmacznego.
Oryginalnie miał być bardziej hardkorowy, bo Disney chciał ukazać TRUPA MATKI ciąganego przez myśliwego, a także spalone zwłoki jednego z myśliwych w finale, ale pracownicy uświadomili, że to trochę przesada. Ba, na pewnym etapie w finałowej strzelaninie miał zginąć Tuptuś. W sumie wolałbym taki przebieg, bo to zrównoważyło ilość lukru w pierwszej połowie, choć domyślam że wówczas dzisiaj miałby kategorię +13. Już śmierć tej randomowej bażantki jest dość przerażająca (plus świetna gra aktorki, która zresztą gra tu jeszcze matkę Bambiego).
I faktycznie robi dobrą robotę jako film zapoznający z przyrodą. Poza wyjątkami pod artystyczną licencję, wszystkie osobniki poszczególnych gatunków wyglądają tak samo. Matki Bambiego i Felinki to praktycznie klony, a młode byki nie różnią zbytnio od siebie - dotyczy również dorosłego Bambiego. Ba, mała Felinka różni się od małego Bambiego tylko odcieniem). Ruchy poszczególnych zwierząt odwzorowane 100%, zwłaszcza walka Bambiego z jakimś jelenim sebą o wybrankę. I Bambi zasadza kopa racicą w łeb jednego z psów, który pada jakby trupem.
Niby film romantyzuje stosunki dzikich zwierząt, ale mówiąc szczerze to wypada znośnie i nie obraża inteligencji przyrodniczej - gorszy pod tym względem jest Król Lew i inne filmowe przykłady także przeze mnie lubiane. W Bambim drobne zwierzęta typu króliki, gryzonie, ptaszki kumplują się z tytułowym bohaterem, bo wiadomo że jelenie nic im nie zrobią i oni wszyscy to weganie, ewentualnie jedzą robale za którymi nikt nie będzie płakać. A jedyny znaczący drapieżnik, czyli puchacz też nie jest zagrożeniem, bo nie kojarzę, by ów gatunek polował na koźlaki. I z kolei jest bucem wobec ptasiej drobnicy i pręgowiec się go boi. Plus natura potrafi być brutalna, bo owy seba nie miał dobrych zamiarów wobec Felinki (patrz spoiler), a Bambi ostatecznie nie wychodzi na ciotę i się nie patyczkuje w walce.
, a z kolei wybranka cię bezwględnie uwiedzie i będzie całować cię bez twej zgody :). Tu jest najlepszy komizm, kiedy nasze trio uznaje porzucić męskie towarzystwo na rzecz lasek. I nie tylko mnie skacząca nóżka Tuputsia smyranego przez królaczkę kojarzy się z pewną czynnością ;).
Amerykańscy myśliwi się wzburzyli, bo hejtuje piękny sport jakim jest łowiectwo, i redaktor pisma łowieckiego domagał, żeby Disney dał specjalne oświadczenie, co Disney - ostatni człowiek, którego można zwać lewakiem - słusznie olał. No i łowcy krzyczą jaki ten film jest infantylny i demonizuje ludzi, którzy są częścią okrutnej natury. No... człowiek ze strzelbą z zamiarem zabicia na pewno nie będzie witany z otwartymi kończynami przez zwierzęta :P. Nawet specjalnie ukuli ten debilny termin "bambinizm" (ale jak myśliwi stosują szantaże emocjonalne albo zabraniają bogu drapieżnikom zjadać "słodkie zwierzaczki", to już bambinizm nie jest :P). Inna sprawa, że w sumie nie ma też większego jechania po ludziach. Myśliwego nawet nie widać w kadrze (i w każda scena mogła mieć osobnego człowieka niezwiązanego z resztą). Ot, kolejna siła natury, z którą trza żyć. Jak nie wilki czy rysie - to człowiek cię upoluje. I pewnie Disney obraziłby się stwierdzeniem, że to jakiś manifest antyłowiecki, bo w późniejszych produkcjach ukazał myślistwo jako coś normalnego (choć ukazane dość komediowo). Niektórzy słusznie sugerują, że myśliwi to rzeczywistości kłusownicy, bo prócz zabicia karmiącej łani mają bardzo agresywne psy. Choć w dobie ostatnich badań naukowych okazuje się, że Disney był wizjonerem, ponieważ jeleniowate kojarzą psa właśnie z legalnie działającymi myśliwymi i myśliwskie psy to dla nich potwory. I też najwięcej stresu mają mają z ludźmi, a najmniejszy z wilkami i innymi drapieżcami (bo wilk stawia sprawę jasno, a człowiek to nie wiadomo czy cię poczęstuje szlugiem czy kopniakiem, cyt. Spejsona).
Zdecydowany klasyk o dość niezasłużonej złej reputacji, choć też można winić późniejszy marketing stawiający nacisk na dzieciństwo Bambiego. Plus wolałbym, by dorosłość Bambiego trwała dłużej. I z tych wszystkich romantyzujących przyrodę filmów wypada najlepiej i najsolidniej.
9/10
Bambi 2 - jedynkę oglądałem z siostrą i siostrzeńcem, a dwójkę już na własny rachunek. I tak myślę sobie, że Disney niespecjalnie byłby zadowolony z tego midquela. Bardzo niezadowolony. Wiem, że planował sequel o dzieciach Bambiego. Mam wrażenie, że często te disneyowskie sequele starają być zbytnio sentymentalne i wykalkulowane, gdy oryginały takie nie były. Piotruś Pan tak jak książka jest lekki, w sequelu Jane ma PTSD z powody WW2, oryginalne krótkometrażówki Kubusia Puchatka podobnie uchwyciły prostotę Milne'a – gdy późniejsze inkarnacje to tear-jerkery i dopiero Kubuś i przyjaciele wróciły na lekki komediowy ton. Pierwszy film bywał mocny. Właśnie - BYWAŁ, bo całościowo jest subtelny i praktycznie to lekko fabularyzowany dokument przyrodniczy.
Pierwsza scena dobra, a potem wjeżdża popowa ballada z manipulacyjnymi obrazkami, które nabiorą kobiety i małe dzieci, ale nie mnie. Próbują za wszelką odtworzyć klimat jedynki, ale bez jakby zrozumienia czym ona była (w końcu to nadal sequel Disneya na DVD). A był to naturalistyczny film pokazujący, że życie przyrody to dziwka i tak już jest. Hej, nawet nie ma pokazanego myśliwego i akcja może się dziać w jakimkolwiek czasie (czyli też jakoś nie krytykuje łowiectwa jako takiego). No i dialogi były śladowe, a głównie opowiadano obrazem.
W sequelu cały czas gadają. Ronno, który w jedynce był randomowym konkurentem, tu jest jakimś bullie ze wspólną przeszłością, bo tak robią dzisiejsze filmy. Musi wciśnięta niepotrzebna komedia dla samych śmiechów - np. puchacz wpada do dziury świstaka, gdy w jedynce był trochę ekscentrykiem i bucem. I jest zmieszany w obecności Wielkiego Księcia, z którym jest funflem, choć w jedynce znajomości były takie zdawkowe. Zjawia się ejtisowy montaż z piosenką early 2000s. Musi być w 2/3 filmu nieporozumienie i kłótnia z bliskim i chwila smucenia się. No i powinienem wyłączyć, kiedy dali żart z pierdzeniem (no bo Kwiatek to skunks, a one smrodzo). No kurna nie mogli się powstrzymać. No i trzymamy cugle z brutalnością. Bo wspomniany Ronno to zawsze musi być na końcu swych scen kończyć śmieszkowo, a psy myśliwskie w finale w dwóch momentach muszą oberwać komediowo. I jak mówię o finale, to jest fejkowa śmierć z wielkim smuceniem (mimo że już w jedynce wiadomo, że Bambi dożyje wieku dorosłego!).
Jeszcze bardziej infantylny obraz przyrody w większym kumbaja - zwierzaki gromadnie oczekują Dnia Świstaka (konceptu ludzkiego. Przypomnę, że w jedynce nie robiło im różnicy czy to zabijający je człowiek to kłusol czy myśliwy), a puchacz już buja się z gatunkami, nawet na które w naturze upolowałby. Bambi ratuje biedronkę z pajęczyny (i tym samym pozbawia pająka i jego dziatek pożywienia). Przy okazji, czy w tym lesie nie ma drapieżników? Wiem, że w 1942 roku wilki i rysie były wytępione w Maine, ale lisy, kuny i mniejsze drapieżne cholery raczej występowały. O ptakach drapieżnych nie wspomnę. Oryginał miał wymówkę, że chcieli uprościć historię na potrzeby filmu, tu? Zwłaszcza, że Bambi i jego przyjaciele wspominają o pumach i niedźwiedziach. Plus na logikę Ronno powinien być dorosły, ponieważ w jedynce miał większe poroże i miał pręgę na nosie.
I animacja choć jest dobra, jest parę ślicznych ujęć i z tych wszystkich disneyowskich sequeli jest ona najlepsza technicznie... To postacie są zbytnio ekspresyjne, gdy Disney w jedynce za priorytet obrał, by zwierzęta były jak najbardziej realistyczne, a ekspresja tylko w zdawkowych momentach. Nie mówiąc, ze w jedynce prawie nie ma ujęć jak Wielki Książę Lasu jak rusza ustami i tym bardziej podkreśla jego majestat. Próbują bawić się w Króla Lwa, bo Wielki Książę informuje syna o królewskich protokołach. Poza tym nie było antropomorfizacji jak w Królu Lwie – "książę lasu" to bardziej był honorowy tytuł/metafora niż faktyczna funkcja i głównie obowiązki wobec lasu ograniczały się do ratowania zadów swego gatunku. Już bardziej pomocne były te krukowate towarzyszące myśliwym, bo swym krakaniem alarmowały resztę lasu. Niespecjalnie się przejął śmiercią matki Bambiego, bo jako najdłużej żyjący jeleń napatrzył na umierających pobratymców i nie zrobi na nim wrażenia. I małego wziął pod swe racice z pragmatyzmu, bo ten bez opieki dorosłego nie pożyje. Zwłaszcza, że zwykle był nieobecny i porzucił matkę, gdy ta powiła dziecko (podobnie uczynił Bambi ze swymi bliźniętami). I na wstępie wychodzą braki, to syna opieprza za to, że dał się ograć wabikowi na jelenie (akurat to jego wina, że jako mega-doświadczony osobnik nie powiedział tego swemu małego i głupiemu dziecku). I też zrobili z Bambiego głupka, myślącego że matka nadal żyje - jak w jedynce Książę Lasu powiedział, że Bambi już nie może być z matką, młody od razu zajarzył co ma na myśli i szybko zaakceptował stan rzeczy.
I w oryginale od ojca Bambiego było czuć srogość, który nie rozpieszcza syna i jest mocno zdystansowany (plus gdyby był człowiekiem stosowałby akceptowane w tych czasach kary cielesne). W jedynce to Bambi zostaje postrzelony, to jego stary niemal się na niego drze żeby się podniósł. Fajnie Nostalgia Critic argumentował, że mogli dać ostatnią scenę jak dorosły Bambi zarzuca ojcu, że dawniej był wobec niego chłodny. I z perspektywy obecnej wiedzy przyrodniczej to był zgodny, bo jeleń ma gdzieś, że jedna zginęła, bo pewnie zaliczył połowę łań, a wspominany ojciec Tuptusia nadal jest dziwnie nieobecny (ostatnio dowiedziałem się, że samcom zajęczaków głównie chodzi o seks i rzucają wybranki). Aha, sceny z słodkimi dzieciaczkami w jedynce potrafiły być zbyt lukrowane, ale nie przekraczały granicy mojej wytrzymałości. Siostrzyczki Tuptusia z "śłodkimi głosiami" to za dużo.
Doceniam starania i jakby to byłoby samodzielne dzieło, od biedy można ujrzeć. Ale to w zasadzie niepotrzebny dopisek do wybitnego i unikalnego filmu.
naciągane 5/10
Bambi - mój ojciec był na tym w kinie jako dziecko i wspominał, że przedstawiony tam las wyglądał jak prawdziwy. I nie dziwię się - początkowe ujęcie wygląda fotorealistycznie i byłem pod wrażeniem, a co dopiero miejska dzieciarnia z lat 60. Jestem zaskoczony, że to niby film Walt Disney Animation Studios z najmniejszą ilością słów, bo przysiągłbym, że w Fantazji mówili znacznie mniej. Nie muszę mówić, że film jest przepiękny. Niektóre ujęcia wyglądają jak z obrazka, momentami pozwolili na impresjonistyczne przedstawienie natury jak ujęcie pożaru z perspektywy wysepki, a w dodatku stosowali dramatyczną stylizację. Momentami zgranie z obrazu z muzyką wygląda jakby to był zaginiony segment do Fantazji. Parę jest niedoróbek, np. gdy Bambi pyta się matki, czemu idą na polanę, to nie zanimowali im ust, gdy lecą dialogi z offu. Choć zwalam na ówczesne warunki, bo robili tego Bambiego do usranej śmierci.
To ciekawe, że w czasie premiery był klapą finansową i krytycy po nim jechali, zwłaszcza za słynną scenę uśmiercenia wiadomo kogo. Zresztą Disney mówił, żeby się płatki śniegu zamknęły, bo życie to nie bajka i często odrzucał scenariusze rzeczy, które uważał za zbyt dziecinne, bo on nie kręci dla smarków (co ładnie kontrastuje z opinią, że tworzył jakieś infantylne rzeczy, które powyżej pewnego wieku wstyd oglądać z własnej woli). To zabawne jak się mówi, że wtedy ludzie byli twardsi i bardziej przygotowani, a tu beczą nad śmiercią fikcyjnej animowanej postaci i to coś niesmacznego.
Oryginalnie miał być bardziej hardkorowy, bo Disney chciał ukazać TRUPA MATKI ciąganego przez myśliwego, a także spalone zwłoki jednego z myśliwych w finale, ale pracownicy uświadomili, że to trochę przesada. Ba, na pewnym etapie w finałowej strzelaninie miał zginąć Tuptuś. W sumie wolałbym taki przebieg, bo to zrównoważyło ilość lukru w pierwszej połowie, choć domyślam że wówczas dzisiaj miałby kategorię +13. Już śmierć tej randomowej bażantki jest dość przerażająca (plus świetna gra aktorki, która zresztą gra tu jeszcze matkę Bambiego).
I faktycznie robi dobrą robotę jako film zapoznający z przyrodą. Poza wyjątkami pod artystyczną licencję, wszystkie osobniki poszczególnych gatunków wyglądają tak samo. Matki Bambiego i Felinki to praktycznie klony, a młode byki nie różnią zbytnio od siebie - dotyczy również dorosłego Bambiego. Ba, mała Felinka różni się od małego Bambiego tylko odcieniem). Ruchy poszczególnych zwierząt odwzorowane 100%, zwłaszcza walka Bambiego z jakimś jelenim sebą o wybrankę. I Bambi zasadza kopa racicą w łeb jednego z psów, który pada jakby trupem.
Niby film romantyzuje stosunki dzikich zwierząt, ale mówiąc szczerze to wypada znośnie i nie obraża inteligencji przyrodniczej - gorszy pod tym względem jest Król Lew i inne filmowe przykłady także przeze mnie lubiane. W Bambim drobne zwierzęta typu króliki, gryzonie, ptaszki kumplują się z tytułowym bohaterem, bo wiadomo że jelenie nic im nie zrobią i oni wszyscy to weganie, ewentualnie jedzą robale za którymi nikt nie będzie płakać. A jedyny znaczący drapieżnik, czyli puchacz też nie jest zagrożeniem, bo nie kojarzę, by ów gatunek polował na koźlaki. I z kolei jest bucem wobec ptasiej drobnicy i pręgowiec się go boi. Plus natura potrafi być brutalna, bo owy seba nie miał dobrych zamiarów wobec Felinki (patrz spoiler), a Bambi ostatecznie nie wychodzi na ciotę i się nie patyczkuje w walce.
, a z kolei wybranka cię bezwględnie uwiedzie i będzie całować cię bez twej zgody :). Tu jest najlepszy komizm, kiedy nasze trio uznaje porzucić męskie towarzystwo na rzecz lasek. I nie tylko mnie skacząca nóżka Tuputsia smyranego przez królaczkę kojarzy się z pewną czynnością ;).
![[+]](/images/collapse_collapsed.png "[+]")
SpoilerAmerykańscy myśliwi się wzburzyli, bo hejtuje piękny sport jakim jest łowiectwo, i redaktor pisma łowieckiego domagał, żeby Disney dał specjalne oświadczenie, co Disney - ostatni człowiek, którego można zwać lewakiem - słusznie olał. No i łowcy krzyczą jaki ten film jest infantylny i demonizuje ludzi, którzy są częścią okrutnej natury. No... człowiek ze strzelbą z zamiarem zabicia na pewno nie będzie witany z otwartymi kończynami przez zwierzęta :P. Nawet specjalnie ukuli ten debilny termin "bambinizm" (ale jak myśliwi stosują szantaże emocjonalne albo zabraniają bogu drapieżnikom zjadać "słodkie zwierzaczki", to już bambinizm nie jest :P). Inna sprawa, że w sumie nie ma też większego jechania po ludziach. Myśliwego nawet nie widać w kadrze (i w każda scena mogła mieć osobnego człowieka niezwiązanego z resztą). Ot, kolejna siła natury, z którą trza żyć. Jak nie wilki czy rysie - to człowiek cię upoluje. I pewnie Disney obraziłby się stwierdzeniem, że to jakiś manifest antyłowiecki, bo w późniejszych produkcjach ukazał myślistwo jako coś normalnego (choć ukazane dość komediowo). Niektórzy słusznie sugerują, że myśliwi to rzeczywistości kłusownicy, bo prócz zabicia karmiącej łani mają bardzo agresywne psy. Choć w dobie ostatnich badań naukowych okazuje się, że Disney był wizjonerem, ponieważ jeleniowate kojarzą psa właśnie z legalnie działającymi myśliwymi i myśliwskie psy to dla nich potwory. I też najwięcej stresu mają mają z ludźmi, a najmniejszy z wilkami i innymi drapieżcami (bo wilk stawia sprawę jasno, a człowiek to nie wiadomo czy cię poczęstuje szlugiem czy kopniakiem, cyt. Spejsona).
Zdecydowany klasyk o dość niezasłużonej złej reputacji, choć też można winić późniejszy marketing stawiający nacisk na dzieciństwo Bambiego. Plus wolałbym, by dorosłość Bambiego trwała dłużej. I z tych wszystkich romantyzujących przyrodę filmów wypada najlepiej i najsolidniej.
9/10
Bambi 2 - jedynkę oglądałem z siostrą i siostrzeńcem, a dwójkę już na własny rachunek. I tak myślę sobie, że Disney niespecjalnie byłby zadowolony z tego midquela. Bardzo niezadowolony. Wiem, że planował sequel o dzieciach Bambiego. Mam wrażenie, że często te disneyowskie sequele starają być zbytnio sentymentalne i wykalkulowane, gdy oryginały takie nie były. Piotruś Pan tak jak książka jest lekki, w sequelu Jane ma PTSD z powody WW2, oryginalne krótkometrażówki Kubusia Puchatka podobnie uchwyciły prostotę Milne'a – gdy późniejsze inkarnacje to tear-jerkery i dopiero Kubuś i przyjaciele wróciły na lekki komediowy ton. Pierwszy film bywał mocny. Właśnie - BYWAŁ, bo całościowo jest subtelny i praktycznie to lekko fabularyzowany dokument przyrodniczy.
Pierwsza scena dobra, a potem wjeżdża popowa ballada z manipulacyjnymi obrazkami, które nabiorą kobiety i małe dzieci, ale nie mnie. Próbują za wszelką odtworzyć klimat jedynki, ale bez jakby zrozumienia czym ona była (w końcu to nadal sequel Disneya na DVD). A był to naturalistyczny film pokazujący, że życie przyrody to dziwka i tak już jest. Hej, nawet nie ma pokazanego myśliwego i akcja może się dziać w jakimkolwiek czasie (czyli też jakoś nie krytykuje łowiectwa jako takiego). No i dialogi były śladowe, a głównie opowiadano obrazem.
W sequelu cały czas gadają. Ronno, który w jedynce był randomowym konkurentem, tu jest jakimś bullie ze wspólną przeszłością, bo tak robią dzisiejsze filmy. Musi wciśnięta niepotrzebna komedia dla samych śmiechów - np. puchacz wpada do dziury świstaka, gdy w jedynce był trochę ekscentrykiem i bucem. I jest zmieszany w obecności Wielkiego Księcia, z którym jest funflem, choć w jedynce znajomości były takie zdawkowe. Zjawia się ejtisowy montaż z piosenką early 2000s. Musi być w 2/3 filmu nieporozumienie i kłótnia z bliskim i chwila smucenia się. No i powinienem wyłączyć, kiedy dali żart z pierdzeniem (no bo Kwiatek to skunks, a one smrodzo). No kurna nie mogli się powstrzymać. No i trzymamy cugle z brutalnością. Bo wspomniany Ronno to zawsze musi być na końcu swych scen kończyć śmieszkowo, a psy myśliwskie w finale w dwóch momentach muszą oberwać komediowo. I jak mówię o finale, to jest fejkowa śmierć z wielkim smuceniem (mimo że już w jedynce wiadomo, że Bambi dożyje wieku dorosłego!).
Jeszcze bardziej infantylny obraz przyrody w większym kumbaja - zwierzaki gromadnie oczekują Dnia Świstaka (konceptu ludzkiego. Przypomnę, że w jedynce nie robiło im różnicy czy to zabijający je człowiek to kłusol czy myśliwy), a puchacz już buja się z gatunkami, nawet na które w naturze upolowałby. Bambi ratuje biedronkę z pajęczyny (i tym samym pozbawia pająka i jego dziatek pożywienia). Przy okazji, czy w tym lesie nie ma drapieżników? Wiem, że w 1942 roku wilki i rysie były wytępione w Maine, ale lisy, kuny i mniejsze drapieżne cholery raczej występowały. O ptakach drapieżnych nie wspomnę. Oryginał miał wymówkę, że chcieli uprościć historię na potrzeby filmu, tu? Zwłaszcza, że Bambi i jego przyjaciele wspominają o pumach i niedźwiedziach. Plus na logikę Ronno powinien być dorosły, ponieważ w jedynce miał większe poroże i miał pręgę na nosie.
I animacja choć jest dobra, jest parę ślicznych ujęć i z tych wszystkich disneyowskich sequeli jest ona najlepsza technicznie... To postacie są zbytnio ekspresyjne, gdy Disney w jedynce za priorytet obrał, by zwierzęta były jak najbardziej realistyczne, a ekspresja tylko w zdawkowych momentach. Nie mówiąc, ze w jedynce prawie nie ma ujęć jak Wielki Książę Lasu jak rusza ustami i tym bardziej podkreśla jego majestat. Próbują bawić się w Króla Lwa, bo Wielki Książę informuje syna o królewskich protokołach. Poza tym nie było antropomorfizacji jak w Królu Lwie – "książę lasu" to bardziej był honorowy tytuł/metafora niż faktyczna funkcja i głównie obowiązki wobec lasu ograniczały się do ratowania zadów swego gatunku. Już bardziej pomocne były te krukowate towarzyszące myśliwym, bo swym krakaniem alarmowały resztę lasu. Niespecjalnie się przejął śmiercią matki Bambiego, bo jako najdłużej żyjący jeleń napatrzył na umierających pobratymców i nie zrobi na nim wrażenia. I małego wziął pod swe racice z pragmatyzmu, bo ten bez opieki dorosłego nie pożyje. Zwłaszcza, że zwykle był nieobecny i porzucił matkę, gdy ta powiła dziecko (podobnie uczynił Bambi ze swymi bliźniętami). I na wstępie wychodzą braki, to syna opieprza za to, że dał się ograć wabikowi na jelenie (akurat to jego wina, że jako mega-doświadczony osobnik nie powiedział tego swemu małego i głupiemu dziecku). I też zrobili z Bambiego głupka, myślącego że matka nadal żyje - jak w jedynce Książę Lasu powiedział, że Bambi już nie może być z matką, młody od razu zajarzył co ma na myśli i szybko zaakceptował stan rzeczy.
I w oryginale od ojca Bambiego było czuć srogość, który nie rozpieszcza syna i jest mocno zdystansowany (plus gdyby był człowiekiem stosowałby akceptowane w tych czasach kary cielesne). W jedynce to Bambi zostaje postrzelony, to jego stary niemal się na niego drze żeby się podniósł. Fajnie Nostalgia Critic argumentował, że mogli dać ostatnią scenę jak dorosły Bambi zarzuca ojcu, że dawniej był wobec niego chłodny. I z perspektywy obecnej wiedzy przyrodniczej to był zgodny, bo jeleń ma gdzieś, że jedna zginęła, bo pewnie zaliczył połowę łań, a wspominany ojciec Tuptusia nadal jest dziwnie nieobecny (ostatnio dowiedziałem się, że samcom zajęczaków głównie chodzi o seks i rzucają wybranki). Aha, sceny z słodkimi dzieciaczkami w jedynce potrafiły być zbyt lukrowane, ale nie przekraczały granicy mojej wytrzymałości. Siostrzyczki Tuptusia z "śłodkimi głosiami" to za dużo.
Doceniam starania i jakby to byłoby samodzielne dzieło, od biedy można ujrzeć. Ale to w zasadzie niepotrzebny dopisek do wybitnego i unikalnego filmu.
naciągane 5/10
22-07-2024, 00:00 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 22-07-2024, 18:16 przez OGPUEE.)
