Minghun - zwiastun był taki sobie, więc w najlepszym razie planowałem sprawdzić kiedyś na streamingu, bo Matuszyński ma u mnie mimo wszystko kredyt zaufania. Głównie za warsztat i inspiracje. Z drugiej strony, nie wiem czy nie za szybko zapracował sobie na status świętej krowy polskiego kina. Ostatnia rodzina mogła się podobać lub nie, ale była "jakaś". Żeby nie było śladów to solidne kino, bardzo sprawnie opowiedziane. Króla wytrzymałem chyba jeden czy dwa odcinki, ale przyjąłem, że to trochę wypadek przy pracy a trochę, że reżyser w serialu to jednak ma mniej do gadania i po prostu robi na zlecenie. Matuszyński wydaje się spoko gościem, ale gdzieś wydaje mi się mignęła mi jego jakaś wypowiedź, w której był trochę rozżalony werdyktem w Gdyni czy tam wystawieniem innego filmu do rywalizacji o Oscary. No, a niestety za ten film, moim zdaniem, nic mu się z automatu nie należy.
Najprościej byłoby stwierdzić, że to wina scenariusza. Powiedzmy, że doceniam, że Matuszyński poszukał jakiegoś mniej ciekawego tematu. Co prawda trzeba przez to przymknąć oko, że postać Dorocińskiego to wykładowca żyjący sobie w trochę przestylizowanym mieszakaniu w kamienicy w Gdyni, ale z mega tarasem, zastanawiający się (nie napiszę z kim i czym z kolei ta postać się zajmuje) czy nie kupić córce starego Porsche. Ale przede wszystkim trzeba uwierzyć, że ten wykładowca na stypendium w Londynie poznał żonę, Chinkę, a teraz wychowuje ich córkę, z którą na tym tarasie organizuje imprezy z okazji Chińskiego Nowego Roku. No, spoko, nie mówię, że nie zdarzają się takie historie... Jestem w stanie przymknąć na to oko, skoro Matuszyński chciał opowiedzieć coś innego. Tylko, że ten punkt wyjścia to najmniejszy problem ze scenariuszem tutaj. Poza tym, jak o tym pomyśleć to nie opowiada tu w sumie nic nadzwyczajnego. Trochę jest chyba tak, że tytułowy rytuał i jego egzotyczność przysłania fakt, że jest to paradoksalnie bardziej "typowy" polski film (o traumie, emocjach, rodzinie itd.) niż by się chciało. Albo przynajmniej to, że scenarzysta nie miał za bardzo pomysłu co z tym oryginalnym w sumie konceptem zrobić. Więc jeśli egzotyka zderza się tu z polskością to nie w zamierzony sposób generujący jakąś wartość, ale raczej w nieporadny i komiczny w niezamierzony sposób.
Niby fabuła nie jest tu najważniejsza, ale jednak spiętrzenie absurdów jest tu takie, że trudno przejść nad nimi do porządku dziennego. Bo poza powyższym scenarzysta i reżyser chcą żebym uwierzył (mniejsze i bardzo duże spoilery, ale nawet te duże (największy daje w podwójny spoiler) myślę niekoniecznie muszą popsuć seans), między innymi, że:
Jak to piszę to w sumie na papierze to wygląda gorzej niż się ogląda. Ale dialogi też nie pomagają, czasami są to straszne suchary.
No dobra, ale mają być emocje, ma chwytać za serce, ma być o wielkich uczuciach i rozterkach, więc może głupotki scenariuszowe nie mają znaczenia? I tak i nie. To znaczy, raczej mają, tylko czasami nie mają. Co z tego kleci Matuszyński? Nie powiem, że film całkowicie po mnie spłynął i mnie wynudził. Ale wydaje mi się, że jeśli jest tam coś rzeczywiście emocjonującego to głównie za sprawą warsztatu. Nie jest to nic wybitnego, historia nie pozostawia zbyt wiele pola do popisów. Ale jest, jak zawsze u Matuszyńskiego, bardzo dobrze jeśli chodzi o zdjęcia, montaż, scenografię. Może jestem nienormalny, ale ja tam widzę czasami wprost inspirowanie się PTA (choćby te powolne zbliżenia, dużo symetrii, wyznaczania kadrów elementami scenografii itd.) i innymi - choćby przy długich ujęciach zza pleców idących bohaterów.
Warsztat plus tematyka pozwala się jako tako zanurzyć w historii i jakieś tam emocje wywołać. Ale wynikają one właściwie wyłącznie z tego, że ładnie pokazujemy coś o śmierci i aktor na ekranie płacze a nie dlatego, że jakoś szczególnie angażujemy się w losy bohaterów. Co więcej, czym dalej, tym gorzej pod tym względem. Od pewnego momentu brak pomysłu na rozwinięcie historii jest coraz bardziej ewidentny a emocjonalna oś filmu słabnie. Matuszyński ma też problem z konsekwentnym tonem. Jak próbuje iść w rozładowanie emocji humorem, często czarnym, wychodzi mu to tak sobie.
Kilka słów jeszcze o Dorocińskim. Nie jestem jego wielkim fanem. Większość jego ról gra bardzo podobnie, z podobnymi manierami (które są większości po prostu jego manierami). Taki Kot na przykład jest moim zdaniem dużo lepszym, na pewno bardziej wszechstronnym aktorem. Tutaj widzę zachwyty, jaka to nie jest wielka rola. Ale to raczej fani i krytycy z automatu rzucają takimi ocenami, bardziej mam wrażenie "za zasługi" dla Dorocińskiego jako człowieka, gościa, który dobrze się sprawdza jako mainstreamowy "idol", tutaj coś poważnym tonem powie, tutaj się włączy w akcję charytatywną. No i fajnie. Na pewno ma talent, charyzmę, dobrze się prezentuje na ekranie. Tutaj nie irytuje typowym autopilotem, ale też nie pokazuje nic specjalnego. Solidna rola, z lepszymi i gorszymi momentami.
Ostatecznie, szkoda, że Matuszyński marnuje warsztat w ten sposób. Z takich "ważnych, osobistych" filmów chyba rzadko wychodzi coś ciekawego. Lepsi reżyserzy polegli na tym polu. Z większą ostrożnością będę podchodził do jego kolejnych projektów i nie wiem czy warto robić sobie nadzieję, że ktoś mu kiedyś da jakiś super scenariusz. Zobaczymy jak mu wyszedł ten serial. Z drugiej strony, oczekiwania miałem naprawdę niskie a w sumie nie żałuję, że zobaczyłem.
5-6/10
Najprościej byłoby stwierdzić, że to wina scenariusza. Powiedzmy, że doceniam, że Matuszyński poszukał jakiegoś mniej ciekawego tematu. Co prawda trzeba przez to przymknąć oko, że postać Dorocińskiego to wykładowca żyjący sobie w trochę przestylizowanym mieszakaniu w kamienicy w Gdyni, ale z mega tarasem, zastanawiający się (nie napiszę z kim i czym z kolei ta postać się zajmuje) czy nie kupić córce starego Porsche. Ale przede wszystkim trzeba uwierzyć, że ten wykładowca na stypendium w Londynie poznał żonę, Chinkę, a teraz wychowuje ich córkę, z którą na tym tarasie organizuje imprezy z okazji Chińskiego Nowego Roku. No, spoko, nie mówię, że nie zdarzają się takie historie... Jestem w stanie przymknąć na to oko, skoro Matuszyński chciał opowiedzieć coś innego. Tylko, że ten punkt wyjścia to najmniejszy problem ze scenariuszem tutaj. Poza tym, jak o tym pomyśleć to nie opowiada tu w sumie nic nadzwyczajnego. Trochę jest chyba tak, że tytułowy rytuał i jego egzotyczność przysłania fakt, że jest to paradoksalnie bardziej "typowy" polski film (o traumie, emocjach, rodzinie itd.) niż by się chciało. Albo przynajmniej to, że scenarzysta nie miał za bardzo pomysłu co z tym oryginalnym w sumie konceptem zrobić. Więc jeśli egzotyka zderza się tu z polskością to nie w zamierzony sposób generujący jakąś wartość, ale raczej w nieporadny i komiczny w niezamierzony sposób.
Niby fabuła nie jest tu najważniejsza, ale jednak spiętrzenie absurdów jest tu takie, że trudno przejść nad nimi do porządku dziennego. Bo poza powyższym scenarzysta i reżyser chcą żebym uwierzył (mniejsze i bardzo duże spoilery, ale nawet te duże (największy daje w podwójny spoiler) myślę niekoniecznie muszą popsuć seans), między innymi, że:
![[+]](/images/collapse_collapsed.png "[+]")
SpoilerJak to piszę to w sumie na papierze to wygląda gorzej niż się ogląda. Ale dialogi też nie pomagają, czasami są to straszne suchary.
No dobra, ale mają być emocje, ma chwytać za serce, ma być o wielkich uczuciach i rozterkach, więc może głupotki scenariuszowe nie mają znaczenia? I tak i nie. To znaczy, raczej mają, tylko czasami nie mają. Co z tego kleci Matuszyński? Nie powiem, że film całkowicie po mnie spłynął i mnie wynudził. Ale wydaje mi się, że jeśli jest tam coś rzeczywiście emocjonującego to głównie za sprawą warsztatu. Nie jest to nic wybitnego, historia nie pozostawia zbyt wiele pola do popisów. Ale jest, jak zawsze u Matuszyńskiego, bardzo dobrze jeśli chodzi o zdjęcia, montaż, scenografię. Może jestem nienormalny, ale ja tam widzę czasami wprost inspirowanie się PTA (choćby te powolne zbliżenia, dużo symetrii, wyznaczania kadrów elementami scenografii itd.) i innymi - choćby przy długich ujęciach zza pleców idących bohaterów.
Warsztat plus tematyka pozwala się jako tako zanurzyć w historii i jakieś tam emocje wywołać. Ale wynikają one właściwie wyłącznie z tego, że ładnie pokazujemy coś o śmierci i aktor na ekranie płacze a nie dlatego, że jakoś szczególnie angażujemy się w losy bohaterów. Co więcej, czym dalej, tym gorzej pod tym względem. Od pewnego momentu brak pomysłu na rozwinięcie historii jest coraz bardziej ewidentny a emocjonalna oś filmu słabnie. Matuszyński ma też problem z konsekwentnym tonem. Jak próbuje iść w rozładowanie emocji humorem, często czarnym, wychodzi mu to tak sobie.
Kilka słów jeszcze o Dorocińskim. Nie jestem jego wielkim fanem. Większość jego ról gra bardzo podobnie, z podobnymi manierami (które są większości po prostu jego manierami). Taki Kot na przykład jest moim zdaniem dużo lepszym, na pewno bardziej wszechstronnym aktorem. Tutaj widzę zachwyty, jaka to nie jest wielka rola. Ale to raczej fani i krytycy z automatu rzucają takimi ocenami, bardziej mam wrażenie "za zasługi" dla Dorocińskiego jako człowieka, gościa, który dobrze się sprawdza jako mainstreamowy "idol", tutaj coś poważnym tonem powie, tutaj się włączy w akcję charytatywną. No i fajnie. Na pewno ma talent, charyzmę, dobrze się prezentuje na ekranie. Tutaj nie irytuje typowym autopilotem, ale też nie pokazuje nic specjalnego. Solidna rola, z lepszymi i gorszymi momentami.
Ostatecznie, szkoda, że Matuszyński marnuje warsztat w ten sposób. Z takich "ważnych, osobistych" filmów chyba rzadko wychodzi coś ciekawego. Lepsi reżyserzy polegli na tym polu. Z większą ostrożnością będę podchodził do jego kolejnych projektów i nie wiem czy warto robić sobie nadzieję, że ktoś mu kiedyś da jakiś super scenariusz. Zobaczymy jak mu wyszedł ten serial. Z drugiej strony, oczekiwania miałem naprawdę niskie a w sumie nie żałuję, że zobaczyłem.
5-6/10
19-11-2024, 12:00 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 19-11-2024, 12:13 przez PropJoe.)
