[raven.second]

Październik, czyli można (trzeba?) zacząć wiadomo co. Nie wiem, czy dam radę pyknąć 31 filmów, może będzie mniej, może wleci jakiś serial, może jakaś gierka, ale póki co… za mną Weapons (Zniknięcia) (2025). W nocy znikają dzieci z klasy, wszystkie prócz jednego. Oczywiste podejrzenia padają na nauczycielkę. Świetny początek, rewelacyjne rozwinięcie ze zmianą perspektywy na Brolina i… może nie totalna porażka, ale ogromny spadek formy w pozostałej części, a do finału brakowało tylko muzyczki której nie powstydziłby się Benny Hill :/
Na upartego mogę się przyczepić do ciotki, ale tutaj tylko wygląd mi nie pasował, od razu było wiadomo, że coś z nią jest nie tak, przesadzili z tą peruką i ciuszkami i zachowaniem, wystarczyło trochę wszystko stonować i byłoby git. Co innego w przypadku

Spoiler

tego kim jest. Okej, rozumiem, ale to trochę zbyt łopatologiczne, dosadne, bezczelne niemalże tłumaczenie, że ciotka-wiedźma to dosłowny pasożyt pod każdym możliwym kątem. Nauczycielka uczy o tasiemcach? Para ogląda dokument o cordycepsie? Rodzice dyskutują, że nie są hospicjum? Dialog z dzieciakiem, że potrzebuje czegoś od jego kolegów i koleżanek by poczuć się lepiej by wystarczył.

Nie kupuję też tego, że nikt nie ogarnął o co chodzi. Motyw z gliniarzem i ćpunem bardzo dobry, ale znowu, jakoś taki niewykorzystany, to aż się prosiło o lepsze wykorzystanie, bo przecież dzieciak jest sam, chodzi po mieście i nikt się nim nie interesuje, nie pilnuje, a nauczycielka dostaje tylko opieprz bo “jest zbyt troskliwa”? Zwłaszcza, gdy

Spoiler

ojciec nagle ma udar, do matki sprowadza się jakaś ciotka, a okna w domu są zaklejone? Nie uwierzę też, że psy tropiące nie zwąchały śladów kilkunastu dzieciaków prowadzących do tego właśnie domu, ani też że żaden z kilkudziesięciu rodziców, policjantów nie cisnął aż tak bardzo, by odnaleźć zaginionych każdym możliwym sposobem i dopiero Brolin sam jeden jedyny wpadł na pomysł by prześledzić którędy biegły…

6/10, więcej Garner, więcej Brolina, więcej powagi, więcej małomiasteczkowej traumy i mniej humoru i byłoby dużo, dużo lepiej.