(31-07-2025, 01:41)Phlogiston2 napisał(a): Frieren/Frieren na pogrzebie/Frieren u kresu drogi - żałowaliście kiedyś, że nie spędziliście więcej czasu z przyjaciólmi, zanim się rozjechali po świecie, albo z babcia/dziadkiem, którzy umarli zanim zdążyłeś ich docenic? albo tego, że nigdy nie zdążyliscie powiedziec kolezance, że coś do niej czujesz? no, to jeśli kiedyś tak się czułeś, to zrozumiesz Frieren.
Frieren, tysiącletnią autystyczną elfia czarodziejkę poznajemy, gdy razem ze swoją wierną drużyną wraca do domu po zabicu króla demonow. Tak, dobrze przeczytaliscie, akcja zaczyna się PO pokonaniu demonicznego overlorda. Nasza dzielna załoga świętuje ostatni wspólny wieczór, zanim się rozejdą, podziwiając spadające gwiazdy, zjawisko widzialne raz na 50 lat. Frieren odruchowo proponuje spotkać się za 50 lat i oglądać je z lepszej miejscówy. Mija te 50 lat...i ponownie spotyka swoich starych znajomych, tym razem zgrzybiałych dziadów. Idą oglądać spadające gwiazdy, w następnej scenie lider drużyny, Himmler the Hero...eeee znaczy sie Himmel, umiera ze starości, i dopiero na pogrzebie do Frieren dociera jak wiele dla niej znaczył...
Mija kilka lat, kolejny czlonek drużyny stoi nad grobem, jego ostatnim życzeniem jest, by Frieren została nauczycielką Fern, uzdolnionej magicznie sierotki wojennej, którą przygarnął. Frieren i jej uczennica wyruszają na przygodę śladami drużyny Himmela, Fern uczy się magii, a Frieren jak doceniać drobne rzeczy, że real treasure was the friends we made along the way, journey is more important than the destination bla bla bla...Tak Frieren to slow burn, fantasy slice of life, snuj, jak to nazwiecie, i jak sappy by to nie brzmiało, chyba każdego potrafi skłonić do refleksji, spojrzenia na swoje życie z innej perspektywy, zrozumieć coś, czego wtedy nie zrozumialeś(np o co chodziło twojemu przyjacielowie kiedy ukleknąl przed toba i wręczyl ci pierscien)
Jest jednak jeszcze jedna rzecz, ktorą musicie wiedzieć o naszej elfce - ona NIENAWIDZI demonów*. I ma w tym 100% racji - to bestie w ludzkiej skórze, socjopaci manipulujący ludźmi by ich potem zabić. W jednej z najlepszych scen poznajemy pewnego gościa, który przygarnia demona o wyglądzie dziecka, ponieważ #demonlivesmatter czy coś. Oczywiście demonica odpłaca się i zabija go i jego żonę z powodu jakiejś głupoty. Frieren załatwia ją i na pożegnanie pyta, po co mała diablica mówiła coś o matce, skoro demony nie znają nawet konceptu rodziny "kiedy mówię mamo, ludzie przestają mnie atakować. Cudowne, magiczne słowo".
W starciu z inna demonicą, w kultowej już chyba scenie literalnie mówi tej ździry "kill yourself", czyli Frieren nie tylko ma autyzm, ale jest też prawdziwym graczem.
Generalnie, Frieren można określić jako "co by było, gdyby Galadriela z Rings of Power dała się lubić/była napisana przez kogoś ogarniętego", a sam świat(i ost) ma taki fajny Tolkienowy vibe. Żebyście nie myśleli, że są tam same nudy - sceny akcji dają czadu, pięknie dopełniane przez soundtrack:
Muszę pochwalić adaptację; czytam mangę na bieżąco jak wychodzi po polsku i twórcy anime wiedzą kiedy dodać coś od siebie, np jedną pamiętną scene tańca Fern i Starka, wojownika który dołączył do ekipy, która na papierze to było mniej niż pół strony.
Nie mogę się doczekać drugiego sezonu, kiedy zaadaptują Golden City arc, to będzie, jak to mówi Marty, absolute cinema
9/10 i znaczek "animu, które możesz puścić swojemu staremu"
*o co swego czasu zachodni lewacy raczyli się swego czasu koncertowo zesrać
Pierwszy raz o tym serialu usłyszałem kiedy natknąłem się na film na Jutubie, który porównywał postać Frieren do Galadrieli z "Pierścieni Władzy". Postanowiłem, że kiedyś sobie obadam. Ten post mi o tym przypomniał i w końcu postanowiłem obejrzeć cały sezon.
Pochłonąłem wszystkie 28 odcinków w cztery wieczory. Cholernie mnie to wciągnęło pomimo tego, że, jak napisał Phlogiston, jest to snuj. Każdy odcinek polega głównie na tym, że główni bohaterowie gdzieś wędrują, rozmawiają, wspominają i ewentualnie wykonują jakieś przyziemne czynności (np. schronienie się przed śnieżycą). Bardziej spektakularnych przygód nie brakuje, ale stanowią one raczej rzadkość. Dopiero pod koniec sezonu robi się bardziej akcyjniakowo, gdy bohaterowie przystępują do egzaminu na czarodzieja, który to egzamin jest takim trochę połączeniem Igrzysk Śmierci z Turniejem Trójmagicznym. Przy czym ostatnie zadanie i tak polega na rozmowie z elfką będącą mistrzem magii. Swoją drogą, mam nadzieję, że Serie pojawi się jeszcze w przyszłości (mangi nie czytałem, więc nie wiem, co będzie dalej). Bardzo podobały mi się jej interakcje z Frieren. Obydwie nie przepadają za sobą, ale jednocześnie mają do siebie pewien szacunek. Jeszcze niech do drużyny wróci gustujący w milfach Sein i będzie komplet. :)
Jedyne, comnie nieco drażniło to okazjonalne zachowania Starka i Fern. Ten pierwszy czasami staje się strasznym pizdusiem i histerykiem. Fern natomiast lubi stroić fochy z byle powodu. Liczę na to, że z czasem obydwoje nieco wydorośleją i spoważnieją.
Czekam na drugi sezon. Czytałem jednak, że spora część ekipy odpowiedzialnej za pierwszy sezon została wymieniona na nową. Mam nadzieję, że nie odbije to się negatywnie na jakości.
03-10-2025, 21:50
