- Zamach na papieża (2025)
Najprawdopodobniej ostatni wspólny film Władysława Pasikowskiego i Bogusława Lindy (chyba że wróci z emerytury) to produkcja, którą ogląda się jak zaginiony film reżysera Krolla, który przeleżał od lat 90 w jakimś magazynie i ktoś go odnalazł po wielu latach. Od pierwszych scen widać, że to film Pasikowskiego i nie chodzi mi o nawiązanie na początku do pierwszej sceny z Psów, bo Zamach na papieża też się zaczyna od komisji, na której nie przesłuchują tym razem Lindy, ale Bogusław siedzi w komisji. Mam na myśli też dialogi, w których może nie pada tak dużo bluzgów jak w innych filmach Pasikowskiego, ale od razu słychać kto je napisał. A świetną muzykę to byłem pewien,że zrobił Michał Lorenc, który tworzył muzę do filmów twórcy Gliny, tylko nieznany mi wcześniej niejaki Daniel Bloom, który idealnie naśladuje styl jednego z najlepszych polskich kompozytorów, muzyka robi klimat.
Tak na marginesie, to szkoda, że Michał Lorenc jest na emeryturze. Nie wiem, czy nie chce mu się, czy z jakiś innych powodów np politycznych, nikt nie daje mu propozycji. W nowym Glinie była muzyka Lorenca, ale kawałki z oryginału, nic nowego. Od czasu trzecich Psów i Raportu Pileckiego nie ma go w polskim kinie. Wracając do filmu dostałem typowe zagrania z filmów Pasika, np to jak przedstawia kobiety, które są takie jak w Psach, Krollu, itd (no oprócz serialu Glina, tam były postaciami interesującymi, które miały coś do powiedzenia i chyba w Operacji Samum tak było).
Pożegnanie Lindy z kinem zbiera słabe recenzje, ale to nie jest zła produkcja, tylko średnio udana próba powrotu do największych sukcesów z początku swojej kariery, która ma kilka fajnych scen. No i niektóre pasikowskie dialogi mi się podobały, są odpowiednio macho i mięsiste, a Linda nawet nieźle wypadł w swojej ostatniej roli, jest po prostu Lindą z filmów Pasikowskiego, tylko starszy. Drugi plan też się całkiem dobrze spisuje, najlepiej wypada Woronowicz i aktor grający tego młodego głupiego Waldeczka. No i miło też zobaczyć Zamachowskiego po dłuższej przerwie, ale on za bardzo nie ma co grać.
Film poświęcono pamięci Sinead O'Connor, tak pisze na napisach końcowych. Nie wiem czy to jakaś prowokacja, bo film w jakimś tam stopniu (nie tak dużym jakby sugerował tytuł i opis fabuły) jest poświęcony Janowi Pawłowi II, a wiadomo, że artystka wojowała z kościołem i papieżem, i raczej pozytywnie film ocenia papieża, jeśli już pada w ogóle jakaś ocena Karola Wojtyły w filmie. Sinead zmarła w 23 roku, a film miał premierę w tym roku, więc tak długo by kręcili, a to przecież nie jest jakaś superprodukcja, w stylu Ogniem i mieczem. Ocena: 5/10.
Najprawdopodobniej ostatni wspólny film Władysława Pasikowskiego i Bogusława Lindy (chyba że wróci z emerytury) to produkcja, którą ogląda się jak zaginiony film reżysera Krolla, który przeleżał od lat 90 w jakimś magazynie i ktoś go odnalazł po wielu latach. Od pierwszych scen widać, że to film Pasikowskiego i nie chodzi mi o nawiązanie na początku do pierwszej sceny z Psów, bo Zamach na papieża też się zaczyna od komisji, na której nie przesłuchują tym razem Lindy, ale Bogusław siedzi w komisji. Mam na myśli też dialogi, w których może nie pada tak dużo bluzgów jak w innych filmach Pasikowskiego, ale od razu słychać kto je napisał. A świetną muzykę to byłem pewien,że zrobił Michał Lorenc, który tworzył muzę do filmów twórcy Gliny, tylko nieznany mi wcześniej niejaki Daniel Bloom, który idealnie naśladuje styl jednego z najlepszych polskich kompozytorów, muzyka robi klimat.
Tak na marginesie, to szkoda, że Michał Lorenc jest na emeryturze. Nie wiem, czy nie chce mu się, czy z jakiś innych powodów np politycznych, nikt nie daje mu propozycji. W nowym Glinie była muzyka Lorenca, ale kawałki z oryginału, nic nowego. Od czasu trzecich Psów i Raportu Pileckiego nie ma go w polskim kinie. Wracając do filmu dostałem typowe zagrania z filmów Pasika, np to jak przedstawia kobiety, które są takie jak w Psach, Krollu, itd (no oprócz serialu Glina, tam były postaciami interesującymi, które miały coś do powiedzenia i chyba w Operacji Samum tak było).
Pożegnanie Lindy z kinem zbiera słabe recenzje, ale to nie jest zła produkcja, tylko średnio udana próba powrotu do największych sukcesów z początku swojej kariery, która ma kilka fajnych scen. No i niektóre pasikowskie dialogi mi się podobały, są odpowiednio macho i mięsiste, a Linda nawet nieźle wypadł w swojej ostatniej roli, jest po prostu Lindą z filmów Pasikowskiego, tylko starszy. Drugi plan też się całkiem dobrze spisuje, najlepiej wypada Woronowicz i aktor grający tego młodego głupiego Waldeczka. No i miło też zobaczyć Zamachowskiego po dłuższej przerwie, ale on za bardzo nie ma co grać.
Film poświęcono pamięci Sinead O'Connor, tak pisze na napisach końcowych. Nie wiem czy to jakaś prowokacja, bo film w jakimś tam stopniu (nie tak dużym jakby sugerował tytuł i opis fabuły) jest poświęcony Janowi Pawłowi II, a wiadomo, że artystka wojowała z kościołem i papieżem, i raczej pozytywnie film ocenia papieża, jeśli już pada w ogóle jakaś ocena Karola Wojtyły w filmie. Sinead zmarła w 23 roku, a film miał premierę w tym roku, więc tak długo by kręcili, a to przecież nie jest jakaś superprodukcja, w stylu Ogniem i mieczem. Ocena: 5/10.
21-12-2025, 21:32 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 21-12-2025, 21:38 przez michax.)
