[michax]

Black Bag (2025)


Po zabawie w horror David Koepp i Steven Soderbergh tym razem zabrali się za kino szpiegowskie w stylu Pan i Pani Smith tylko zrobione na poważnie, w klimatach jak z powieści Johna Lee Carre. Jest to film oparty na dobrych dialogach i świetnym aktorstwie, pozbawiony scen akcji (jest dosłownie jeden wybuch, który ma miejsce w Polsce), ale trzyma w napięciu co jest zasługą scenariusza,  reżyserii oraz Michaela Fassbendera (cieszy że wrócił do grania w dobrych produkcjach, a to nie tylko ten film) i Cate Blanchett. Chce się oglądać tą parę na ekranie - działają, przynajmniej na mnie, hipnotyzująco. A co do Fassbendera to zaryzykowałbym, że to jest jedna z najlepszych ról w karierze i można ogłosić że facet się przebudził. Chyba najgorszy etap kariery ma za sobą bo to już któraś jego dobra rola. 

Niezly był w Killerze Finchera (wiem, jakie film ma opinie, ale ja doceniam jego występ) i w serialu Agencja gdzie gral trochę podobną rolę. Dobry też był w Kneecap ktory jest na HBO Maxie, taki trochę Trainspotting + irlandzki rap. Niszowa produkcja, ale fajna rozrywka, a piszę to jako osoba, którą rap w ogole nie interesuje, ani polski, ani amerykański, ani irlandzki.  W sumie najsłabiej wypadl w  komedii Waititiego o drużynie piłkarzy, którą wrócił do kina. Widocznie Michael po dłuższej przerwie musiał się rozkręcić, niczym sportowiec, z meczu na na mecz, a raczej z filmu na film, albo zmienił agenta i wybiera mu lepsze filmy (może agent sabotował mu karierę, że grał w padakach za padakami). A oprócz i też drugi plan błyszczy na czele z Pierce Brosnanem. Jest go mało, ale wyróżnia się na tle innych aktorów - tak mogłaby się rozwinąć kariera Jamesa Bonda. Podobały mi się też zdjęcia i muzyka. Jest to elegancka rozrywka. Ocena: 7+/10.

Eenie Meanie (2025)

Po trailerach spodziewałem się produkcji w stylu Barbie Driver, a bardziej jest to kino sensacyjne na poważnie z elementami dramatu. Samara Weaving zagrała jedną z lepszych dramatycznych ról w karierze i dobrze, że próbuje też występów w takich niszowych produkcjach, a nie tylko w thrillerach, horrorach i różnych dziwnych filmach, w których też wypada interesująco. Nie mam nic przeciwko horrorom i dziwnym filmom z Samarą, ale fajnie,że pojawia się w normalniejszych produkcjach. Karl Glusman też nieźle wypadł, choć gra irytującą postać, ale taki miał być. Pościgi też były całkiem niezłe. A co do zakończenia to było trochę zaskakujące, ale pasuje do tej produkcji, biorąc pod uwagę to jaka postacią jest chłopak Eenie. Ocena: 7/10.

Love Hurts (2025)


To jest komedia sensacyjna, którą ogląda się jak film napisany specjalnie dla Jackie Chana, ale  przeleżał scenariusz w szufladzie wiele lat i teraz Jackie jest za stary by zagrać główną rolę, wiec obsadzono innego aktora. A widocznie nie tylko mnie Ke Huy Quan we Wszystko wszędzie naraz przypominał Jackie Chana, ale też producentom filmowym, bo w Miłość boli potwierdza to co o nim pomyślałem po tej oscarowej produkcji, że to klon Chana. Podobnie się bije, jest podobnie sympatyczny. Zostało w Ke Huy'u coś z uroku jaki roztaczał będąc dzieckiem gdy grał w Goonies i Indiana Jones 2, a jako dorosły facet jest w tej komedii sensacyjnej taki sam jak w każdym filmie i w serialu, w którym wystąpił po Wszystko wszędzie naraz, czyli przesympatyczny, nawet jak gra tak jak tutaj gościa od brudnej roboty, który postanowił zmienić swoje życie, czym podpadł swojemu bratu, to ciężko go nie lubić. Nieźle zrealizowane mordobicia, jest trochę humoru. Jedyna różnica w porównaniu z filmami z Chanem jest taka, że jest bardziej brutalnie i krwawo, ale jak na debiut reżyserski to wyszło nieźle, a Quan wypadł przyzwoicie, trzyma film na swoich barkach.  Ocena: 6/10.

Shelby Oaks (2025)

To jest horror pełen schematów, które w kinie grozy widzieliśmy wiele razy, wiec może dziwić, że akurat pasjonat kina jakim jest Chris Stuckmann nie próbował zrobić czegoś nowego tylko zainspirował się różnymi produkcjami (m in Blair Witch Project, Dziecko Rosemary, Egzorcysta, serial Detektyw, Hereditary, widziałem też echa  w scenie z babcią w domu 3 serią Twin Peaks i długo można wymieniać). Youtuber poszedł w klisze kina grozy więc każdy domyśli się w którą stronę fabuła pójdzie, jak film się zakończy.

Ale trzeba przyznać, że potrafi Stuckmann stworzyć klimat, utrzymać napięcie w czym pomaga zdjęciowiec. Wiec jakbym za coś miał pochwalić film to za zdjęcia, reżyserię niektórych scen, w których pokazuje Stuckmann, że jest lepszym reżyserem niż scenarzystą oraz główną rolę Camille Sullivan.Zdecydowanie lepszymi filmowcami, którzy wyszli z youtube są bracia Philippou od Talk to Me i Bring Her Back. Ale mimo tego, że wyszło średnio to kibicuję kolejnym filmom Stuckmanna jeśli nie zniechęci go średnie przyjęcie debiutu filmowego przez jego kolegów po fachu.  Ale tak całościowo lepszą historią jest opowieść za kulis o powstawaniu filmu, czyli historia Stuckmanna (należał do światków Jehowy), jego miłości do kina, zbiórka na film, dołączenie Neon i Mike Flanagana do projektu. Ocena: 5/10.

Chciałbym zobaczyć recenzję filmu Chrisa Stuckmanna od Chrisa Stuckmanna. 

Splitsville (2025)

 
Pozytywne zaskoczenie, bo nie dość że podobała mi się córka Dona Johnsona w jednej z głównych ról, za którą nie przepadam, to film jako całość mnie miło zaskoczył. Może to nie było jakieś świetne granie, ale dobrze wypadła nie tylko Dakota, bo równie dobrzy są Adria Arjona, Kyle Marvin i Michael Angelo Covino. Kyle jest też scenarzystą, a Michael reżyserem i stworzyli bezpretensjonalną rozrywkę, która mnie rozbawiła wiele razy. Słyszałem, że scena bójki dla wielu jest najlepsza i zgadzam się, ale to nie jest jedyny zabawny moment w tej komedii dla dorosłych. Ocena: 7/10.

The Last Showgirl (2024)


Trudno nie porównywać produkcji z Pamelą Anderson z Zapaśnikiem z Mickeyem Rourkem, Jest to film podobnie chropowaty, surowy i ma realistyczne zacięcie. No i ma dobrą dramatyczną rolę gwiazdy Słonecznego Patrolu, którą powinienem napisać, że odkupiła się tą rolą, tylko że to nie jest prawda, bo jest duża różnica między Pamelą Anderson a Rourke. Mickey to dobry aktor, który się pogubił i Zapaśnik pozwolił mu wrócić do Hollywood (inna sprawa jak tą szansę wykorzystał bo zniknął znowu). A nie przypominam sobie,  żeby kiedykolwiek gwiazda Słonecznego Patrolu zagrała w latach 80 i 90 nawet nie taką rolę po której by można powiedzieć, że ma talent komediowy, czy dramatyczny tylko, że jest przyzwoitą aktorką. Pamela to zupełne przeciwieństwo Rourke.

Więc nie można mówić o odkupieniu Pameli skoro takiej roli nie miała, jest to jej pierwsza dobra rola i trochę późno taka rola przyszła,bo nie sądzę by nagle dostawała interesujące propozycje za propozycjami. Ale tak czy inaczej nie odstaje aktorsko od reszty obsady, czyli Jamie Lee Curtis (mała rola, ale pamięta się), Kiernan Shipka (fajnie że gra nie tylko w lekkich produkcjach), Bille Lourd. Można się zastanawiać na ile objawił się po wielu latach talent aktorski Pameli, na ile to zasługa Gia Coppoli (tak, z tych Coppoli),  a na ile była Pamela po prostu sobą na planie, bo gra artystkę, która odchodzi w zapomnienie, starzeje się, uroda i seksapil dawno przeminęły i nie ma talentu, co idealnie do Anderson pasuje. Warto też wyróżnić Dave Bautiste, który pokazuje kolejny raz, że rozwija się jako aktor i wypadł wiarygodnie w roli wycofanego i wrażliwego faceta. Obok Johna Ceny to najlepiej rozwijający się aktor, który kiedyś był wrestlerem. Ocena: 7/10.