Forum KMF - internetowe cwaniaki i snoby filmowe - Wszystkie działy

Missing Link (1988)

Tue, 10 Nov 2026 03:04:50 +0100

Nie mylić z poklatkowym obrazem studia LAIKA z 2019 o Wielkiej Stopie ani z animowaną francuską komedią "Le chaînon manquant" (1980), znaną również pod angielskim tytułem "The Missing Link" właśnie. Akcja filmu rozgrywa się około miliona lat temu w Afryce i opowiada o ostatnim na Ziemi Australopiteku, który po śmierci swoich bliskich z rąk tych bardziej rozwiniętych człekokształtnych wybiera się w podróż w miejsca mniej zaludnione poszukując pozostałych przedstawicieli swojego gatunku. I fabularnie w sumie nic więcej tutaj nie ma - oczywiście nie jest to też opowieść pozbawiona jakiejś głębszej myśli przewodniej ani nauki, którą możemy z niej wynieść, mimo wszystko jej największą siłą jest właśnie ta niezwykle naturalna prostota i pozbycie się wszelkich zbędnych ozdobników. Zostaje nam bardzo klarowny i przejrzysty obrazek, z którego aż zieje pewnego rodzaju pozytywny archaizm będący dla mnie idealną odtrutką na obecną kinematografię.

"Missing Link" to film, który towarzyszył mi w życiu na różnych etapach i do którego seansu zawsze chętnie zasiadałem, gdy tylko leciał w telewizji. Pamiętam, że w szczególności na niemieckiej kablówce był to obrazek puszczany dosyć często, ale jak to bywa z niekoniecznie niedocenionymi filmami z zamierzchłej, przedpotopowej wręcz epoki z czasem słuch o nim zaginął i stał się dla mnie pewnego rodzaju miłym wspomnieniem, do którego zawsze chciałem wrócić ale ciężko było przez lata namierzyć jego oglądalną kopię. Nie pomagało też to, że nie kojarzę by poza kasetami VHS został wydany na fizycznych nośnikach i do niedawna tylko w takiej formie można było go obejrzeć. Z pomocą przyszły jednak serwisy streamingowe, dzięki którym mogłem go sobie przypomnieć w jakości HD i bardzo się z tego cieszę, gdyż jest to obraz po prostu przepiękny.

Powrót do niego po latach okazał się być dla mnie naprawdę cudownym i odświeżającym przeżyciem dlatego będąc teraz chwilę po jego seansie nie mogę wyjść z podziwu, jak fantastyczny kawałek kina stworzyli w 1988 roku będący wówczas małżeństwem Carol i David Hughesowie. Para ta, znana bardziej z filmów dokumentalnych opowiadających o afrykańskiej florze i faunie kręconych dla National Geographic dzięki swoim umiejętnościom portretowania dzikiej przyrody wyniesionym właśnie z tych obrazów stworzyła w "Missing Link" wrażenie przebywania w totalnie autentycznym, pierwotnym środowisku, jeszcze nieskażonym ludzką ręką - nie użyję tutaj określenia 'wehikuł czasu' bo jedynym prehistorycznym elementem jest nasz główny bohater, bezimienny Australopitek, który stracił swoją rodzinę i to z jego perspektywy obserwujemy otaczający go świat. Mimo wszystko cały czas miałem wrażenie pewnej bijącej z każdego kadru autentyczności.

Oczywiście, w małpoluda wcielił się znakomity "małpi" aktor Peter Elliott a za jego niezwykle naturalistyczną i wiarygodną charakteryzację odpowiadał będący w tamtym czasie u szczytu swoich kreatywnych możliwości nie kto inny jak sam Rick Baker. Dość powiedzieć, że w tym samym roku zdobył on Oscara za film "Harry i Hendersonowie" i oprócz "Missing Link" odpowiadał także za charakteryzację w takich produkcjach jak "Goryle we mgle" (będące według mnie jego szczytowym osiągnięciem) i "Książę w Nowym Jorku", za którego był nominowany do nagrody złotego rycerzyka na oscarowej gali w roku następnym. Dlatego w tym aspekcie nie ma absolutnie żadnej skuchy - mamy bowiem dwóch najlepszych fachowców w branży łączących swoje siły i to po prostu widać na ekranie. Elliot nadaje małpoludowi swego rodzaju ludzkiego pierwiastka ale jednocześnie za bardzo go nie uczłowiecza a charakteryzacja Bakera pozwala nam zapomnieć, że oglądamy tylko gościa w kostiumie przemierzającego z buta te wszystkie afrykańskie bezdroża.

A podróż ta jest po prostu przepięknie sfotografowana przez dwoje reżyserów, którzy tego fachu uczyli się również dzięki tworzonym przez całą karierę dokumentom przyrodniczym. W każdym kadrze widać lata doświadczenia i pewnego estetycznego wyczucia, dzięki czemu "Missing Link", szczególnie dziś, wygląda po prostu cudownie. Jest to szczególnie uderzające, gdy porównamy go ze współczesnymi filmami, których akcja rozgrywa się gdzieś pośród dziczy z wygenerowanymi za pomocą komputera zwierzaczkami - dlatego na przykład totalnie nie mogłem wsiąknąć choćby w niedawny "W sercu dziczy" Ayera, bo co chwila przed ekran wyskakiwały mi jakieś kiepsko animowane cyfrowe maszkarony udające, często nieudolnie, żywe zwierzęta. Tutaj małpolud przemierza te przepastne afrykańskie przestrzenie otoczony spektakularną florą i fauną a wszystkie bez wyjątku zwierzęta są jak najbardziej żywe, w dodatku dzięki dokumentalnej przeszłości twórców udało im się uchwycić ich dosyć niecodzienne i dziwaczne zachowania. Jednocześnie cały czas jesteśmy jako widzowie uświadamiani, że przyroda choć często piękna i majestatyczna, ma też tę drugą, mniej filmową i bardziej drapieżną stronę. I ten dualizm natury został tutaj naprawdę świetnie oddany, co idealnie współgra tematycznie z motywem przewodnim filmu.

To także dzieło zupełnie niewspółczesne (z wiadomych powodów nie ma w nim absolutnie żadnych dialogów, od czasu do czasu w roli narratora towarzyszy nam tylko Michael Gambdon, który choć spisuje się w tej roli doskonale to jest według mnie raczej zbędny i choć rozumiem, czemu został dodany to wolałbym gdyby co chwila nie tłumaczył mi tego co dzieje się na ekranie bo mam oczy i w miarę sprawny mózg), pozbawione jako takiej akcji a jednak nawet przez chwilę nie byłem w ciągu tych 91 minut jego trwania znudzony a wręcz przeciwnie. Dla mnie to idealna odtrutka na te wszystkie krzykliwe i przefiltrowane przez różne komputerowe programy ADHD obrazki, jakie zwykli nam serwować obecni twórcy w Hollywood a także sama kwintesencja tego, czym kinematografia powinna być - za pomocą obrazu (i świetnej muzyki autorstwa Mike'a Trima i Sammy Hurden) możemy spojrzeć na otaczający nas świat z zupełnie innej strony, niż robimy to na co dzień.

Całość podsumowuje jednocześnie smutna ale zarazem mądra i piękna puenta pokazująca, że choć jako gatunek jesteśmy skłonni do często bezmyślnej i niepotrzebnej przemocy to mamy też gdzieś ukrytą w genach tę bardziej wrażliwą na otaczający nas świat stronę, którą moglibyśmy dużo częściej pokazywać. I jasne, po ostatnich wydarzeniach choćby u nas w kraju może to wybrzmieć bardziej jak głos wołającego na puszczy, zupełnie jak ten ostatni gest naszego małpoluda, którego w "Missing Link" jesteśmy świadkami - mimo wszystko dla tego czysto filmowego piękna i prostego acz wartego zapamiętania przekazu polecam film Hughesów wszystkim bez wyjątku.

9/10

Clayface (2026, reż. James Watkins)

Sat, 07 Nov 2026 17:51:53 +0100

FILM DC STUDIOS Z CYCKAMI. TAK SĄ TU CYCKI.

Skoro już zainteresowałem to...

Z kronikarskiego obowiązku trzeba założyć temat dla najciekawszego filmu DC Studios od "The Suicide Squad" Jamesa Gunna, który uważam za jedyny udany film studia od niepamiętnych czasów.

Żeby była jasność, "Clayface" nie jest żadnym zbawieniem dla tego burdelu, który zrobili ludzie z Warnera i DC. Uważam, że jest to bardziej wypadek przy pracy i nie wpierdalanie się za bardzo Watkinsowi i Flanaganowi z racji tworzenia kolorowych wysrywów o Supermemie i jego upośledzonej kuzynce.

Plusem i dla niektórych zapewne minusem, tego filmu jest fakt, że wygląda, jak komiksowe b-klasowe widowisko, które nakręcono w czasach Spider-Mana Raimiego - jakbym był zielony i nie interesował się kinem, i ktoś by mi tak powiedział, to bym uwierzył. Ma to sporo takiej naiwności, kiczowatości i pewnie konstrukcja samej postaci głównego bohatera pozostawia wiele do życzenia, ale jednocześnie jest to zrobione z pomysłem, pomimo tego, że widać ograniczenia wizualne wynikające a) z budżetu b) samej postaci Clayface'a.

I szczerze mówiąć niski budżet, tam chyba w okolicach 40 mln, ja traktuje jako atut tego filmu. Gdyby był wyższy to twórcy pewnie poszliby totalnie w CGI, a użyczcie efektów praktycznych byłoy znikome albo rzadne - oczami wyobraźni widzę maszkarę w stylu Abominationa z MCU. A tutaj wykorzystano wiele fajnych patentów ze zmianami wyglądu, rozwalającą się twarzą i z konwencji body horroru wycisnęli wg mnie i tak dużo więcej niż się spodziewałem. Oszpecona twarz Matta, jego wszystkie deformacje, genialna scena z oczami w samolocie - kurcze, dla mnie wizualnie ten film gra i buczy, jak należy. Co więcej, żałuję, że nie było tego więcej! No i świetne jest to, że Clayface

Spoiler

Czytałem zarzuty, że nie ma Batmana, nie ma odniesień do DCU, nie ma tego, tamtego, sramtego. Nie ma, bo nie potrzeba do tej historii. Batman mógłby się pojawić teraz, potencjalnie w sequelu albo po prostu Clayface mógłby być jego rywalem w kolejnym filmie. I oglądając film Watkinsa ja totalnie widzę to połączenie z Battinsonem, a nie tym kolorowym światem Gunna.

Aktorsko jest dobrze, Tom Rhys Harries jest idealnie dobrany - w ogóle ten koleś ma tak dziwną urodę... W życiu nie nazwałbym go przystojnym (a za takiego go mają w filmie), ale jednocześnie jest nie nazwałbym go brzydalem - ma po prostu specyficzną urodę, trochę kazus niektórych hollwyoodzkich aktorek, które nie są klasycznymi pięknościami, ale po prostu przyciągają.

Problematyczny jest natomiast scenariusz, ale pod takim względem, że jest on chaotyczny. To by się sprawdziło chyba nieco lepiej w formie miniserialu w styly Pingwina. Watkins ma za mało czasu, żeby te przemiany - nie fizyczne, bardziej psychiczne, wybrzmiały odpowiednio mocno. Te wszystki zmiany w życiu głównego bohatera, gdzie z wielkiej filmowej gwiazdy staje sie persona non grata, są tak szybkie i właśnie chaotyczne, że główa mała. Jednocześnie nie do końca wiadomo czy ten Matt Hagen to ofiara czy moze jednak klasyczny antybohater - no niby na końcu odpowiedź jest klarowna, ale to co w środku tej opowieści nie jest tak jasne i to nie dlatego, że bohater jest niejednoznaczny, a własnie dlatego, że to wszystko jest takie trochę rozjebane.

Pewnie bardziej niż powinien, pewnie dlatego, że oczekiwania zerowe, ale no generalnie film mi się podobał i chętnie sobie kiedyś powtórze, aczkolwiek myślę, że rewatch value jest niski.

Nie mniej na dzisiaj naciągane 7/10, bo po prostu dobrze się bawiłem pomimo wielu wad. Wolę docenić jednak plusy i odwagę.

"Skóry" (Netflix, 2028) - Holoubek i Bajon ścigają łowców skór

Fri, 06 Nov 2026 10:23:41 +0100

Duet dobrze znany, czyli Holoubek i Bajon, po Wielkiej Wodzie i Heweliuszu biorą na afisz historię Łowców Skór.

Z informacji prasowych wynika, że:

Cytat:Głównym bohaterem serialu jest Bundzior – postać fikcyjna, stworzona na potrzeby tej opowieści. Były więzień i niespełniony zapaśnik rozpoczyna pracę w łódzkim pogotowiu. Nowe zajęcie wprowadza go w świat, w którym śmierć pacjenta przynosi zarobek, a przyjazd karetki nie zawsze oznacza ratunek. Wciągnięty w sieć korupcji i bezwzględnych układów, Bundzior staje przed wyborem: dalej czerpać zyski z procederu czy zaryzykować wszystko, by ujawnić prawdę?

Jednym z konsultantów podczas prac nad scenariuszem był Tomasz Patora, autor reportażu Łowcy skór.

Sześcioodcinkowy serial reżyserują Jan Holoubek oraz Kasper Bajon. Zdjęcia potrwają do kwietnia 2027 roku w Łodzi, Warszawie i na Śląsku.

Na razie info o obsadzie brak.

Premiera w 2028.

I Netflix wrzucił taką oto graficzkę promocyjną:

Wielka Stopa i inne filmowe kryptydy (temat zbiorczy)

Tue, 27 Oct 2026 21:05:36 +0100

"Bigfoot: The Unforgettable Encounter" (1994)

Typowy film dla dzieciaków z lat 90-tych jadący na patencie znanym z "E.T." Spielberga (choć w tym konkretnym przypadku producentów zachęcił sukces finansowy "Uwolnić orkę" w 1993 roku), tym razem opowiadający o przyjaźni małolata imieniem Cody (w tej roli Zachery Ty Bryan) z Wielką Stopą (tu z kolei w kostiumie niejaki Gary Maloncon, były koszykarz i aktor mierzący 203 cm wzrostu). Reżyserował jeden z najbardziej znanych i szanowanych kaskaderów w Holly Corey Michael Eubanks (ostatnio choćby kierowca kaskader u PTA w "Jednej bitwie po drugiej", ogólnie cała masa creditsów w znanych i lubianych produkcjach), całkiem rozsądna obsada (kultowiec Clint Howard w peruce, w roli złola znakomity David Rasche czy też znany z "DeepStar Six" i całej masy innych filmów Matt McCoy, który z Wielką Stopą spotkał się jeszcze później w familijnym "Little Bigfoot" i horrorze "Abominable") a jako, że była to produkcja niezależna i ci bardziej znani aktorzy mieli po kilka dni zdjęciowych to trzeba było kombinować, jak ich najlepiej w filmie wykorzystać.

Fabuła prosta ale całkiem sensowna - jakiś nieokreślony drapieżnik atakuje w nocy kilku myśliwych, później pewien artysta widzi w lesie Wielką Stopę, nagrywa film i robi zdjęcia po czym temat trafia do wiadomości. O wszystkim dowiaduje się pewien obrzydliwie bogaty gość, który chce wypchanego Sasquatcha w swojej chacie dlatego daje nagrodę w wysokości miliona dolarów za jego schwytanie żywego lub martwego. W międzyczasie do lasu wyrusza też grupa naukowców a z Wielką Stopą zaprzyjaźnia się dzieciak, który w głuszy się zgubił. Zaczyna się polowanie na stwora a równocześnie ruszają poszukiwania zaginionego chłopaka. Kto znajdzie ich pierwszy i zarobi okrągłą bańkę?

Za szczyla bardzo lubiłem ten film, często leciał na kablówce i nie raz i nie dwa go widziałem w całości czy jakieś jego fragmenty, szczerze mówiąc to chyba ten obrazek i "Harry i Hendersonowie" to były takie dwie najczęściej puszczane familijne produkcje o tematyce Wielkiej Stopy, jakie pamiętam z czasów dzieciństwa - obie mi się podobały, chociaż ten drugi sporo bardziej, w omawianym dziś filmie nigdy nie pasował mi wygląd samego Bigfoota, który prezentuje się o wiele bardziej amatorsko niż Patty ze słynnego nagrania Pattersona i Gimlina - niby wszystko tam jest tak jak być powinno, jest animatroniczna maska i kostium ale jedno i drugie raczej słabo prezentuje się na ekranie, wcielający się w Wielką Stopę Gary Maloncon to też nie jest Kevin Peter Hall i swoimi ruchami nie sprawia, że ten konkretny filmowy Bigfoot byłby jakoś mocno przekonujący.

Co ciekawe, sam kostium kosztował 147 tysięcy dolarów z czego animatroniczna głowa około 40 tysięcy i wszystko był jak najbardziej profesjonalnie przygotowane z jednym małym wyjątkiem - specjaliści od efektów poinformowali reżysera, że Maloncon cierpi na klaustrofobię i trzeba było wykonać dla niego ciut większą maskę, do której noszenia ten przez kilka tygodni w trakcie okresu preprodukcji musiał się przyzwyczajać, np. oglądając w niej po dwie godziny dziennie telewizję. Nie obyło się jednak bez pewnego nieoczekiwanego, dosyć niebezpiecznego zdarzenia na planie - otóż podczas kręcenia jednej ze scen na skutek korozji kabli w kostiumie głowa filmowego Sasquatcha stanęła w ogniu i aktor Matt McCoy zaczął krzyczeć do Malocona, że głowa mu się pali na co wszyscy zdębieli, bo nie dość, że chłop cierpiał na klaustrofobię to teraz jeszcze wpadł w panikę z powodu ognia. Na szczęście wszystko skończyło się tylko małym oparzeniem w okolicach oka.

Bodaj najbardziej znaną sceną z tego filmu jest moment, w którym Wielka Stopa walczy na gołe klaty z niedźwiedziem - cóż można powiedzieć, gość w kostiumie trochę przepycha się z miśkiem, cudów tutaj nie ma i to co robiło jako takie wrażenie na dzieciaku w latach 90-tych już tak spektakularne nie jest, choć na pewno należy docenić robotę kaskaderów (jest pod koniec też zacna i nieźle wykonana scena pościgu). Sam filmowy Bigfoot to prawdopodobnie też najbardziej nieogarnięta Wielka Stopa w historii - kiedy już daje się sfotografować to ma olbrzymie problemy z ukrywaniem się, daje się kilkukrotnie schwytać ale na jego usprawiedliwienie pewnie jest to, że ma wielkie serce i pomaga ludziom w różnych groźnych dla ich zdrowia i życia sytuacjach. A że ludzie są ludźmi to pomocy nie doceniają (do pewnego czasu) i wolą robić karierę na szerokich plecach naszej włochatej kryptydy.

Film ogląda się bardzo sprawnie, nie jest zbyt długi (trwa raptem niewiele ponad 80 minut) przez co zbytnio nie nudzi, aktorsko jest bardzo fachowo, całość jest jak najbardziej poprawnie nakręcona i w sumie tylko ten Sasquatch nieogar się nie sprawdza, co jest mimo wszystko pewnego rodzaju problemem gdy mówimy o filmie o nim opowiadającym. Nie ma tutaj też jakiegoś pierwiastka magii, wszystko jest co najwyżej w porządku jeśli mówimy o atutach, nie ma tutaj nic, co można by wskazać palcem i powiedzieć, że dla tej rzeczy film Eubanksa koniecznie trzeba zobaczyć. Powrót po latach nie był dla mnie jakoś mocno bolesny ale jak wspominałem na początku, jest to typowy film dla dzieciaków i tak też należy go traktować - stare dziady i baby czy też ludzie identyfikujący się w różnoraki nowoczesny sposób a mający powyżej tych powiedzmy 10 czy 12 lat nie znajdą tutaj raczej nic dla siebie. Mimo wszystko jakby ktoś chciał go sobie zobaczyć, jest na YouTubie w znośnej jakości (z tego co wiem, na nośnikach innych niż DVD do tej pory jeszcze nigdzie nie wyszedł):

5/10

"Willow Creek" (2013)

Tu z kolei typowy found footage wyreżyserowany przez gościa, który ma imię Ryś - Bobcata Goldthwaita - a że jak wiadomo, wszystkie Ryśki to fajne chłopaki, to postanowiłem sobie tę produkcję odświeżyć bo widziałem ją lata temu w okolicach premiery. I o ile wtedy nie zrobiła na mnie ona większego wrażenia tak teraz... było tak samo. Chyba nigdy już nie zostanę jakimś wielkim fanem tego konkretnego podgatunku i sposobu kręcenia filmów, który jakoś specjalnie się dla mnie nie sprawdza, chyba że w mniejszych ilościach i w filmach wyglądających tradycyjnie.

A obrazek postanowiłem sobie powtórzyć bo opowiada on o parze wybierającej się do tytułowego Willow Creek w celu nakręcenia dokumentu o Wielkiej Stopie, gdyż miejsce to jest znane i cenione przez tego typu zapaleńców z nakręconego w tamtejszych okolicach słynnego filmu Pattersona i Gimlina w 1967 roku. Gość ma urodziny a że dziewczyna chce mu zrobić prezent to choć w Bigfoota nie wierzy jakoś mocno nie protestuje bo ma nadzieję na fajną wycieczkę krajoznawczą. Oczywiście jak to w tego typu obrazkach bywa, nie wszystko idzie po ich myśli.

Schemat znany z głośnego "Blair Witch Project" z 1999 roku, tyle że w tematyce kryptozoologicznej - większość filmu to jazda samochodem na miejsce nagrania PGF, wywiady z okolicznymi mieszkańcami i przekomarzanki dwójki głównych bohaterów Jima i Kelly (relacja zbudowana na zasadzie przeciwności znanej choćby z "Z archiwum X" , tzn. on wierzący w istnienie kryptydy, z kolei ona ta bardziej racjonalna i raczej wyśmiewająca jego naiwność). W roli tego pierwszego Bryce Johnson, który później oprócz kontynuowania kariery aktorskiej (załapał się ostatnio nawet do "Oppenheimera" Krzycha Nolana) był jednym z prowadzących "Expedition Bigfoot" (u nas znany jako "Śladami Wielkiej Stopy") czyli posiadającego do dziś 6 sezonów telewizyjnego show dokumentalnego o grupce zapaleńców próbujących, jak sama nazwa programu wskazywała, odnaleźć Wielką Stopę. Nigdy tego nie oglądałem ale chyba nie byli zbyt skuteczni, skoro do dziś istnienia Bigfoota nie udało się ani im ani nikomu innemu potwierdzić.

Realizacja taka jak można się spodziewać - niskiej jakości nagrania z ręki, trzęsąca się kamera, tego typu sprawy. Prawdopodobnie najbardziej znaną sceną z tego filmu i jego punktem kulminacyjnym jest trwająca kilkanaście minut, nakręcona na jednym ujęciu i zbliżeniu na twarze aktorów scena w namiocie, kiedy to nasi bohaterowie sami w środku lasu słyszą rożne tajemnicze i w założeniu mrożące krew w żyłach odgłosy, popadając w coraz to większą panikę. Scena niezła choć niekoniecznie powiedziałbym, że warto dla niej obejrzeć "Willow Creek", inna sprawa, że jeśli ktoś wcześniej nie wkręci się w historię i nie polubi głównych bohaterów to będzie to dla nich nuda, w której ktoś drze ryja podczas gdy ktoś inny wyje w oddali i stuka w drzewa.

Nic więcej ciekawego tutaj nie napiszę, obejrzałem dla tematyki i jeśli ktoś lubi historię filmu Pattersona i Gimlina to pewnie tak jak ja doceni kręcenie w prawdziwych i charakterystycznych miejscówkach ale nic więcej za bardzo tu nie ma. Sama forma choć pozwoliła twórcom zaoszczędzić sporo pieniędzy na wiadomych z filmowego punktu widzenia rzeczach to sprawia też, że jest to produkcja skierowana raczej wąskiego grona zapaleńców lubiących filmy zrealizowane w stylistyce found footage. Dla jednych wady będą zaletami i na odwrót. Całość jest dość krótka (80 minut) i na wieczór można sobie zarzucić jeśli ktoś lubi tematykę Wielkiej Stopy i bardziej dokumentalne zacięcie ale całkiem fajny i w miarę pomysłowy jest w tym przypadku tak naprawdę tyko plakat.

5/10

Crossed - reż. Rob Jabbaz

Mon, 26 Oct 2026 15:54:14 +0100

Jakies komiksowe torture porn staje sie serialowym torture porn. Nie znam komiksu, ale tu juz z trailera wylewa sie ciezka, rasowo-etniczno-religijna propaganda i zakladam, ze w serialu bedzie tego sporo. Wiuzalnie prezentuje sie to calkiem ok, gosciu w gaciach z ludzkiej twarzy, ktoremu przez usta owej twarzy wystaja jaja i typek prosto z iksfajlsowego Home na plus. Upajanie sie mordowaniem nigdy mnie nie bawilo, zwlaszcza takie w wersji masowej i nic nie wnoszacej fabularnie, poza shock value, ale juz tak mam.

Capturing Bigfoot (2026) - Wielka Stopa Pattersona i Gimlina to wielka ściema(?)

Fri, 23 Oct 2026 01:37:56 +0200

"Capturing Bigfoot" (2026)

Dokument w reżyserii Marqa Evansa opowiadający o powstaniu słynnego filmu Rogera Pattersona i Boba Gimlina z 1967 roku, na którym widzimy Wielką Stopę, próbujący przy okazji raz na zawsze wyjaśnić, co, jak i dlaczego, jednocześnie pokazując najnowsze materiały dowodzące, że słynny obrazek nakręcony na kamerze 16mm to zręczna mistyfikacja. Przez lata film, na którym widzimy Patty, bo tak wielbiciele Bigfoota nazwali tę włochatą niewiastę przechadzającą się nad strumykiem Bluff Creek położonym gdzieś w lasach Północnej Kalifornii, uważany był za koronny dowód na to, że zwierz ten istnieje - badali go różni naukowcy i eksperci od efektów specjalnych a wnioski były zawsze te same - jedni twierdzili, że to fałszywka a inni, że niemożliwym jest, by widoczne na nim stworzenie było tylko człowiekiem w kostiumie. Naparzanka trwała przez blisko 60 lat a dokument Evansa przedstawia najważniejsze osoby, które film nagrały i udostępnia całą masę materiałów archiwalnych z lat 60-tych, w tym jedno nagranie, które po raz pierwszy publicznie ujrzało światło dzienne i ma być niezbitym świadectwem na jedną wielką ściemę, której dopuścił się Patterson.

Fajnie się to ogląda, jest dużo wywiadów z ciągle żyjącymi świadkami tamtych wydarzeń i osobami w nie zamieszanymi - dokument sprawnie systematyzuje całą tę historię i przedstawia ciąg wydarzeń, który doprowadził do powstania filmu - dużo tam o samym charakterze Pattersona, o jego problemach finansowych i realnej chęci udowodnienia i wierze w to, że Wielka Stopa istnieje. Osią fabularną jest opowieść jego syna Clinta o tym co się wtedy wydarzyło i jak to wpłynęło na niego i całą jego rodzinę. Gość po latach przyznaje, że ojciec go okłamywał bo sam do pewnego momentu wierzył w prawdziwość tego 16mm obrazka a chęć wyznania tego, że była to bardzo zręczna ale mistyfikacja doprowadziła do jego kłótni z matką, która się go w pewnym momencie wyrzekła i nie odzywała przez blisko dekadę. Ich końcowe spotkanie naprawdę chwyta za serducho bo widać, że ci ludzie naprawdę sami się w tym wszystkim pogubili i traktują obecnie ten film bardziej jako przekleństwo, które miało niemały wpływ na życie ich i wielu innych osób.

A co z tym ostatecznym dowodem? Ano możemy zobaczyć nagrany w 1966 roku prawdopodobnie testowy film, który jest bardzo zbliżony do tego, co Patterson zarejestrował rok później - podobny kostium, to jak oba nagrania wyglądają czy charakterystyczny sposób, w jaki "stworzenie" na nim widoczne odwraca się w kierunku kamery. Sam film leżał w sejfie przez ponad 50 lat u kolesia, który oryginalny film Pattersona i Gimlina wywołał i teraz po latach jego córka postanowiła do tego sejfu zajrzeć i przekonać się na własne oczy, co tata ukrywał przez tyle lat przed całym światem i dlaczego dyskusje o Wielkiej Stopie były w jej domu tematem tabu. Czy rzeczywiście jest to gwóźdź do trumny potwierdzający wersję fałszywki? Zależy kto w co wierzy, po premierze dokumentu nadal jest spore grono osób, które podważa z kolei jego autentyczność będąc przekonanymi, że to kolejna mistyfikacja mająca potwierdzić poprzednią mistyfikację, która mistyfikacją wcale nie była.

W każdym razie dokument polecam wszystkim, którzy tematem się interesują ale też tym, którzy nie mieli o całej sprawie zielonego pojęcia albo film Gimlina i Pattersona znają ale nigdy nie zastanawiali się nad jego historią i nie znają wydarzeń, które doprowadziły do jego powstania i jaki miał on wpływ przez kolejne dekady na niezliczone grono osób na całym świecie. Jest też motyw kinematograficzny, bowiem obrazek z Patty wyświetlany był przez lata w kinach i zarabiał kolosalne pieniądze, przebijając wiele tamtejszych produkcji z Holly. Widać, że w Stanach ludzie do dziś żywo dyskutują nad jego autentycznością a dokument Evansa będzie tylko kolejną pozycją na liście do odhaczenia a nie żadnym gwoździem do trumny Wielkiej Stopy. Dla mnie najbardziej wymowne są jednak słowa wszystkich jeszcze żyjących świadków tamtych wydarzeń, że czas najwyższy przestać ściemniać i dla świętego spokoju wyznać, jaka jest prawda - nie żadne nowe nagrania a świadectwo tych osób, które przez lata też wiele wycierpiały a teraz mają już bliżej niż dalej i są często już przed setką. I choć w większości oni sami nadal wierzą w istnienie jakiejś tajemniczej włochatej małpy to twierdzą też z pełnym przekonaniem, że to nie ona została nagrana w 1967 roku a przebrany w kostium Bob Heironimus, dziś jeżdżący na wózku ponad 80-cio letni, jak sam twierdzi, były kowboj.

8/10

Buddy (2026)

Wed, 21 Oct 2026 04:09:48 +0200

Wiem, że jest opinia Żółtego Krzesła w krótkiej piłce ale stwierdziłem, że założę oddzielny temat bo dawno żaden horror nie zrobił na mnie takiego wrażenia jak "Buddy" i słabo by było, jakby najlepszy według mnie film grozy tego roku nie miał swojego tematu. Najśmieszniejsze w tym wszystkim jest to, że kompletnie się tego nie spodziewałem - jasne, słyszałem, że zbiera on dosyć pozytywne opinie wśród widzów i stał się jednym z cichych hitów tego roku przez co przy budżecie 3 milionów dolarów zarobił już blisko 30 baniek - ale sami wiecie, jak to jest z tymi współczesnymi hitami, które często gęsto są totalnie przereklamowane. Nie będę już pisał konkretnie różnych tytułów, które miały być nowymi arcydziełami horroru a okazywały się być co najwyżej niezłe czy też przeciętne i ostatecznie mnie rozczarowywały, ale każdy wie o co chodzi.

"Buddy" to kompletnie inna, nomen omen, bajka. Zaczyna się jak jakiś program dla dzieci żywcem wyjęty z lat 90-tych (jest nawet data produkcji w napisach końcowych każdego "odcinka" podana jako rok 1999) w stylu amerykańskiego "Barney i przyjaciele" - w Polsce konkretnego odpowiednika sobie nie przypominam ale blisko byłby np. "Tik-Tak" czy "Ciuchcia" z kultowymi Kulfonem i Moniką. No to teraz wyobraźcie sobie, że Kulfonowi odpierdala i zamiast uczyć dzieci różny ważnych rzeczy zaczyna je z jakichś powodów jedno po drugim zabijać. Brzmi totalnie niedorzecznie i jak coś, co nie ma prawa się udać? Też tak myślałem, dopóki nie obejrzałem najnowszego i debiutanckiego kinowego filmu Caspera Kelly'ego.

O gościu wiem tyle, że pracował w Adult Swim tworząc różne animowane seriale i że odpowiada za segment z Cheddar Goblinem ze znakomitego "Mandy" Panosa Cosmatosa a także świetny szort "Fun Size" będący częścią horrorowej antologii "V/H/S/Halloween", który był zdecydowanie najlepszym z całej tej produkcji. Miał też pewne zbieżne elementy z jego najnowszą propozycją, jak choćby podobny pomysł na wymieszanie bardziej 'dziecięcych' elementów (dizajn głównego złola) z krwawym kinem grozy. Tutaj rozwija ten motyw w pełny metraż i absolutnie nie bierze jeńców.

To, co od razu rzuca się w oczy to ta specyficzna estetyka programu dla dzieci z końcówki lat 90-tych - trochę sprane kolory, format obrazu odpowiadający telewizyjnemu wówczas formatowi 4:3 i wesoła atmosfera. Szybko jednak okazuje się, że nie wszystko jest takie bajkowe jakby mogło się wydawać, jednak nie chcąc psuć nikomu niespodzianki w tym momencie jeśli chodzi o historię się zatrzymam. Dodam tylko, że choćby wspomniany format obrazu będzie się kilka razy w trakcie seansu zmieniał (w obecny, telewizyjny czy streamingowy 16:9 ale też kinowy, z czarnymi paskami u góry i dołu ekranu) i jest to wszystko znakomicie przemyślane i wynikające wprost z tego, jakie akurat wydarzenia obserwujemy w filmie. Rewelacyjnie buduje to klimat i wspomaga narrację opowieści - przyznam szczerze, że dawno nie spotkałem się z tak świetnie wplecionymi zmianami formatu obrazu, które nie wynikają z żadnego widzimisię reżysera a mają swoje uzasadnienie w filmowej historii. I nie jest to jedyna wizualna niespodzianka, która wzięła mnie z totalnego zaskoczenia a ostatecznie okazała się być strzałem w dziesiątkę.

Wspominałem na początku, że "Buddy" kosztował około 3 milionów dolarów - każdy cent z tej sumy widać na ekranie a sam film wygląda według mnie na o wiele droższy niż jest w rzeczywistości. Zawsze zwracam szczególną uwagę na stronę wizualną oglądalnych przeze mnie obrazków (w końcu kino to opowiadanie obrazem właśnie) i przeważnie w przypadku współczesnych produkcji nie wszystko mi pasuje - a to filtr obrazu nie taki, a to kolory sprane, a to całość wygląda jak sraka - tutaj nie mogę się w tym aspekcie do niczego przyczepić, ba, byłem pod ogromnym wrażeniem jak film Kelly'ego wygląda i ile jest tutaj świetnych, wizualnych pomysłów i przepięknych scenografii. Wszystko aż tętni kolorami i w sumie nawet nie pamiętam, czy kiedykolwiek widziałem tak barwny film grozy.

Dodatkowo wszystko tutaj pasuje i nijak nie wpływa to na rozwodnienie budowanego klimatu a wręcz go tworzy sprawiając, że "Buddy" prezentuje się jak horrorowa wariacja na temat produkcji spod ręki Jima Hensona. Inspiracje jego dziełami są tutaj aż nazbyt widoczne a jednocześnie nie mogłem wyjść z podziwu, ile jest tutaj oryginalności i pomysłowości. Należy też zaznaczyć, że wszystko jest analogowe i jeśli zdarzają się jakieś efekty CGI to są one używane tylko w niezbędnych scenach i w naprawdę minimalnej ilości. Cała reszta to ręczna robota różnych artystów i speców od charakteryzacji czy scenografii, która zrobiła na mnie naprawdę kolosalne wrażenie.

Jednocześnie "Buddy" jest też naprawdę krwawym i nie pierdolącym się w tańcu horrorem, w którym giną dzieci a jucha leje się strumieniami. Do tego padają bluzgi, mamy sporo podtekstów seksualnych i różnych tematów tabu, które takowymi tutaj nie są - w życiu nie pomyślałbym, że twórcy będą aż tacy odważni i nie będą się wzbraniali przed naprawdę niepopularnymi w mainstreamie rozwiązaniami - nikt tutaj z nikim się nie cacka i kolorowy, bajkowy świat przedstawiony szybko zmienia się dla filmowych dzieciaków w koszmar, z którego będą chcieli jak najszybciej uciec i się z niego wydostać.

Jak można zauważyć, wszystko tylko chwalę i się nad różnymi elementami tego filmu rozpływam i pewnie zastanawiacie się, gdzie jest haczyk albo łyżka dziegciu, której przecież nie mogło tutaj zabraknąć? Otóż od razu odpowiadam, że dla mnie film pozbawiony jest jakichś większych skuch i robi wszystko to co sobie założył albo co najmniej dobrze albo bardzo dobrze i rewelacyjnie. Nie inaczej jest jeśli chodzi o aktorów, tak tych dziecięcych jak i dorosłych. Na pewno wyróżnia się znana z "Pingwina" Christin Milioti, oprócz niej ze znanych twarzy możemy tutaj zobaczyć też Tophera Grace'a, który choć rolę ma ciut mniejszą to też wypada jak najbardziej w porządku. Dzieciaki to w większości mi nieznane twarze ale też grają bardzo w porządku idealnie wpisując się w klimat produkcji - nawet gdy jest niekiedy ciut sztywno to współgra to tematycznie z tym, co mogliśmy w tego typu programach z czasów młodości oglądać na ekranach swoich telewizorów. Z kolei zaskoczyło mnie, że swoje głosy podkładają tutaj jeszcze Patton Oswald ale i Michael Shannon. Dodatkowo na kilka rewelacyjnych scen wpada jeszcze horrorowy kultowiec Clint Howard i kradnie każdą z nich.

No i nie można nie wspomnieć o wisience na torcie, czyli tytułowym "Buddym" - pluszowym, pomarańczowym i dwunożnym jednorożcu, w którego wciela się Keegan-Michael Key, tworząc według mnie już teraz postać, która zapisze się w historii kina grozy jako jeden z najciekawszych slasherowych morderców. Wszystko tutaj pasuje i się zgadza - wygląd, nie do końca wyjaśniona historia jego pochodzenia, głos. Oprócz tego co widzimy na ekranie jest też w tym wszystkim pewna tajemnica, która na szczęście nie została wyłożona na tacy w finale jak często ma to miejsce w podobnych produkcjach - są tutaj elementy, które możemy sobie sami złożyć w całość i niektóre rzeczy dopisać ale nie ma nic powiedzianego wprost, co należy bardzo docenić. Świetna, znakomicie zaprojektowana (nie dziwię się, że filmowe dzieciaki początkowo uwielbiają i wręcz kochają Buddy'ego) ale i kiedy trzeba też nieprzewidywalna i budząca grozę postać. Wielkie brawa.

Na koniec warto jeszcze wspomnieć, że film Kelly'ego jest momentami naprawdę zabawny ale niekoniecznie nazwałbym go horrorem komediowym - nie, często humor bierze się bardziej z absurdalności jakiejś sytuacji i pewnej dychotomii wynikającej z tego, jak ten bajkowy, dziecinny ton miesza się z grozą i elementami charakterystycznymi dla dość brutalnych horrorów. Na przykład nie spodziewałbym się, że przejmę się losem gadającego plecaka i zobaczę atak paniki w jego wykonaniu - z czymś takim mamy bowiem tutaj do czynienia i o dziwo, wszystko to do siebie znakomicie pasuje.

Wielkie zaskoczenie. Naprawdę w najśmielszych snach nie spodziewałem się, że jakikolwiek współczesny, będący totalnie oryginalnym tworem horror będzie mnie w stanie aż tak zachwycić praktycznie na każdym poziomie - klimatu, fabuły, wykonania etc. Był kilka lat temu film, który próbował robić coś podobnego jednak poległ z kretesem i mało kto już o nim pamięta - "Mr. Crocket" w reżyserii Brandona Espy'ego z 2024 roku i popadł on w zapomnienie według mnie kompletnie zasłużenie. "Buddy" wszystko to, co tamten obrazek zrobił źle z wielką łatwością robi tak, że po jego seansie pozostało mi tylko bić brawo. Dla mnie to spokojnie jeden z najbardziej oryginalnych i pomysłowych horrorów ostatnich lat a także film, który, jestem tego pewien, będzie zyskiwał z czasem coraz większy aplauz wśród fanów kina grozy i stanie się produkcją kultową. A zanim do tego dojdzie, zaśpiewajmy wszyscy razem słowa filmowej piosenki:

♪♪
He’s a unicorn from a magic land
And we call his name when we need a hand
He’s a pal who knows our names
He’s the king of fun and games
♪♪
It’s Buddy
Oh, Buddy
He’s cuddly, snuggly, our best friend
It’s Buddy
Oh, Buddy
He’s huggy and a little bit nutty
He teaches us right from wrong and makes it better with a song
It’s Buddy
Oh, Buddy
Our friend until the end
It’s Buddy!
♪♪

9/10

Presumed Innocent (1990) reż. Alan J. Pakula vs miniserial (2024) od David E. Kelley

Sun, 27 Sep 2026 08:31:11 +0200

Presumed Innocent - nie oglądałem filmu z Fordem, więc historia była dla mnie zupełnie nowa. Jestem zadowolony, nawet bardzo - wciąga ten serial jak bagno, a dawno tak z niczym nie miałem: myślałem że obejrzę to sobie w tydzień, a skończyło się na dwóch posiedzeniach. To po prostu kryminał, ale bardzo fajnie mieszający wątki prywatne, służbowe niesnaski z dochodzeniem, poza tym cholernie dobrze zrobiony (chociaż miło by było jakby nie te na maksa stłumione kolory) i przede wszystkim wspaniale zagrany: Jake jak to Jake na stałym wysokim poziomie, ale błyszczą Sarsgaargd i ktoś o imieniu O-T Fagbenle, Renate Reinsve również świetna rola.
Dużą przyjemność sprawia oglądanie tego przeciągania liny: czy dowody świadczą bardziej o winie czy jednak są wątpliwości, lubię takie kino. Niestety mamy końcówkę, która wprowadza baaaardzo naciągane wyjaśnienie - spory minus, ale da się z tym żyć.
Uczciwą oceną byłaby mocna 7ka, ale tak mi się dobrze oglądało i tak się jarałem podczas seansu, że daję naciągane 8/10

Najśmieszniejszy fragment serialu, to gdy Ruth Negga mówi "don't forget he's black!" o tym gościu:

Dolly (Lalka) 2025 - nie ta na podstawie Prusa

Fri, 25 Sep 2026 14:19:05 +0200

Pelivaron napisał(a):Velvet Spoon chce wykorzystać hajp na Lalkę i wypuszcza swoją Lalkę, ale taką horrorową

Ale trzeba przyznać, że tagline ma znakomity:

Na Netflixie szaleje i jakieś chore liczby wyświetleń nabija jedna, na wskroś współczesna a także dzieląca opinię publiczną i widzów adaptacja "Lalki" Bolesława Prusa, za chwilę w multipleksach zobaczymy bardziej klasyczną, kinową wersję tej opowieści a gdzieś pomiędzy nimi zapodziała się dużo bardziej eksploatacyjna i horrorowa, która z polskim klasykiem literatury nie ma absolutnie nic wspólnego. I akurat o tej "Lalce" kilka słów mogę napisać bo oglądałem ją już jakiś czas temu.

Cóż, budżet zbyt duży nie był ale że reżyser jest w miarę ogarnięty to film wygląda bardzo dobrze - robotę robi tutaj na pewno taśma 16 mm, na której całość została nakręcona a która to nadaje obrazowi fajną, bardzo obskurną, ziarnistą fakturę przywodzącą na myśl produkcje z lat 70-tych, do których "Dolly" co chwilę się odwołuje. "The Texas Chainsaw Massacre" to taki najbardziej oczywisty trop, chociaż sam reżyser twierdzi, że stylistycznie to bardziej taka mroczna i popierdolona baśń - i jasne, dużo tutaj takiej atmosfery, szczególnie gdy akcja trafia do pewnej chatki pośrodku lasu.

Mimo wszystko na moje to bardziej taka wprawka pod kolejne odsłony i swego rodzaju 'proof of concept' niż pełnoprawny, przemyślany do końca film. Fabularnie za dużo tutaj nie ma (ot, znany i totalnie podstawowy schemat pod tytułem 'dwójka zakochanych jedzie do lasu, w którym urzęduje tytułowa postać'), chociaż oczywiście znajdziemy tutaj także kilka ciekawych motywów i niezwykle interesujących pomysłów, które aż domagają się jakiegoś szerszego nakreślenia czy rozwinięcia. No ale to może w przyszłości bo jeśli wierzyć słowom reżysera planowane już są dwie kolejne części zatytułowane "Dolly II: Birth" i "Dolly III: Hunt".

W tytułowej roli osoba niebinarna i, cokolwiek to znaczy, transmasulinowa znana w Stanach jako Max the Impaler - powiedziałbym, że to potężna, gruba baba ale sam nie wiem, w każdym razie we wrestlingu występuje pod niezwykle dźwięcznym pseudonimem "The Non-Binary Nightmare" - tak czy srak sprawdza się tutaj znakomicie tym bardziej, że twarz cały czas ukrywa pod porcelanową maską lalki a i ten czerwony kubraczek, który przywdziewa robi robotę. Pod względem prezencji ekranowej i wyglądu to spokojnie jeden z ciekawszych slasherowych morderców z ostatnich lat ale też jest na tym polu miejsce i forma, w której jeszcze można rzeźbić w przyszłości by nadać tej postaci bardziej zapadającego w pamięć charakteru.

Reszta niewielkiej obsady spoko - w jednej z ról Stifler czyli Seann William Scott, który ma bodaj najbrutalniejszą 'scenę' związaną z szeroko pojętym gorem, pochwalić też muszę Ethana Suplee, którego kojarzyłem dotychczas raczej tylko jako tego typowego filmowego grubaska z drugiego czy trzeciego planu, a który to pod względem wyglądu przeszedł chyba jedną z robiących największe wrażenie transformacji jakie pamiętam w tym biznesie w ostatnich latach (zrzucił ponoć blisko 100 kg) i obecnie jest raczej potężnym koksem:

Spoiler

Ogólnie "Lalkę" Blackhursta jak najbardziej można obejrzeć ale nie jest to pod żadnym względem nic specjalnego i żeby nie ta taśma 16 mm i obskurny wygląd to film straciłby przynajmniej jakieś 50% pod względem klimatu - fabularnie dużo tutaj nie ma, trochę fajnych i momentami mocno przesadzonych scen gore (dla tych lubiących jako taki realizm w tym zakresie piszę od razu - nie ten adres) i jak pisałem, ja traktuję ten film bardziej jako wprawkę pana reżysera przed kolejnymi produkcjami, do których są już robione przymiarki.

Raczej tylko i wyłącznie dla koneserów takich eksploatacyjnych obrazków i choć nie napisałbym jak twórcy polskiego plakatu, że to "lektura obowiązkowa dla fanów horroru" to muszę ich i polskiego dystrybutora Velvet Spoon pochwalić za pomysłowość i niezwykłe wyczucie czasu. Jak szkoły się pomylą i trafią na seans akurat tej "Lalki" to krzykom przerażonych dzieci czy ich opiekunów nie będzie końca i może być naprawdę wesoło.

5/10

The Chronicles of Narnia: The Magician's Nephew (2027) reż. Greta Gerwig

Fri, 18 Sep 2026 10:58:45 +0200

W sieci pojawił się pierwszy fotos z filmu "Narnia: The Magician's Nephew", czyli nowej produkcji z tego świata, za który odpowiada Greta Gerwig.

Tak, jak można było się spodziewać. Jebie plastikiem, jak od sióstr Porzucek.

Do tego legendarny lew Aslan, któremu głosu użyczy kurwa Meryl Streep, ja pierdole...

Primetime (2026) reż. Lance Oppenheim

Wed, 16 Sep 2026 08:15:40 +0200

Cytat:Akcja rozgrywa się w 2006 roku. Chris Hansen, znany dziennikarz śledczy i gospodarz programu „To Catch a Predator”, próbuje stworzyć telewizję, która przejdzie do historii. Film pokazuje kulisy jego pracy, rosnącą popularność programu oraz moralne i osobiste konsekwencje pogoni za oglądalnością.

co ciekawe

Cytat:Hansen twierdzi, że nie był konsultowany przy produkcji filmu i że wiele scen przedstawionych w zwiastunie jest fikcyjnych.Określił film jako „obrazę” dla osób zajmujących się ochroną dzieci przed przestępcami seksualnymi oraz „dzieło fikcji”, które jego zdaniem nie oddaje rzeczywistych wydarzeń. Hansen uważa, że przedstawia go w sposób mocno przerysowany i częściowo zmyślony. Z kolei twórcy i Robert Pattinson podkreślają, że nie jest to wierna biografia, lecz dramat inspirowany wpływem programu „To Catch a Predator” na media i kulturę.

wleciał już drugi zwiastun, krytycy zachwyceni więc Pattinson będzie pewnie mocnym kandydatem do nagród

premiera 25 września 2026 w USA, w Polsce 9 października

Artificial (2026) reż. Luca Guadagnino

Thu, 10 Sep 2026 08:32:34 +0200

Cytat:
Artificial przenosi widzów za kulisy OpenAI w okresie, gdy firma znalazła się w samym centrum gwałtownie rozwijającego się wyścigu technologicznego związanego ze sztuczną inteligencją. W głównej roli występuje Andrew Garfield, który wciela się w Sama Altmana. Fabuła koncentruje się przede wszystkim na wydarzeniach z 2023 roku, kiedy zarząd OpenAI niespodziewanie usunął Altmana ze stanowiska. Kryzys trwał jednak zaledwie kilka dni – po pięciu dniach Altman został przywrócony na stanowisko. Film ma pokazywać zarówno napięcia wewnątrz firmy, jak i presję związaną z trwającym wyścigiem o dominację na rynku sztucznej inteligencji.

Garfieldowi towarzyszy imponująca obsada. Ike Barinholtz wciela się w Elona Muska, jednego ze współzałożycieli OpenAI, natomiast Monica Barbaro gra Mirę Murati, byłą dyrektor technologiczną firmy. W filmie pojawiają się również: Yura Borisov jako Ilya Sutskever, były główny naukowiec OpenAI, Mark Rylance jako laureat Nagrody Nobla Geoffrey Hinton, Jason Schwartzman, Zosia Mamet, Cooper Hoffman, Chris O’Dowd, Cooper Koch i Billie Lourd.

Droga „Artificial” na ekrany była jednak wyjątkowo burzliwa. Początkowo film miał trafić do kin na całym świecie za pośrednictwem Amazon MGM. Studio zrezygnowało z projektu na początku tego roku. Decyzja wzbudziła sporo komentarzy, ponieważ Amazon podpisał w tym samym czasie ważną umowę partnerską z OpenAI i zainwestował w firmę 50 miliardów dolarów.

Po rezygnacji Amazona projektem interesowały się Netflix, A24 i Focus, ale wszystkie trzy firmy ostatecznie z niego zrezygnowały. W czerwcu 2026 roku prawa do dystrybucji „Artificial” przejął Neon.

Monsters of God (2026) HBO

Sat, 05 Sep 2026 14:48:36 +0200

Jako, że wczoraj mieliśmy 20-tą rocznicę śmierci Steve'a Irvina, słynnego łowcy krokodyli czyli gościa, dzięki któremu sporo dziadów w moim wieku zafascynowało się różnymi dzikimi gadami postanowiłem odpalić sobie najnowszy serial dokumentalny od HBO wyprodukowany przez studio A24 i Erica Goode'a, twórcę netflixowego "Króla tygrysów" czy niedawnego "Chimp Crazy" (również HBO), który jak najbardziej tematycznie tutaj pasuje, bo opowiada o tym jak wiele znanych lub nieznanych jaszczurów czy węży trafiało do Stanów i tamtejszych prywatnych hodowli czy ogrodów zoologicznych. Mowa o "Monsters of God", który składa się z 5-ciu blisko godzinnych odcinków a który obecnie można sobie łyknąć już w całości niczym jakiś boa dusiciel swoją ofiarę. Serial powstawał przez ponad 10 lat i jest oparty o książkę Bryana Christy'ego zatytułowaną "The Lizard King: The True Crimes and Passions of the World's Greatest Reptile Smugglers" i jak sam jej tytuł wskazuje, w dużej mierze jest to rzecz o często nie do końca legalnym przemycie różnych gadów do Stanów Zjednoczonych na przestrzeni dekad, portretująca przy okazji najważniejsze postaci tego procederu ale też i ludzi, którzy działali po drugiej stronie barykady i ich ścigali.

Zdążyłem wczoraj obejrzeć 3 odcinki ale już teraz mogę z pełną świadomością napisać, że to naprawdę znakomita rzecz, godna polecenia absolutnie każdemu, nie tylko miłośnikom dzikich zwierząt, choć ci z pewnością będą mogli się bardziej utożsamiać z pewnymi zobrazowanymi tutaj zjawiskami i postawami. Sam pamiętam, jak mój świętej pamięci ojciec a także jego pracujący niegdyś w ogrodzie zoologicznym w Płocku brat fascynowali się różnego rodzaju wężami, jaszczurkami co w prostej linii przeszło na mnie. Skutkowało to tym, że mój i mojego brata pokój wyglądał jak miniaturowe ZOO, w którym mieliśmy kilkanaście gatunków różnego rodzaju gadów, płazów czy pająków, począwszy od tych najmniejszych a skończywszy na ponad 3-metrowym pytonie birmańskim, który kiedyś po balkonie przeszedł do sąsiedniego balkonu i nastraszył trochę opalającą się sąsiadkę. Było tego typu historii od groma, pamiętam też jeżdżenie na giełdy zoologiczne (rodzice później prowadzili w mieście tematyczny sklep "Python", piękne czasy) czy choćby sytuację, gdy pewna kobieta kupiła na rynku dwa wielkie, kilkulitrowe słoje mąki, w których jak się później okazało ktoś przemycił dwa węże.

Żeby nie zanudzać tą przydługą prywatą wspomnę tylko, że węże trafiły do mojego wujasa, który z kolei przyniósł je ojcu, który wsadził je do terrarium i pojechał do wspomnianego sklepu do roboty. Jako, że nie wiedzieliśmy co to był za gatunek i czy były one jadowite czy nie (później okazało się, że nie bo były to strzelce stepowe) zabronił ich dotykania - jednak matka jak to matka, stwierdziła, że wyczyści rzeczone terrarium i jeden z gadów ją ugryzł. Później przesiedziała tak w kiblu cała zastrachana kilka godzin aż do powrotu mojego ojca (nie było wtedy jeszcze telefonów komórkowych) nie widząc, czy nic jej się poważniejszego nie stanie. Piszę o tym bo od najmłodszych lat miałem po części do czynienia z tym wesołym światem hodowców zwierząt egzotycznych a i prawo w Polsce było wówczas takie, że na rynku można było kupić sporo mniej lub bardziej legalnych gatunków, również przez pomyłkę chcąc zakupić choćby wspomnianą mąkę. Dlatego dokument Goode'a idealnie trafił w moje zainteresowania i jakieś wcześniejsze doświadczenia w tym temacie, stąd być może aż tak entuzjastyczny mój jego odbiór.

Mimo wszystko wydaje mi się, że galeria tych przedstawianych po kolei na przestrzeni dekad (zaczynamy od lat 70-tych i wolnej amerykanki) różnych, często bardzo kolorowych i dość ekscentrycznych postaci jest na tyle fajnie ukazana a historie z ich udziałem ciekawe i niejednokrotnie mocno powiązane z biznesem narkotykowym (ale nie tylko), że każdy znajdzie tutaj coś dla siebie i obejrzy "Monsters of God" z rosnącym zainteresowaniem. Ja nie mogłem oderwać się od ekranu a kolejne przytaczane fakty powodowały u mnie reakcję typu "gdybym nie wiedział, że to się wydarzyło naprawdę to bym nie uwierzył". Ogląda się to naprawdę świetnie, dużo jest arcyciekawych rozmów z uczestnikami tamtych wydarzeń wzbogaconych i ilustrowanych często i gęsto materiałami archiwalnymi i prawdziwymi nagraniami z tamtych czasów. Do tego cała masa różnych nawiązań i nie do końca oczywistych powiązań tego biznesu z polityką ale także i branżą rozrywkową, tą filmową również. No i wisienka na torcie a może nawet i sam tort w postaci tych wszystkich koneksji choćby z kokainowymi kowbojami i innymi typami spod ciemnej gwiazdy i kwitnącym na przestrzeni dekad półświatkiem czy biznesem narkotykowym, którego przemyt gadów jak się okazuje był bardzo dużą częścią i które to przemysły były ze sobą nierozerwalnie związane.

Za chwilę siadam i oglądam dwa pozostałe odcinki (czwarty opowiada o operacji "Kameleon", czyli bodaj największej i najbardziej znanej akcji infiltracyjnej wymierzonej w międzynarodowy przemyt gadów) a serial polecam absolutnie każdemu, bo to naprawdę świetna dokumentalna robota z bardzo filmowym zacięciem, którą ogląda się jak najlepsze kino z pogranicza kryminału i sensacji. Cieszę się niezmiernie, że tego typu produkcje powstają i szkoda tylko, że w odróżnieniu od sporej liczby różnych kasztanów jest o nich stosunkowo cicho. Stąd moja polecajka i znak jakości, że naprawdę warto sobie "Monsters of God" odpalić i na te blisko pięć godzin zanurzyć się w ten nie do końca oczywisty ale jednocześnie niezwykle interesujący świat przemytników dzikich gadów.

Tires (Netflix) czyli Shane Gillis i spółka

Wed, 02 Sep 2026 14:21:32 +0200

Po naszemu "Oponiarze". Jestem po 3 sezonach (serial już dostał zamówienie na kolejny) i jest to wg mnie jedna z najlepszych rzeczy od Netflixa w ostatnich latach.

Fabuła prosta jak budowa opony: Will (Steve Gerben), neurotyczny i średnio nadający się do zarządzania spadkobierca rodzinnego biznesu, próbuje utrzymać jeden z warsztatów samochodowych na powierzchni i udowodnić ojcu, że jednak coś potrafi. Zadania nie ułatwia mu kuzyn Shane (Shane Gillis), który pracuje razem z nim i posiada wyjątkowy talent do zamieniania każdej, nawet najbardziej banalnej sytuacji w kompletny burdel. W głównych rolach poza Gillisem i Gerbenem występują Chris O'Connor, Kilah Fox i Stavros Halkias (gruby policjant z "Bugonii"), a z czasem przez serial zaczynają przewijać się również bardziej znane nazwiska, bo gościnnie pojawiają się Vince Vaughn i Jon Lovitz, a do głównej obsady dołącza też kapitalny Thomas Haden Church w roli ojca Shane'a.

Tires to przede wszystkim serial o grupie ludzi, którzy przychodzą rano do roboty, przez osiem godzin pierdolą głupoty, obrażają siebie nawzajem, obrażają klientów, wpadają na fatalne pomysły i w jakiś sposób doczekują zamknięcia warsztatu. Następnego dnia wszystko zaczyna się od nowa. Całość wygląda momentami jak sitcom zrobiony przez grupę kumpli, którzy dostali kamerę, klucze do warsztatu i informację, że Netflix nie będzie im specjalnie patrzył na ręce. I właśnie w tym tkwi największy urok tego serialu. Humor jest chamski, prymitywny i momentami mocno niepoprawny. Jeżeli ktoś jest zaznajomiony z twórczością Gillisa ten wie czego mniej wiecej się spodziewać. Padają tutaj teksty, których większość współczesnych sitcomów nawet nie próbowałaby przepchnąć przez dział PR, ale co najważniejsze — bardzo rzadko czuć w tym wymuszoną „niepoprawność”. To nie jest serial, który co pięć minut puszcza oko do widza i krzyczy, jaki jest odważny.

Gillis oczywiście kradnie sporą część scen. W zasadzie ciężko powiedzieć, gdzie kończy się Shane Gillis, a zaczyna Shane z serialu. Postać nieco w duchu Kenny'ego Powersa, trochę Ricky'ego z Chłopaków z Baraków, ale Gillis nadaje jej dużo wlasnej tożsamości i tworzy genialny komediowy duet z Gerbenem; ich wzajemne interakcje to jedno z głównych źródeł humoru w serialu. Najlepsze jest jednak to, że pod całą warstwą grubiańskich żartów serial zaskakująco dobrze łapie atmosferę gównianej pracy. Każdy, kto tyrał kiedyś w miejscu, gdzie zespół składał się z ludzi dobranych kompletnie przypadkowo, powinien coś tutaj rozpoznać. Te wszystkie rozmowy o absolutnie niczym, prywatne żarty, wzajemne docinki, konflikty z dupy i ta dziwna więź z ludźmi, których poza pracą prawdopodobnie nigdy by się nawet nie poznało. Po kilku miesiącach zaczynasz znać ich historie, kompleksy, przyzwyczajenia i najbardziej debilne poglądy.

I co ważne, pod tym całym wzajemnym jebaniem po sobie jest też sporo zwykłego ciepła. Bohaterowie potrafią zachowywać się wobec siebie jak kompletni skurwiele, ale jednocześnie czuć, że naprawdę się lubią i że w razie potrzeby stanęliby za sobą murem. Serial ma przez to kilka bardzo spokojnych, wręcz zaskakująco sympatycznych momentów, kiedy na chwilę odkłada żart na bok i pozwala tym postaciom po prostu ze sobą pobyć. Bez wielkich monologów, bez ckliwości i bez nagłego wywracania tonu o sto osiemdziesiąt stopni. To właśnie te momenty robią robotę, bo dzięki nim całość nie sprowadza się wyłącznie do serii obelg i żartów o kutasach. Zaczyna się wierzyć, że ci ludzie faktycznie spędzili ze sobą setki godzin, znają się na wylot i pod całą tą toksyczną koleżeńską napierdalanką stworzyli coś na kształt bardzo krzywej, ale jednak rodziny. I pod tym względem Tires bywa bardziej prawdziwe niż niejeden dziesięć razy ambitniejszy serial o „zwykłych ludziach”.

Pierwszy sezon jest jeszcze bardzo surowy. Kilka pomieszczeń, paru aktorów, niewielka skala i momentami wręcz internetowy charakter całości, humor też nie zawsze siedzi, a całość nie sprawia wrażenia, że zmierza w jakimś konkretnym kierunku i ma swój charakter. Trochę casus dużej części najlepszych seriali komediowych, jak amerykańskie The Office czy Seinfeld. W kolejnych dwóch sezonach jest już o niebo lepiej, zabawniej, bohaterowie często nabierają zaskakujacej głębi, dynamika między nimi często idzie w zaskakujace kierunki, a całosć jest po prostu nakręcona lepiej, napisana sprawniej, jest mega zabawna i zagrana znakomicie, casting jest w tym serialu naprawdę wyborny.

Jakbym miał Tires podsumować w jednym akapicie, byłoby to udane połączenie The Office (gdyby Dunder Mifflin było warsztatem, a dział HR nigdy nie istniał), trochę Trailer Park Boys, tylko bohaterowie posiadają legalne zatrudnienie i od czasu do czasu faktycznie wykonują swoją pracę, a trochę The Bear, bo wątek utrzymania biznesu na powierzchni odgrywa tutaj bardzo ważną rolę. Żadna rewolucja w komedii, ale jako prosty, bezpretensjonalny workplace sitcom działa IMO znakomicie. Głupie, chamskie, bardzo sympatyczne i momentami zaskakująco ciepłe.

Na koniec jedna z moich ulubionych scen, stanowiąca dobry przykład humoru jaki dominuje w serialu:

The Rivals of Amziah King (2025) reż. Andrew Patterson

Sun, 23 Aug 2026 15:25:58 +0200

No i mam mój film roku. Jak tylko się skończył miałem ochotę obejrzeć go jeszcze raz od początku, tyle że Helios raczył dać jeden seans dziennie od dnia premiery. W końcu trzeba zwolnić sale dla sodomitów oglądających po raz trzeci Odyseję.
Facet od The Vast of Night zaserwował tym razem kapitalną mieszankę westernu, thrillera, czarnej komedii i edukacyjnego filmu o pszczołach, doprawiając całość cudnym soundtrackiem w stylu bluegrass:

Rola tytułowego pszczelarza wydaje się wręcz stworzona dla McConaugheya, tym bardziej zadziwiła mnie informacja że wcześniej pod uwagę brany był niejaki Dzyndzel Waszyngton, znany wam zapewne z hitowego filmu Gladiator 2. Dzięki Bogu ostatecznie zagrał Mefju, co zaowocowało jedną z najlepszych ról w jego karierze (bodaj czy nie drugą po TD), w idealnych proporcjach łączącą ciepło, humor i patos. Drugim filarem i właściwie główną postacią filmu jest przybrana córka Kinga grana przez nowicjuszkę Angelinę LookingGlass, której szczerze życzę udanej kariery, dziewczę jest zdecydowanie bardziej ujmujące niż obecna Czołowa Indianka Hollywood Amber MIDthunder. Otaczająca tych dwoje zbieranina barwnych i sympatycznych indywiduów składa się na odświeżający obraz wsiowej Ameryki (Oklahoma) nie jako siedliska białego śmiecia i producentów amfetaminy, ale jako zżytej i życzliwej społeczności.
Dla niektórych problemem mogą być tonalne skoki filmu. Fakt że po pierwszym akcie, będącym czystym feel good movie, robi się zdecydowanie mroczniej a wspomniana powyżej bohaterka zaczyna kojarzyć się z tekstem Sweet but Psycho. Drapieżność jej kampanii przeciwko tytułowym rywalom owocuje kilkoma cokolwiek posranymi momentami i może odrzucić co wrażliwszych etycznie widzów.
Mnie nie odrzuciło, 9/10, czysta magia kina.

Treasure Island (2028) reż. Ridley Scott

Fri, 21 Aug 2026 08:57:59 +0200

reżyseruje dziadek Ridley, scenarzystą jest Jack Thorne (autor serialu Dojrzewanie i cyklu Enola Holmes)

Cytat:Nowa "Wyspa skarbów" ma być świeżym spojrzeniem na jedną z najbardziej znanych historii przygodowych wszech czasów. Fabuła opowiada o młodym chłopcu Jimie Hawkinsie, który odkrywa mapę prowadzącą do legendarnego skarbu. Wyrusza następnie w niebezpieczną podróż morską, by zdobyć ukrytą fortunę, lecz szybko zostaje wciągnięty w śmiertelną rozgrywkę z charyzmatycznym i bezwzględnym piratem Długim Johnem Silverem.

Opublikowana po raz pierwszy w 1883 roku "Wyspa skarbów" sprzedała się w ponad 100 milionach egzemplarzy na całym świecie i została przetłumaczona na przeszło 50 języków. Do dziś pozostaje jedną z najczęściej adaptowanych powieści przygodowych w historii

X-Men (2028) reż. Jake Schreier

Sat, 15 Aug 2026 12:07:04 +0200

Wolverine ukrywany albo jeszcze nie wybrany

Mr Inbetween

Wed, 12 Aug 2026 23:26:19 +0200

Ray to kochający ojciec ośmioletniej Britt, troskliwy brat chorego na ALS Bruce'a i czarujący chłopak ratowniczki medycznej Ally. Ray to też bezwzględny zabójca na usługach gangstera Freddy'ego i gość który od czasu do czasu lubi wpierdolić jakiemuś dupkowi. A Sydney jest pełne dupków proszących się o lanie.

Mr Inbetween często wymieniany jest jako jeden z najbardziej niedocenianych seriali ostatniej dekady i arcydzieło telewizyjnej gangsterki. Wreszcie zabrałem się w poniedziałek za pierwszy odcinek i jestem właśnie w 2/3 drugiego sezonu. Całość łyka się lekko, bo epizody mają średnio po 25 minut i nie marnują ani jednej.
Zaznaczę, że po pierwszych dwóch odcinkach było nieźle, ale bez szału. Szał zaczął się w odcinku trzecim; sekwencja napadu na dom Gary'ego (najlepszego kumpla Raya) to czarna komedia klasy Coenów z czasów gdy ten komplement coś znaczył, a wieńczący pierwszy sezon two-parter jest jeszcze lepszy.
Serial idealnie łączy codzienną obyczajówkę, absurdalny humor i zaskakująco realistyczną akcję - scena w której Ray zasadza się na ludzi niejakiego Davrosa równie dobrze mogłaby znaleźć się w filmie Manna:

Ze znanych ryjów: Freddy'ego gra Damon Herriman, pojawia się też Matt Nable jako kolega po fachu Raya. Tego ostatniego gra niejaki Scott Ryan, który całość napisał i wyprodukował. Brawa dla tego pana.

Night of the Juggler (1980) reż. Robert Butler

Fri, 07 Aug 2026 00:09:51 +0200

Fabuła prosta jak budowa cepa: w wyniku pomyłki obłąkany porywacz zamiast córki dewelopera (który w jego mniemaniu zniszczył mu życie) uprowadza córkę byłego policjanta. Ten z miejsca rusza za nim w pościg, mając przeciwko sobie całe nowojorskie bydło. W głównej roli James Brolin, a na drugim planie przewijają się też Dan Hedaya i Mandy Patinkin.

Film niemal kompletnie zapomniany, a niesłusznie, bo to obrazek spokojnie stojący w jednym rzędzie z ówczesnymi dokonaniami Williama Friedkina czy Johna Cassavetesa. Niesamowicie kinetyczne kino, gdzie akcja w zasadzie nie zwalnia od piętnastej minuty aż do końca, serwując przy tym niezwykle obrazowy, pełen syfu i degrengolady portret ulic Nowego Jorku z końcówki lat 70; miasto jest tutaj antagonistą w równym stopniu co ścigany przez głównego bohatera psychopata - brudne ulice, gangi, zrujnowane osiedla, kanały, zatłoczone, pełne zgiełku ulice i chodniki, wszystko pokazane bez filtra. Jeśli ktoś lubi ten brudny, przedgentryfikacyjny klimat znany z "Francuskiego łącznika", "Życzenia śmierci" czy "Cruising", to powinien być wniebowzięty. Kamera łapie zwykłych przechodniów, obskurne dzielnice i totalny uliczny chaos, przez co momentami ma się wrażenie, jakby oglądało się dokument z epoki, a nie fabułę.

Poza zobrazowaniem miasta, największym atutem jest tempo - całość przypomina przedzieranie się przez piekło, gdzie piekłem są nowojorskie ulice. Pościgi – piesze, samochodowe czy rozgrywające się w metrze – są zrealizowane w oszczędny, niemal surowy sposób i przez to w stu procentach wiarygodne. Czuć zmęczenie bohatera, czuć narastającą frustrację kiedy przebija się przez kolejne przeszkody, czuć desperację, a film nawet jeśli w kilku scenach traci intensywnosć, to zaraz wraca na właściwe tory; nie wątpię, że bracia Safdie są fanami tego filmu, z ich produkcji bije identyczna energia.

Na filmwebie raptem 66 głosów, głównie dlatego zakładam temat, bo szkoda żeby taki banger walał się gdzieś w kinematograficznym limbo.

Minority Raport / Raport Mniejszości - 2002r

Thu, 30 Jul 2026 14:08:05 +0200

Nie znalazłem tematu...

Film Stevena Spielberga na podstawie krótkiej nowelki P.K.Dicka o tym, jak w świecie przyszłości nie ma przestępstw, bo działa tzw. PreCrime czyli instytucja oparta na jasnowidzeniu. Tom Cruise w swoim prime, Steven także. Pamiętam, że podczas premiery na DVD jarałem się tym filmem i wówczas uznałem go za "zaj3bisty". Bleh, to jest szmira scenariuszowa i do tego brzydki w trzy dupy jest film, a jak sobie pomyślę że jest młodszy od Matrixa to aż mnie coś strzeliło.

Ogólnie to naprawdę film jest brzydki - zdjęcia są przewalone filtrami z poświatą, kontrast i wylew granatowych i czarnych barw wygląda jak ciągła sekwencja z jakiegoś snu, zdjęcia i montaż słabują (aczkolwiek sekwencja przeszukania mieszkania jest okej).

Nie o tym chciałem. Film eksploruje to, co Spielberg lubi w swoich produkcjach "jednostka przeciw systemowi". Podejmował temat w "Liście Schiendlera", w "Szeregowcu Ryanie", także w "Sztucznej Inteligencji" czy też "Amistad" albo "Złap mnie, jeśli potrafisz" lub też "Terminal". Czyli bierze na tapet scenariusz i próbuje przepchać jakieś swoje wizje. Ale scenariusz "Raportu..." jest idiotyczny z założenia i cała intryga wali się na pysk aż w trzech momentach, a wytłumaczone jest to "paradoksem" i tyle. Oglądając ten film zadałem sobie fundamentalne pytanie dotyczące systemu PreCrime i co? No i jajco, bo na samym końcu film dokładnie pokazuje idiotyzm całej instytucji już w posadach, nie mówiąc o zawiłościach prawnych. Pamiętam właśnie jak mnie Raport Mniejszości jarał za młodego, a teraz re-view był nie tyle mehowy, co po prostu - podobnie jak w kilku już przypadkach filmów Spielberga - ocena mocno siadła. Gdyby ten film był jakoś wyjątkowy realizacyjnie, jak "Szeregowiec..." albo "Amistad" lub "A.I" no ale nie, jest tak przefiltrowany do bólu, że wygląda jak teledysk ale w pełnym metrażu. Cruise też jakoś nie błyszczy ale można mu kibicować, wykazuje się jako-taką charyzmą, natomiast pozostały plan stanowi zagadkę, bo akurat Steven umie a angaże, tak tutaj nic nie działa.

Kiedyś spokojnie moja filmowa TOPka i byłoby 9/10 ale wczorajszy re-watch znacząco obniża ocenę na ledwie 4/10 i raczej bez szans na kolejny seans :/