czteroodcinkowy miniserial opowiadając prawdziwą historię 20-ego prezydenta USA, Jamesa A. Garfielda oraz człowieka, który w ostateczności doprowadził do jego tragicznej śmierci

wciągnął mnie i poszło za jednym razem

Michael Shannon jako Garfield jest świetny ale nie wiem czy nie lepszy w tym serialu jest Matthew Macfadyen jako Guiteau (zamachowiec), jego złożona, trudna psychologicznie kreacja

kostiumy, scenografia, klimat epoki na plus, bezradność lekarzy którzy w tamtych czasach nie mieli narzędzi do lokalizacji kuli (no i na myśl przychodzi tutaj dostęp do broni w tamtych czasach)

jak ktoś nie lubi długich dialogów to mu się nie spodoba ale miłe zaskoczenie, zabrakło mi więcej scen z wojny secesyjnej

W skrócie: prywatny detektyw John Sugar (Colin Farrell) bada tajemnicze zaginięcie Olivii Siegel, wnuczki legendarnego hollywoodzkiego producenta Jonathana Siegla (James Cromwell). Mętna sprawa szybko okazuje się bardziej skomplikowana niż się początkowo wydaje, a Sugar musi zmierzyć się z demonami przeszłości...

Brzmi znajomo? I powinno, bo serial to istocie rzeczy świetna produkcja neo-noire, czerpiąca garściami z kina z lat czterdziestych i pięćdziesiątych (sam bohater jest zaś prawdziwym kinomanem).

Odcinki 1-6 - ocena 8 na 10, całościowo 6 na 10 (chyba, że komuś spodoba się fabularny twist). 

BTW montaż serialu - sceny ze starych filmów są od czasu do czasu wplątane w fabułę, przypomina mi taki stary serial komediowy "Dream on" od twórców "Przyjaciół".

"Obława" ("Manhunt") to miniserial telewizyjny - dramat historyczny stworzony przez showrunnerkę Monikę Beletsky na podstawie książki Jamesa L. Swansona "Manhunt: The 12-Day Chase for Lincoln's Killer". Serial opowiada o poszukiwaniach Johna Wilkesa Bootha (Anthony Boyle) przez sekretaeza wojny Edwina Stantona (Tobias Menzies) po zabójstwie Abrahama Lincolna (znany z "Nocnej mszy" Hamish Linklater).

Jestem po dwóch odcinkach i to dosyć solidna produkcja, pozbawiona zbytniego patosu charakterystycznego dla niektórych amerykańskich produkcji historycznych. Scenografia i kostiumy pierwszorzędnę, co do historii też jest ciekawa. Ostrzegam jednak, że jest w gruncie rzeczy bardzo przyziemna - facet musi uciekać a drugi stara się go złapać. Anthony Boyle, który gra (i przypomina) Bootha jest całkiem dobry, polubiłem tego aktora po jego roli w "Masters of the Air". Tobias Menzies też całkiem ok, niemniej nie da się ukryć, że nie przypomina on on za grosz prawdziwego Stantona, chociażby z tego prostego powodu, że nie ma brody:

W końcu po latach miałem okazję obejrzeć  serialowego klasyka jakim bez wątpienia jest „Ja, Klaudiusz” z 1976 r. w reżyserii Herberta Wise’a według scenariusza Jacka Pulmana na podstawie powieści historycznych Roberta Gravesa „Ja, Klaudiusz” oraz "Klaudiusz i Messalina” z l. trzydziestych dwudziestego wieku.

Kurczę ale to było dobre. Dzieje pierwszych rzymskich cesarzy to zdecydowany samograj, a pióro i talent Gravesa sprawiły, że powstała mistrzowska narracja opowiadająca o władzy będąca przy tym ciekawym studium charakteru. Książkę czytałem z piętnaście lat temu,  ale zrobiły na mnie bardzo dobre wrażenie (z wyjątkiem oczywiście głupiego wyboru Gravesa by używać współczesnych nazw krajów i miejscowości – np. zamiast Galii – Francja, zamiast Lugdunum – Lyon brrr… całe szczęscie w serialu z tego zrezygnowali).

 
Serial zasadniczo nawet przewyższa ksiązkowy pierwowzór z uwagi na niezwykły talent zgromadzonej na jego planie ekipy aktorskiej. Śmietanka brytyjskich teatrów dała niesamowity popis umiejętności na czele z grającym główna rolę Derekiem Jacobim. Klaudiusz w jego wydaniu to niezwykle skomplikowana postać, której udaje się przetrwać w skrajnie nieprzyjaznym środowisku dzięki umiejętnemu wykorzystywaniu swoich fizycznych słabości. Prawie każdy ma go za głupca podczas gdy on… Nie, nie prowadzi własnej gry o tron, on prowadzi zwykłą grę o życie. Gdy zostaje cezarem z łaski pretorianów nie chcę tego, ale w ostateczności musi przybrać ten tytuł by ocalić życie swoje i bliskich. Zazwyczaj bohater w tradycyjnych narracjach okazuje się dobrym władca – i tak jest tez tutaj, do pewnego momentu. Dwór cezarów to bowiem nie przelewki a rozgrywki o władzę mogą przerosnąć każdego. W serialu obserwujemy stopniowy nie tyle upadek co gaśnięcie Klaudiusza, który po prostu nie pasuje do współczesnych mu czasów wciąż łudząc się marzeniami o przywróceniu republiki, republiki, której – jak zauważa jego syn Brytanik – nikt już nie chce.  W obliczu załamania jego planów Klaudiusz dokonuje akceptacji pisanego mu losu. I to jest właśnie ciekawe, brak lukru na atrakcyjnym zdawałoby się torcie władzy. Główny bohater zdaje się nie rozumieć, że nie ma powrotu do dawnych czasów, a stworzony przez jego rodzinę system jest na tyle trwały, że obejdzie się nawet bez jej przedstawiciela na tronie.

Na ekranie błyszczą również Brian Blessed jako August. Jowialny i poczciwy imperator początkowo wzbudził moje wątpliwości, niemniej był odświeżającą wizją tej postaci historycznej kreaowanej w np. „Rzymie” od HBO na jakiego socjopatę (podobnie jak w kolejnych inkarnacjach opowieści o Kleopatrze). Tymczasem tutaj mamy takiego chłopka-roztropka, który stara się za wszelką cenę ustabilizować stworzony przez siebie system władzy, po to nie doszło po jego śmierci do wojny domowej.  Siân Phillips jako Liwia jest jednak głównym złym serii (obo korumpującej władzy ofc). Jej postać to zdolna do wszystkiego pajęczyca robiąca wszystko bo na tronie cezarów zasiadł jej syn Tyberiusz. Fascynująca i niebezpieczna postać. George Baker jako Tyberiusz doskonale oddaje niejednoznaczność tej postaci – która w głębi ducha jest na wskroś nieszczęśliwa właśnie przez władzę, która wpadła w jego ręce, a której nigdy nie chciał. Jednak jako dobry Rzymianin i syn musi wypełnić swój obowiązek (i spełnić ambicje matki). Prawdziwą wisienką na torcie jest John Hurt w roli Kaliguli, który kradnie każdą scenę gdy pojawia się na ekranie. Jego Kaligula to prawdziwy szalenie, z którego wyziera niepewność i strach maskowane przesadną ekspresywnością, jest w nim coś co sprawia, że jest go nawet szkoda, bo on sam nie wie do czego jest zdolny (vide los jego siostry/małżonki Druzylli).

Serial jest zdecydowanie godny polecenia, pomimo pewnej teatralności wynikającej (o dziwo) z założeń artystycznych twórców. Ta teatralność jednak to ogromny plus, bowiem daje wybrzmieć każdej kreacji aktorskiej, przywodząc na myśl grecką tragedię.

Co ciekawe w drugoplanowych rolach pojawia m.in. Patrick Stewart (z włosami!) jako Sejan prefekt pretorianów za Tyberiusza i John Rhys Davies (bez brody!) jako następca Sejana na stanowisku – Makron.
Zdecydowanie warto obejrzeć – 9/10.

Serial pierwotnie leciał w 1979 r. na tvp w świetnej wersji dubbingowej, a przed każdym odcinkiem była pogadanka z prof. Aleksandrem Krawczukiem.