"Szninkiel" ("Le Grand Pouvoir du Chninkel") z 1986-1987 r. to jak wiadomo komiks kultowy, który kojarzy pewnie każdy miłośnik obrazkowych historii w Polsce. Tak się składa, że w końcu miałem okazję przeczytać w formie fizycznej w bardzo dobrym wydaniu (twarda oprawa, powiększony format) Egmontu w wersji kolorowej. Bynajmniej nie oznacza to, że miałem rzeczony komiks po raz pierwszy w rękach. Pamiętam jak ponad dwadzieścia lat temu wypożyczyłem go przed szkołą w wiejskiej bibliotece, spodziewając się kolejnej przygodowej historyjki rodem z Kaczora Donalda. Tym większe było moje zdumienie i niezrozumienie gdy dostałem czarno-białą ponurą historię. Po przekartkowaniu zeszytu zwróciłem go jeszcze tego samego dnia do biblioteki. Niektóre historię lepiej poznawać w starszym wieku...

W skrócie: komiks Rosińskiego i Van Hamme'a to opowieść o planecie Daar okrążającej podwójne słońce, na której bezustannie toczy się wojna między trzema nieśmiertelnymi. Głównym bohaterem jest J’on, szninkiel (przedstawiciel niskorosłej rasy przypominającej nieco hobbitów), niewolnik jednego z nieśmiertelnych. J’on przeżywa jedną z cyklicznych bitew nieśmiertelnych, ale zostaje zapomniany na polu walki, dzięki czemu odzyskuje wolność. Niespodziewanie, J’onowi ukazuje się w przestworzach czarny monolit, będący najwyższym bogiem O’nem. Zgodnie z legendą, szninkiel wybrany przez O’na przywróci pokój na Daarze. J’on zostaje wbrew własnej woli uznany za wybrańca i wyzwoliciela uciemiężonych szninkli...

Historia jest opowiedziana w dynamiczny sposób, a uroku dodają jej świetne rysunki Rosińskiego, nad którymi nie raz można zawiesić oko, by cieszyć się szczegółami, których wcześniej się nie dostrzegło.

Głowny wątek i przesłanie ma chrakter krytyczny wobec religii czy też może nawet szerzej - wiary jako takiej. Jak opisał to sam Van Hamme:

Niby jest to miejscami podejście aż nazbyt nihilistyczne, ale nie da się oderwać oku od historii J'ona. Oczywiście wspomnieć przy tym należy, że sam komiks jest wręcz przesycony brutalnością i erotyzmem, co w znaczący sposób wpłynęło na jego kultowość na świecie i w Polsce.

Co do koloryzacji dokonanej przez Grazę (pseudonim Grażyny Fołtyn-Kasprzak, artystki komiksowej zamieszkałej w Belgii) to jest ono pierwszorzędne i wysoce przemyślanie. Nie odwraca uwagi od kreski Rosińskiego, a w umiejętny sposób ją wzbogaca.

BTW projekt Szninkli Rosińskiego przywodzi mi na myśl Gelflingów z "Ciemnego kryształu" Jima Hensona z 1982 r.

Komiks aż prosi się o adaptację, oglądając ostatnio "Miłośc, śmierć i roboty" od Finchera i Millera, naszła mnie myśl by jakaś dobra dusza podsunęła temu pierwszemu temat. Przecież to historia wręcz skrojona pod niego, a przy tym nadal mająca powiew świeżości.