Wpis z 01-15-2024, 07:36 PM
BINGO KMF: FARGO 5
W uproszczeniu - kobiety są spoko, faceci nie. Nie-biali są spoko, biali nie.
Goście to głównie sympatyczne matoły-ofermy (mąż głównej bohaterki), albo niesympatyczne matoły-ofermy-pasożyty (chłop policjantki), albo kompletne pojeby (o tym za chwilę). Jednoznacznie pozytywną postacią męską (prócz wspomnianego męża przypominającego Dutcha z The Shield) jest czarny glina; po stronie prawa stoi też indyjska policjantka, meksykański agent federalny oraz drugi agent federalny (w rzeczywistości babka wyglądająca jak chłop). Na koniec najlepsze: główny złoczyńca to szeryf na koniu, zwolennik libertarianizmu, wierzący w Boga i zbawcze skutki napierdalania swoich kobiet (własności). W wolnym czasie ogląda wiece Trumpa, cytuje wersety biblijne i strzela do niewinnych z Remingtona.
Paradoksalnie jest to chyba najlepsze Fargo od czasu wesołych przygód Malvo i Bilba. Najbardziej lubię sezony nieparzyste, a poniżej powszechnie tu chwalonego numeru 2 stawiam tylko 4, więc generalnie nie warto mi ufać. Więcej konkretów skrobnę po obejrzeniu finału.
---
Piąty sezon "powrócił" do korzeni. W pewnym sensie można go uznać za zwierciadlane odbicie filmowego pierwowzoru, przy czym mowa tu o zniekształceniu rodem z gabinetu luster. Liczne nawiązania nie sprowadzają się wszakże do żartobliwego mrugania okiem; przeważnie wynika z nich zabawny motyw, zgrabnie "polemizujący" z oryginałem. Całość opiera się zresztą na pogrywaniu z przyzwyczajeniami widza, osiągając apogeum przewrotności w finałowej scenie (parsknąłem śmiechem, rewelacja). Historia jest prosta i bez większych dłużyzn prowadzi do celu, a (w zasadzie) każda z postaci odgrywa w niej mniej lub bardziej istotną rolę. Jasne, fabułkę dałoby się skondensować w 8 czy nawet 6 odcinkach, mimo to nie "miałem" poczucia zmarnowanego czasu. Prostota najnowszego sezonu odświeżyła powietrze po smrodku spowodowanym pierdolnikiem narracyjnym poprzedniego. Nie uświadczycie w nim (piątym) wymiatacza pokroju Vargi czy Malvo, niemniej gdybym pod bohaterów podstawił wartośći liczbowe określające zajebistość danej persony i "wyciągnął średnią", to wyszłaby najrówniejsza paczka w historii serialu. Lepszego protagonisty (w tym przypadku babki) w każdym razie nie było - Juno Temple daje czadu, walczy o przetrwanie niczym dzikie zwierzę, regularnie przechytrza i zawstydza mężczyzn, słowem: chce się jej kibicować. Na przeciwnym biegunie moralności pręży się charyzmatyczny szeryf (super Jon Hamm) - czarny charakter, niebędący tym razem nieuchwytnym ucieleśnieniem szatana. Wpisuje się w ogólne założenie Hawleya, prezentowane na wielu przykładach - faceci są do dupy; pod tym względem króluje murzyński policjant, niekompetencją bijący na głowę inspektora Clouseau.
"Piątki" nie polecam. Zdecydowanie nie podejdzie większości forumowej braci, a niektórych "prawaków" (nie "piję" do żadnego użytkownika) mógłby doprowadzić do szewskiej pasji (odsyłam do podsumowania w ukrytym poście powyżej). Normalnie trudniej byłoby mi przełknąć lewicowe ideologizowanie twórcy (feminizm, jazda po uzbrojonych wolnościowcach itepe), niemniej w przypadku Fargo przymykam oko na polityczne odchyły, bo... to Fargo właśnie, z całą swoją absurdalną umownością. Nie wiem, może czułem się wyposzczony po sezonie z Rockiem, albo akurat trafił mi się idealny humor pod tego typu konwencję, tak czy siak po seansie s05e10 miałem banana na ryju. 7-8/10, 1>5=3>2>>>4.
![[+]](/images/collapse_collapsed.png "[+]")
Spoiler
