[Craven]

In Time - Czyli tandetna hiperbola technokratycznego społeczeństwa postawionego z polarnej opozycji do humanistycznych paradygmatów nieśmiertelności i niekwantyfikowalnych wartości ludzkiego życia. Film nieporadnie egzemplifikuje starcie zdystansowanych klasowo indywiduów, wysokich idei zatopionych w imposybiliźmie establiszmentu i machiny opresyjnej. Taki tam Occupy Wall Street: The Movie

[Krove]

Wyścig z czasem - mega padaka. Motywacja bohaterów w tym filmie praktycznie nie istnieje. Bohaterowie uciekają równo i z impetem, ale po jakiego grzyba zastanawiałem się praktycznie przez cały seans. Zasady rządzące stworzonym światem również kuleją podobnie jak cały scenariusz (chociaż pomysł wyjściowy początkowy intryguje). Aktorsko boleśnie przezroczyście z akcentem na słabo. Ogólnie to nie jestem w stanie wymienić jednego czynnika dla którego warto by ten film obejrzeć:) 2/10

[desjudi]

Fajny patent z zegarkami, sexy Sayfried, wyluzowany Timberlake. Film chciałby coś powiedzieć, ale tonie w wyraźnie socjalistycznym tonie :) Bezbolesny seans, o ile wyłączy się myślenie, który przestaje oddziaływać tuż po zakończeniu seansu.

5

[paj]

Wyraźnie socjalistyczny ton nie stanowi wady. To brak bardziej angażującej emocjonalnie intrygi bolał mnie mocno. To i niewykorzystany Cillian Murphy, który jest za dobry, żeby pałętać się bez celu po planie jako słabo umotywowana postać.

[Mental]

lol, nie sądziłem, że ten cały Andrew Niccol to taki mentalny komuszek. Ten film to chyba jego coming out :) A ciut bardziej serio - nie od dziś wiadomo, że najbardziej emancypujący przekaz znaleźć można w hollywoodzkich produkcjach sci-fi oraz w mainstreamowym amerykańskim popie, rapie i r'n'b:



Jak robić rewolucję i wspierać moralnie klasę robotniczą, to tylko w designerskich ciuchach! Ja osobiście mam zamiar podpalać banki i wieszać burżujów w tej bluzie od Galliano:



;)

[paj]

Właśnie. Zastanawia mnie używanie bądź ndużywanie słowa designerski. Przecież jakikolwiek produkt jest zaprojektowany, czyli jest designed więc o co chodzi? Po kiego grzyba wtrącać to słowo? Jakiś głupi makaronizm?

[Craven]

Dobrze wiedzieć, że nie tylko mnie wkurwia ten termin.

[paj]

Oj, wkurwia i to bardzo. Tak jak briefing, coaching itp. W ogóle coaching jako zjawisko i zajęcie stanowi chyba ponury i perfidny żart z ludzi naprawdę ciężko pracujących w uczciwych branżach.
Wracając do filmu, może faktycznie razić jego naiwność i taka nieporadność w przedstawieniu głównego problemu, czyli czasu traktowanego jako waluta i nadużyć z tym związanych. Generalnie powinni to nakręcić od nowa z lepszymi dialogami i scenariuszem.

[simek]

paj napisał(a):Przecież jakikolwiek produkt jest zaprojektowany, czyli jest designed więc o co chodzi?

O różnicę między tym:
a tym:

Znasz lepsze słowo, które odróżniłoby te dwa krzesła od siebie? Designerski to dla mnie termin oznaczający, że coś zostało zaprojektowane z myślą o tym, żeby robić wrażenie wyglądem, w przeciwieństwie do rzeczy, które zrobiono biorąc pod uwagę tylko funkcjonalność i koszty produkcji.

[Craven]

A wiesz, że funkcjonalność i koszty produkcji to też część projektu (design)?

[desjudi]

designerstwo odwołuje się do designera nie do designu jako takiego. Rzecz designerska jest to więc rzecz autorska, wyraźnie podpisana przez kogoś z imienia i nazwiska.

[Mariol]

Muszę się wybrać.

[simek]

Cytat:A wiesz, że funkcjonalność i koszty produkcji to też część projektu (design)?

W takim razie używając Twojej logiki słowo designerski nie oznaczałoby zupełnie niczego, bo znaczyłoby: charakteryzujący się tym, że został zaprojektowany. Wszystko co stworzy człowiek byłoby z zasady designerskie, bo nie da się wykonać przedmiotu bez jakiegokolwiek planu, projektowania.

[Craven]

I właśnie dlatego ten termin jest debilny.

[Gal Anonim]

Nie, bo są ciuchy, które kupuje się, bo są fajne (ze względu na dizajn), a są ciuchy, które kupuje się ze wzgledu na to, że zaprojektował je jakiś znany kolo/firma (dizajnerskie, ze względu na dizajnera). To jest ta różnica.

[Mierzwiak]

Dokładnie, tak jak pisze Crov.

Raz, że to określenie potoczne, dwa, dotyczy rzeczy zaprojektowanych przez osobę, której nazwisko jest znane.

[Snappik]

Film Niccola to bazarowa bieda. Nie sądziłem, że za kilkadziesiąt milionów dolarów można nakręcić tak bezjajeczny, nieciekawy wizualnie s-f, którego scenariusz napisano w stylu "zrobmy motyw z zegarkami, a potem dopiszemy reszte". Para głównych bohaterów sympatyczna (Seyfried!) ale co z tego skoro wszyscy biegają bez sensu i bez celu. Dodatkowo okazuje się, że nie możesz podarować komuś dużej ilości czasu, bo to oznacza automatyczne podejrzenie o kradzież (?). Co za chujnia, szkoda na to "czasu".

2/10

[Perfik]

Sam pomysł wyjściowy dość fajny, ale koło 40 minuty film osiada na mieliźnie, by pozostać tam do końca. Trudno uwierzyć, że całość wyszła spod ręki twórcy scenariuszy do takich genialnych filmów jak Truman Show i Gattaca. Mimo wszystko ogląda się to bezboleśnie stąd tak wysoka, choć mocno naciągana ocena :)
5/10

No i Timberlake zagrał imo fatalnie...

[Azgaroth]

Seans minął bezboleśnie i w miarę dobrze się bawiłem. Szkoda tylko, że fajny pomysł utonął w scenariuszowych bzdurach. Ten film nadaje się na materiał do 50 prawd. Scenariusz jest debilny, niedopracowany, dziurawy. Aktorsko jest słabo. Cillian Murphy, którego bardzo lubię tutaj był niewyraźny, grał jakby mu się nie chciało, ale ktoś mu kazał. Timberlake bez szału. Jedyne co mogę powiedzieć dobrego to o fryzurze Seyfried w której wygląda zdecydowanie lepiej niż w swojej standardowej. I jeszcze Johnny Galecki, który nie wiem jakby się starał i tak pozostanie Leonardem z Big Bang Theory.

[Mierzwiak]

Film opiera się na świetnym pomyśle, ale filmowa rzeczywistość została potraktowana tak bardzo po łebkach, że In Time jest jednym wielkim A BO TAK i nie wiem nawet od czego zacząć wyliczankę rzeczy, których zabrakło mi bym chociaż przez chwilę uwierzył w taką wizję przyszłości. Jakieś to takie szkicowe, brakuje detali i realizmu. Mam uwierzyć że w świecie w którym ludzie żyją w ciągłym strachu przed śmiercią (a przynajmniej powinni, w filmie czegoś takiego nie ma) nie są zdesperowani i gotowi na wszystko, by zdobywać jakże cenny czas? Jedynym objawem tego jest postać gangstera-modela (swoją drogą mega zbędna postać i wątek), no ale właśnie, to przestępca, a nie zwykły obywatel, który drży przed malejącym licznikiem.

Aktorzy grają ok, ale ich postacie są FATALNE. Chociaż nie, to złe określenie, bo tu nie ma żadnych postaci. To po prostu ludzie którzy mówią, chodzą, uciekają i strzelają, o jakichkolwiek charakterach czy sensownych motywacjach nie ma mowy.

Powiedziałbym, że lista minusów zdecydowanie przeważa, a mimo to całość ogląda się bezboleśnie, a momentami można się nawet nieźle bawić i zawiesić oko na dobrych zdjęciach Deakinsa.