Uwaga, moja wypowiedź zdradza ważne momenty trylogii Raimiego, więc jeśli ktoś się wychował w amazońskiej dżungli i nie widział tych filmów, to... SPOILERY, ludziska!
Nigdy nie ogarniałem, czemu trójka spotkała się z aż taką krytyką i jest uważana za film, który psuje serię. Bo emo-Peter? Bo zmarnowali Venoma? To chyba nie mogą być jedyne powody? Dla mnie nie tyle ten film nie odstaje, co wręcz jest najlepszą częścią trylogii Raimiego. W każdym razie tą ładną dekadę temu oglądało mi się ją najlepiej, a teraz, gdy powtórzyłem sobie całą trylogię... moje odczucia są dokładnie takie same. Czyli przez dziesięć lat mój gust się nie zmienił. Widocznie jako kinoman stoję w miejscu i się nie rozwijam. Mówi się trudno.
Ale ogólnie chodzi o to, że pierwsze dwa Spider-Many Raimiego zawsze były dla mnie zbyt tandetne i kiczowate. Oczywiście wszystkie trzy są kiczowate, nie przeczę, ale dwa pierwsze dużo bardziej. I ja wiem, że o kicz tu chodzi, że to taki klimat i okej. Tylko że nie zawsze czuję samoświadomość tego kiczu. Może on zawsze jest celowy, ale są sceny, w których tę celowość ewidentnie widać - i wtedy jest ubaw - a są takie, gdzie wydaje się, że to po prostu źle wyszło.
Te filmy są jakieś takie... niezręczne. Po prostu. Wygląda to tak jakby jakieś 60% takiego filmu było swoistą parodią gatunku superbohaterskiego, tylko są w to wmieszane sceny zrobione całkowicie poważnie i to wszystko razem jakoś mi się gryzie. To nie jest typowy blockbuster - co oczywiście można rozpatrywać jako pozytyw. To filmowe kuriozum z ciągłymi przeskokami tonacji. Jeśli krytyka czepiała się np. "Lone Rangera" Verbinskiego za dziwacznie niekonsekwentny ton filmu, to dziwne, że takie zarzuty nie padały w stronę pierwszego i drugiego "Spider-mana" Raimiego, gdzie ta karuzela tonacji jest gdzieś tak ze cztery razy dziwaczniejsza.
W każdym razie ja lubię te filmy, ale nic nie poradzę, że ogląda się je dziwnie i w wielu momentach jest to tak niezręczne, że mam poczucie niemałej żenady. Są na to niezliczone przykłady,. Np. Peter je obiad z genialnym naukowcem i jego żoną i od razu dostaje pytanie o to, czy ma dziewczynę. To prawie jak "How's you sex life" z "The Room", poważnie. I zaraz małżeństwo rozkręca całą dyskusję o pięknie i sile miłości. Niezręczne. No i właśnie nie wiem, czy celowo tak to zrobiono Może to kolejny element świadomego kiczu, jakiego w tych filmach pełno, ale trudno się na to patrzy bez odczucia siarowatości.
Albo przemowa ciotki May o potrzebie superbohaterów. Ugh! Niezręczne. Albo jej wspominki, jak to ją mały Peter pytał, czy Mary Jane jest aniołem. Ale niezręczne. Albo w ogóle cały wątek miłosny. No dobra, nie cały, ma on nawet niezłe momenty, ale rozmowa Petera i MJ w szpitalu jest mocno... niezręczna. A jak na koniec pierwszego filmu MJ nagle wyznaje mu miłość, to jest to takie... eee... No bo skąd? Kiedy? Jak? Czemu? Dobra, Peter się zachowywał w stosunku do niej jak fajny kumpel, ale żeby zaraz miłość?!!
Niezręczny jest Doc Oc rozmawiający ze swoimi mackami. Niezręczne są teksty, jakimi przerzucają się Spider-Man z Green Goblinem. I te wszystkie sceny, gdy nowojorczycy ujmują się za Spider-Manem - nie mogę po prostu, jakie to jest słabe. No i właśnie, żeby to chociaż było niezręczne i zabawne jednocześnie, ale niestety często jest tylko niezręczne. A czasem balansuje na krawędzi i ją przekracza - jak w tej scenie gdy Spidey jedzie windą z tym jakimś gostkiem. Scena jest z początku niezręczna i przez swą niezręczność zabawna, ale jest okrutnie przeciągnięta. Obaj już dawno powiedzieli swoje kwestie, a kamera dalej jest włączona. I to też jest zabawne przez swoją niezręczność, ale w końcu przekracza tę granicę i robi się już tylko niezręczne.
A w ogóle to cały Peter jest tu niezręczny, z tym swoim maślanym wzrokiem i wieczną ciapowatością. Trudno mi patrzeć na Toby'ego i nie mieć beki, no przykro mi. A może tak miało być, w takim razie nie powinno mi być przykro.
No właśnie, a trzecia część? Jak tutaj z niezręcznością i siarowatością? Jest jej o wiele mnie. W zasadzie trójka ma chyba tylko tańczącego emo-Petera. I tyle. Dlatego podczas gdy, jak to napisałem, pierwsze dwie części to dla mnie częściowo takie kurioza, to trzecią dopiero ogląda mi się jak pełnoprawny film. Wreszcie nie ma tej warstwy kiczu, przez którą wcześniej musiałem się przebijać, dzięki czemu mogę się w pełni zaangażować emocjonalnie w to, co się dzieje z bohaterami. Peter też nie jest tu już (aż taką) łazęgą. W zasadzie nawet miło popatrzeć, jak spuszcza Harry'emu cięgi :)
Film oczywiście jest przeładowany. O tym wszyscy wiemy. Nawalono tu wszystkiego, co tylko się dało - symbiont, Venom, Sandman i pragnienie zemsty Petra, Goblin Junior i jego pragnienie zemsty, amnezja Harry'ego, kryzys związku Petera i MJ, Gwen Stacy, no po prostu film pęka w szwach od postaci i wątków. Ale nigdy mi to specjalnie nie przeszkadzało. Chyba wolę, jak w filmie jest za dużo niż za mało. A to, że tyle tu tego upchnięto ma ten plus, że cały czas coś się dzieje.
No i właśnie, co do tego dziania - to zdecydowanie największy "akcyjniak" w tej trylogii. Bo jakie sceny akcji mieliśmy w jedynce? Jeden pościg i dwie naparzanki z Green Goblinem? (Jak coś pominąłem, to możecie mi to wytknąć, co mi tam). W dwójce była walka z Octopusem podczas napadu na bank, akcja z pociągiem, no i finał. Po trzy sceny akcji na film. A w trójce? Mamy pojedynek Spider-Mana z młodym Goblinem, pierwszą akcję z Sandmanem, akcję z dźwigiem, naparzankę z Sandmanem w kanałach, naparzankę emo-Petera z Harrym, no i finał. A dodatkowo sceny akcji mają tu najwięcej rozmachu i są najbardziej widowiskowe i porywające spośród tych, które serwuje trylogia Raimiego.
No i, co tu dużo gadać, ta część bardziej na mnie działa emocjonalnie. Już choćby sama pierwsza scena z Sandmanem (oczywiście już w jego piaskowej postaci) miażdży pod tym względem. A i końcówka - pojednanie z Harrym i ich wspólna walka, nawet pogodzenie się z MJ - budzi to we mnie jakieś ciepłe uczucia, może dlatego, że to koniec trylogii i mając w pamięci długą drogę jaką w ciągu trzech filmów przebyły te postacie, odbiera się to mocniej.
Podoba mi się też, że to pierwsza część serii, która nie pozostawia żadnych niedomkniętych wątków. Dzięki temu seria funkcjonuje świetnie jako pełna, skończona trylogia. I mimo, że dalsze części były w planach, na ekranie tego nie widać - czuć jakby miała to być finałowa odsłona (czyli to, czym się ostatecznie stała). Tak oto mamy dwie fajne trylogie superbohaterskie z początkiem, rozwinięciem i zakończeniem (drugą jest oczywiście Batmanowa trylogia Nolana) - miłą odskocznię od innych filmów superhero tworzących niekończące się serie.
Co by nie mówić, lubię filmy Raimiego o Spider-manie. Głównie ze względu na trzecią część - dzięki niej i dwie poprzednie postrzegam w lepszym świetle. Ale to nie tak, że tych dwóch pierwszych nie lubię. Jasne, ponarzekałem tu na nie, ale mimo ich mankamentów, budzą we mnie one sporo sympatii. I na pewno wolę którykolwiek z filmów Raimiego niż jakąkolwiek część "The Amazing Spider-man".
Nigdy nie ogarniałem, czemu trójka spotkała się z aż taką krytyką i jest uważana za film, który psuje serię. Bo emo-Peter? Bo zmarnowali Venoma? To chyba nie mogą być jedyne powody? Dla mnie nie tyle ten film nie odstaje, co wręcz jest najlepszą częścią trylogii Raimiego. W każdym razie tą ładną dekadę temu oglądało mi się ją najlepiej, a teraz, gdy powtórzyłem sobie całą trylogię... moje odczucia są dokładnie takie same. Czyli przez dziesięć lat mój gust się nie zmienił. Widocznie jako kinoman stoję w miejscu i się nie rozwijam. Mówi się trudno.
Ale ogólnie chodzi o to, że pierwsze dwa Spider-Many Raimiego zawsze były dla mnie zbyt tandetne i kiczowate. Oczywiście wszystkie trzy są kiczowate, nie przeczę, ale dwa pierwsze dużo bardziej. I ja wiem, że o kicz tu chodzi, że to taki klimat i okej. Tylko że nie zawsze czuję samoświadomość tego kiczu. Może on zawsze jest celowy, ale są sceny, w których tę celowość ewidentnie widać - i wtedy jest ubaw - a są takie, gdzie wydaje się, że to po prostu źle wyszło.
Te filmy są jakieś takie... niezręczne. Po prostu. Wygląda to tak jakby jakieś 60% takiego filmu było swoistą parodią gatunku superbohaterskiego, tylko są w to wmieszane sceny zrobione całkowicie poważnie i to wszystko razem jakoś mi się gryzie. To nie jest typowy blockbuster - co oczywiście można rozpatrywać jako pozytyw. To filmowe kuriozum z ciągłymi przeskokami tonacji. Jeśli krytyka czepiała się np. "Lone Rangera" Verbinskiego za dziwacznie niekonsekwentny ton filmu, to dziwne, że takie zarzuty nie padały w stronę pierwszego i drugiego "Spider-mana" Raimiego, gdzie ta karuzela tonacji jest gdzieś tak ze cztery razy dziwaczniejsza.
W każdym razie ja lubię te filmy, ale nic nie poradzę, że ogląda się je dziwnie i w wielu momentach jest to tak niezręczne, że mam poczucie niemałej żenady. Są na to niezliczone przykłady,. Np. Peter je obiad z genialnym naukowcem i jego żoną i od razu dostaje pytanie o to, czy ma dziewczynę. To prawie jak "How's you sex life" z "The Room", poważnie. I zaraz małżeństwo rozkręca całą dyskusję o pięknie i sile miłości. Niezręczne. No i właśnie nie wiem, czy celowo tak to zrobiono Może to kolejny element świadomego kiczu, jakiego w tych filmach pełno, ale trudno się na to patrzy bez odczucia siarowatości.
Albo przemowa ciotki May o potrzebie superbohaterów. Ugh! Niezręczne. Albo jej wspominki, jak to ją mały Peter pytał, czy Mary Jane jest aniołem. Ale niezręczne. Albo w ogóle cały wątek miłosny. No dobra, nie cały, ma on nawet niezłe momenty, ale rozmowa Petera i MJ w szpitalu jest mocno... niezręczna. A jak na koniec pierwszego filmu MJ nagle wyznaje mu miłość, to jest to takie... eee... No bo skąd? Kiedy? Jak? Czemu? Dobra, Peter się zachowywał w stosunku do niej jak fajny kumpel, ale żeby zaraz miłość?!!
Niezręczny jest Doc Oc rozmawiający ze swoimi mackami. Niezręczne są teksty, jakimi przerzucają się Spider-Man z Green Goblinem. I te wszystkie sceny, gdy nowojorczycy ujmują się za Spider-Manem - nie mogę po prostu, jakie to jest słabe. No i właśnie, żeby to chociaż było niezręczne i zabawne jednocześnie, ale niestety często jest tylko niezręczne. A czasem balansuje na krawędzi i ją przekracza - jak w tej scenie gdy Spidey jedzie windą z tym jakimś gostkiem. Scena jest z początku niezręczna i przez swą niezręczność zabawna, ale jest okrutnie przeciągnięta. Obaj już dawno powiedzieli swoje kwestie, a kamera dalej jest włączona. I to też jest zabawne przez swoją niezręczność, ale w końcu przekracza tę granicę i robi się już tylko niezręczne.
A w ogóle to cały Peter jest tu niezręczny, z tym swoim maślanym wzrokiem i wieczną ciapowatością. Trudno mi patrzeć na Toby'ego i nie mieć beki, no przykro mi. A może tak miało być, w takim razie nie powinno mi być przykro.
No właśnie, a trzecia część? Jak tutaj z niezręcznością i siarowatością? Jest jej o wiele mnie. W zasadzie trójka ma chyba tylko tańczącego emo-Petera. I tyle. Dlatego podczas gdy, jak to napisałem, pierwsze dwie części to dla mnie częściowo takie kurioza, to trzecią dopiero ogląda mi się jak pełnoprawny film. Wreszcie nie ma tej warstwy kiczu, przez którą wcześniej musiałem się przebijać, dzięki czemu mogę się w pełni zaangażować emocjonalnie w to, co się dzieje z bohaterami. Peter też nie jest tu już (aż taką) łazęgą. W zasadzie nawet miło popatrzeć, jak spuszcza Harry'emu cięgi :)
Film oczywiście jest przeładowany. O tym wszyscy wiemy. Nawalono tu wszystkiego, co tylko się dało - symbiont, Venom, Sandman i pragnienie zemsty Petra, Goblin Junior i jego pragnienie zemsty, amnezja Harry'ego, kryzys związku Petera i MJ, Gwen Stacy, no po prostu film pęka w szwach od postaci i wątków. Ale nigdy mi to specjalnie nie przeszkadzało. Chyba wolę, jak w filmie jest za dużo niż za mało. A to, że tyle tu tego upchnięto ma ten plus, że cały czas coś się dzieje.
No i właśnie, co do tego dziania - to zdecydowanie największy "akcyjniak" w tej trylogii. Bo jakie sceny akcji mieliśmy w jedynce? Jeden pościg i dwie naparzanki z Green Goblinem? (Jak coś pominąłem, to możecie mi to wytknąć, co mi tam). W dwójce była walka z Octopusem podczas napadu na bank, akcja z pociągiem, no i finał. Po trzy sceny akcji na film. A w trójce? Mamy pojedynek Spider-Mana z młodym Goblinem, pierwszą akcję z Sandmanem, akcję z dźwigiem, naparzankę z Sandmanem w kanałach, naparzankę emo-Petera z Harrym, no i finał. A dodatkowo sceny akcji mają tu najwięcej rozmachu i są najbardziej widowiskowe i porywające spośród tych, które serwuje trylogia Raimiego.
No i, co tu dużo gadać, ta część bardziej na mnie działa emocjonalnie. Już choćby sama pierwsza scena z Sandmanem (oczywiście już w jego piaskowej postaci) miażdży pod tym względem. A i końcówka - pojednanie z Harrym i ich wspólna walka, nawet pogodzenie się z MJ - budzi to we mnie jakieś ciepłe uczucia, może dlatego, że to koniec trylogii i mając w pamięci długą drogę jaką w ciągu trzech filmów przebyły te postacie, odbiera się to mocniej.
Podoba mi się też, że to pierwsza część serii, która nie pozostawia żadnych niedomkniętych wątków. Dzięki temu seria funkcjonuje świetnie jako pełna, skończona trylogia. I mimo, że dalsze części były w planach, na ekranie tego nie widać - czuć jakby miała to być finałowa odsłona (czyli to, czym się ostatecznie stała). Tak oto mamy dwie fajne trylogie superbohaterskie z początkiem, rozwinięciem i zakończeniem (drugą jest oczywiście Batmanowa trylogia Nolana) - miłą odskocznię od innych filmów superhero tworzących niekończące się serie.
Co by nie mówić, lubię filmy Raimiego o Spider-manie. Głównie ze względu na trzecią część - dzięki niej i dwie poprzednie postrzegam w lepszym świetle. Ale to nie tak, że tych dwóch pierwszych nie lubię. Jasne, ponarzekałem tu na nie, ale mimo ich mankamentów, budzą we mnie one sporo sympatii. I na pewno wolę którykolwiek z filmów Raimiego niż jakąkolwiek część "The Amazing Spider-man".
02-08-2017, 17:33 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 02-08-2017, 17:41 przez al_jarid.)
![[Obrazek: aragorn.jpg]](http://lizapalmer.com/wp-content/uploads/2013/10/aragorn.jpg)
