czy intryga kryminalna Cię zaskoczyła? :) Bo ja np nie sądziłem, że skręci to w te tory. Niby schemat, ale jednak lekko zaskoczony byłem.

Też byłem zaskoczony. Bardzo zgrabnie to rozegrali :)

mnie też zaskoczyło to rozwiązanie, stąd pisałem o plot-twiscie.
to że Ernesto de la Cruz okaże się bucem można było przewidzieć. i nawet nie jest to zarzutem, bo w sumie wystarczyłoby to na bezpieczną bajkę dla dzieci z użytecznym morałem o tym jak to idealizujemy nasze marzenia.
jednak sam wątek morderstwa to ostre dołożenie do pieca i podkręcenie emocji
wyszło to nieźle, choć pamiętam że trochę dłużył mi się w finale wątek walki o zdjęcie Hectora

Właśnie. To było przeciągnięte o kilka minut za długo. No ale to taki drobny minusik.

villain... poważnie? Naprawdę potrzebowaliśmy villaina w tej historii? To tak jakby twórcy zdali sobie sprawę, że twist z dziadkiem Miguela można wywęszyć z kilometra, to więc dowalili jeszcze morderstwem i plagiatem. A całość w zasadzie tylko po to, aby uzasadnić niepotrzebne sceny slapsticu w trzecim akcie i jeszcze dosłodzić zakończenie.

Historia o chłopcu, który chce grać na gitarze i w dniu święta trafia w zaświaty, do umarłych gdzie dzieje się akcja filmu - eee, no powtarzam, totalny zaskok. Mocno zaleciało Burtonem i nawet gdzieś motywy burtonowskie się przewijają (biurokracja w zaświatach, ciekawsze życie, humor). No ale to film dla dzieci, niby. Przez pierwszych dwadzieścia minut fabułę niesie zakaz grania na gitarze, który jest związany ze zmarłym pradziadkiem - tutaj od razu zapaliła się lampka, że dziadek ten zły i ta ekspozycja mocno rzutowała na to, że ten super muzyk będzie czarnym charakterem. Jednak samo przejście w zaświaty jest takie z czapy, że łomatko, a w połączeniu z naciąganym zakazem grania na gitarze (bo serio nie łyknąłem tego gładko) daje efekt WTF? Gdy akcja przenosi się na drugą stronę samo wprowadzenie jest fajne, bardzo magiczne a spotkanie rodziny pozwala zapomnieć o tym, że chłopiec wziął się tu z czapy, tzw. z klątwy która pojawiła się z czapy. Pojawia się postać Hectora i wszystko zaczyna się kleić, a przygody są niezłe - piszę niezłe, bo ani śmieszne, ani wyszukane, jest jakiś cel i fabuła odhacza kolejne punkty: nakreślony odrzutek Hector pomaga Chłopcu, odrzutkowi, jest koncert i ujawnienie talentu, śpiew doprowadza chłopca do Ernesto. Dopiero tutaj plot twist daje efekt WOW. Zabójstwo + motyw  "po trupach do celu". A ponieważ podejrzewałem od samego początku, że de la Cruz będzie tym złym, po świetnym twiście natychmiast dopisałem sobie w głowie zakończenie i... zrobiło się bleee. Mdłe, przewidywalne, rozciągnięte i z totalnie happy endem. Najbardziej wyraźna postać to żona Hectora - piszę to całkiem poważnie, babka pojawia się kilku scenach ale więcej tłumaczy z tego "wyklęcia i zapomnienia" niż całe wprowadzenie! Tak więc, jak napisałem, zachwytu nie było.