[simek]

Kumpel przekonał mnie do zobaczenia tego Jak zostałem gangsterem, myślałem że to będzie kupa 2/10, a film naprawdę można obejrzeć bez bólu, a nawet i z satysfakcją! Chłopaki nade mną już się sensownie rozpisali, więc ja króciutko.
To kolejny przykład polskiego kinowego Frankensteina, czyli reżyser naoglądał się amerykańskiej klasyki, spodobała mu się i kręci to samo, tylko o Polsce. Nadal nie do końca wiem co sądzić o takiej postawie, bo z jednej strony jakoś to działa i fajnie że jednak mamy takie filmy do dyspozycji, z drugiej dziwnie się ogląda te patchworkowe twory mając w pamięci wszystko to, na czym się twórcy wzorowali. Czekam na moment, gdy polscy reżyserzy napatrzą się na Hollywood tak długo aż w końcu skopiują dobrego protagonistę z sensowną historią, a nie ciągle tych niepokonanych kozaków z żelaznymi zasadami, kobiety też możnaby im napisać o niebo lepsze. Niech nauczą się też, żeby piosenki do filmu dobierać z umiarem, bo tutaj bywają sceny że lecą dwie albo trzy różne, każda z innej bajki.
Ogólnie może być, dam 5+/10 :)

Plusik za dowcip o Masie i rzeźbie :) tekst niby zajechany przez miliony Polaków, ale tutaj bardzo ładnie wpasowany w fabułę.

Pelivaron: bohater grany przez Frycza ma na imię Daniel, a nie Darek :p Swoją drogą jest do bólu stereotypowym wyważonym gangsterem, no bo w każdym gangsterskim filmie musi być kilku naspeedowanych pojebów (tutaj nazwani nawet dosłownie gangiem pojebów) i, jako kontrast, starszy pan w garniturze, który robi wszystko po cichu i brzydzi się przemocą.

[OGPUEE]

Chopin: Pragnienie miłości - O rany. Jeśli wierzyć filmowi, to związek Chopina i Sand to była niezła patologia :). Z tych wszystkich finansowanych przez banki filmów robionych pod wycieczki szkolne chyba ten najbardziej zjadliwy i najlepiej zrobiony. Głównie przez to, że Chopin nie jest tu żadnym pomnikiem, przeciwnie - to ostry pojeb i dziwne, że to przeszło, zwłaszcza że hagiograficzne przedstawianie naszych znanych rodaków było silniejsze 20 lat temu. Właściwie to każdy tutaj ma kuku na muniu, szczególnie dzieci Sand - córka to siksa łasa na gacha mamusi, a syn to gorszy jest od Chopina. 

Film jest ładny, kostiumy są ładne i nie ma wrażenia jakiejś telewizyjnej taniochy. Miałem momentami problem z montażem i odnosiłem wrażenie, że kręcili też wersję serialową. Zabawnie się patrzy na Adamczyka w idiotycznej peruce (dla którego to była przełomowa rola, gdyż wcześniej to znany był tylko z dubbingu), ale zagrał on dobrze. Ogólnie wszyscy aktorzy są tu dobrze dobrani, Stenka rewelacyjna jako Sand i zabawny był Marian Opania w roli służącego Jana (czy to nie stereotyp, że służący ma na imię Jan :)). 

7/10

[Snappik]

Chciałem w sobotę pójść na nowych Bad Boys do mojego pobliskiego Heliosa. I co? GÓWNO wielkie. Zdjęli ich po 2 tygodniach grania na rzecz 14 seansów (!!!) 365 dni - prawdopodobnie największej chujni, jaką wyprodukowaliśmy za PLNy. Ja p*erdole, ten kraj jest z papieru i dykty na każdym możliwym polu. 

14 seansów, średnio co 30 minut w każdej sali, do tego w tak absurdalnych porach jak 10:00 czy 11:00 (powodzenia dyrektorze kina, już widzę te tłumy na filmie o ruchaniu w porze lunchu).

[Gieferg]

Szkoły przyjdą :D

W CC Bad Boys jeszcze leci w przyszłym tygodniu, ale chyba już się nie dam rady wybrać.

[srebrnik]

365 dni

Jeżeli ktoś ma z jakiegoś dziwnego powodu potrzebę obniżenia sobie poprzeczki we wszystkich kwestiach związanych z kinematografią, to polecam. Po seansie tego dzieła, nagle twórczość Vegi, czy jakieś tam nijakie komedie romantyczne, w sumie wydają się znośne.

Moje pierwsze wrażenie - i to takie, które pojawiło się w dość wczesnej fazie seansu - było takie, że główni decydenci odpowiedzialni za tę produkcję nie za bardzo wiedzą, o co chodzi w robieniu filmów. Jest tutaj za to dużo takiej naiwnej fantazji. Mam wrażenie, że na planie i podczas montażu dużo było ekscytacji, radości i niezdrowego wręcz podniecenia na widok tego, co im się udało nakręcić. Spoko, ich prawo. Problem polega na tym, że jako film to się "nie opowiada" w ogóle. Nie ma tutaj żadnej narracji, żadnego stylu, żadnej historii w zasadzie. Fabuła teoretycznie jest, ale o niej osobno. Konstrukcja filmu to w zasadzie sklejanie scen, które komuś wydawały się fajne, cool, sexy i tak dalej. Nie ma w tym żadnej konsekwencji. Powoduje to, że o bohaterach koniec końców nie da się powiedzieć nic, bo ich "postacie" nie mają czegoś takiego jak charakter. Skąd w sumie on miałby się wziąć? Rolą bohaterów jest tu jedynie branie udziału w różnych sytuacjach, które twórcom wydają się fajne. Przyznam się, że trudno mi wskazać jakiś tytuł, który mógłbym tutaj rzucić dla porównania. Nie widuje się czegoś takiego zbyt często. Najlepszym tropem byłyby chyba jakieś youtubowe filmiki typu "20 typowych zachowań na wakacjach". To jest taka narracja. Do tego dobudowane jest jeszcze mnóstwo teledysków. Część to jakieś reklamy perfum, w których pani w ładnych ciuchach chodzi i się rozgląda, część to jakieś akcje typu wypad z koleżanką do fryzjera i kosmetyczki, no i sceny seksu. I o nich chwilę. Które miały być niby wielką atrakcją tej produkcji. Niby, bo finalnie można o nich powiedzieć tylko tyle, że są. Od pewnego momentu jest ich dość dużo.

Tutaj zatrzymam się na chwilę przy zdjęciach. Bo teoretycznie można je docenić. Tylko - no właśnie - one są ok jako ilustracja reklamy perfum. Oderwane od całości wyglądają spoko. Gdyby wyciąć z tego filmu wyłącznie krótkie formy, to też by działały. Jednak w sytuacji, kiedy tak opowiadany jest cały film, to mogę powiedzieć jedynie, że jest to wszystko przestylizowane i męczące. Minusa w tej kategorii dałbym finalnie reżyserce (Reżyserom? To jest już trochę niejasne), która na ten film nie ma żadnego pomysłu. Idzie od sceny do sceny i ma być "sexy". Nie jest.

Wrócę do tej fabuły. Czegoś tak idiotycznego nie widziałem dawno. Wszystkie filmy o robotach z przyszłości, potworach z dnia oceanu i innych ludziach z super mocami uważam za mądrzejsze. O wiele mądrzejsze. I to na każdym poziomie. W "365 dniach" natomiast jest najgorsza możliwa fabularnie sytuacja, czyli połączenie kompletnie bezsensownej, kuriozalnej i niewiarygodnej historii z totalną powagą oraz sileniem się na realizm. Właśnie, ta powaga. Ten film jest okrutnie poważny. Nie ma tutaj mowy o jakimś wentylu bezpieczeństwa. Nawet kiedy w końcu pojawia się jakaś postać niosąca ze sobą trochę humoru, to w sumie ona jest poważnie potraktowana - bo w końcu przecież kobieta musi mieć taką "szaloną" kumpelę. Realnie nie wprowadza to żadnego luzu. Nadal historia próbuje udawać poważną i życiową.

Podsumowując, uważam ten film za szkodliwy. Rozumiem, że ludzie miewają marzenia, fantazje i jakieś tam odloty swoje. Spoko, super. Jednak nie jest najlepszym pomysłem traktowanie ich jako jakichś prawd objawionych o prawdziwym świecie. Jeżeli doda się do tego jakąś kompletną niekompetencję i jednak ignorancję w materii filmowej samej w sobie, to wychodzi właśnie "365 dni".

Tragiczne. Katastrofalnie tragiczne.

[Gieferg]

Jakiś włoski mafiozo groził, że wymorduje ci rodzinę jeśli nie obejrzysz?

[Dr Strangelove]

Czy ta recenzja oddaje ducha filmu?

[srebrnik]

Chciałem jaja tego Włocha zobaczyć.
Ta recenzja prawdziwa, chociaż jakiś może jestem mało uważny, bo tylko właśnie te jaja dostrzegłem :-( Stąd pewnie moja zaniżona ocena.

Mam takie masochistyczne potrzeby czasami. Stąd te moje chore ilości seansów kinowych.

[Pai-Chi-Wo]

Zenka będę chciał zobaczyć z jednego powodu. Oglądałem film Disco Polo i też nie był beznadziejny a raczej mi się podobał.

[zombie_sidekick]

A wiecie, że "Zenek" nie jest beznadziejny?

[OGPUEE]

Siedmiomilowe trampki - jedna z tych animacji z lat 90., które wyglądają jak z lat 70. i nadają się wyłącznie do telewizji. I tutaj też uderza epizodyczność fabuły pasująca - znowu - do telewizji. Ale w porównaniu z innymi animkami z tego okresu ta wyszła najlepiej. Podoba mi się spokojna i melancholijna atmosfera filmu i skłamałbym, gdybym powiedział, że nie ma na co zawiesić oka. Obsada głosowa wypada dość dobrze i ma bardzo piękne piosenki w wykonaniu Jolanty Majchrzak.

7/10

[nawrocki]

W lesie dziś nie zaśnie nikt - ot, slasher, tylko po polsku. Zajeżdża klisze bez błyskotliwości, niemrawo snuje się przez las gatunkowej ikonografii, smętnie podrygując w rytm koszmarnie świadomych siebie scen i dialogów. Check-list odhaczany z godnym podziwu zapałem, ale brakuje w tym polotu, jaj, chociazby minimalnej dozy autorskiego spojrzenia, próby przełamania formuły. Nic wiecej ponad kserowanie przeruchanych 30 lat temu schematów. Rzecz dla pasjonatów, których jeszcze nie znudził ten martwy gatunek, ale nawet oni mogą się poczuć zawiedzeni, bo gore jest tutaj mało pomysłowe, sceny mordów takie na wzruszenie ramion, a killerom brakuje namiastki charakteru. Nie wspominajac o kompletnie pozbawionej charyzmy final girl.

[simek]

Potwierdzam - niezbyt to udane, miałem wrażenie jakby jedynym celem twórców było po prostu zrobienie slashera gdzie gadają po polsku, a wszyscy zapomnieli, żeby przy okazji zrobić dobry film. Tyle na plus że były cycuszki, w tym względzie polskim filmom można ufać ;)

[Cassel]

Jak wyżej (x2), choć przyznaję, że byłem zaskoczony może ze dwa razy – raz, gdy ten jeden chłopak uciekł, czego nie pokazali (bo można było się spodziewać, że ma już przesrane, tak jak inni), a wcześniej, gdy ksiądz zrobił w kościele to, co zrobił, początkowo nie załapałem, myślałem, że on trzyma sztamę z tymi posrańcami i stąd taki numer.

Niezależnie od tego Piotr Cyrwus zagrał to świetnie i w dodatku przypominał mi Gary’ego Oldmana. :P
 

Spoiler

[simek]

Zgadza się, naprawdę fajna rola, najlepsza z całej obsady na pewno.

[raven.second]

(20-03-2020, 23:29)nawrocki napisał(a): ot, slasher, tylko po polsku

No. Średnie, przeciętne, ale wygląda ładnie, brzmi miło dla ucha, jest krew, są cycki, trochę suchego i żenującego humoru... prawie jak typowy slasher. "Polska B" i tamtejsze lasy i jeziora pasują do tego gatunku, może kiedyś wyjdzie coś lepszego. 5/10 bym powiedział, o.

Spoiler

W chwili, gdy do chatki Zbrojewicza zbliża się "ktoś", myślałem, że to będzie ta dziewczyna i typ odstrzeli jej łeb. Rozczarowałem się, a coś takiego było naprawdę fajną odmianą, zwłaszcza, że chłopak zdołał przecież uciec i to on mógłby dotrwać do końca.

[srebrnik]

Cienkie to dość. Zdarzają się pocieszne momenty, ale to tyle. Gdyby nie fakt, że to polska produkcja i z tego powodu byłem jej jakoś tam ciekaw, to bym nie dokończył seansu. Nic mnie tutaj nie kupiło. Bohaterowie - totalnie nic ciekawego. Świat przedstawiony - nie ma czegoś takiego.Wrogowie - porażka.

Zabawnie wypada charakteryzacja Zbrojewicza, bo w prologu, który odbywa się 30 lat przed właściwymi wydarzeniami, wygląda starzej, niż w głównej części filmu. Ciekawa jednak mogłaby być jakaś analiza wszystkich cytatów/nawiązań/mrugnięć okiem/easter eggów, jakie się pojawiają w tym wielkim dziele. Jest tego od cholery. Od siermiężnie i ostentacyjnie cytowanego "Terminatora" po sympatyczne spojrzenie w stronę "Psów". Widać, że twórca lubi kino. Nie tędy droga, ale jednak samo zestawienie bym zobaczył.

--e

A, zapomniałem. Zgadzam się z Wami, że Cyrwus najlepszy w obsadzie. Szkoda, że tak go niewiele.

[Gieferg]

Maksymalnie schematyczne i przewidywalne, ale przynajmniej nieco zabawne. Uśmiałem się do łez, szczególnie pod koniec (fatality rodem z Mortal Kombat II :)). Wątek z księdzem kompletnie z dupy (ale sama rola spoko), tak samo jak pomysł, że opiekunka grupy nie ma telefonu.

4/10 - Zabrakło tylko sceny w której killerzy wyciskają swoje syfy, byłoby jeszcze zabawniej.
Na minus miejscami kompletnie nieadekwatna muzyka.

Raven.Second - jakby zrobili tak, jak napisałeś w spoilerze, to byłoby świetne zagranie i podniósłbym ocenę może nawet o dwa punkty.
A tak przy obstawianiu kto zginie, kto przeżyje pomyliłem się tylko w kolejności dwóch pierwszych kolesi, a co do trzeciego nie byłem do końca pewny co z nim zrobią. Poza tym wszystko poszło zgodnie z przewidywaniami.

[simek]

Barwy ochronne - powszechnie uważany za jeden z najlepszych polskich filmów, najbardziej zjadliwy Zanussi (swoją drogą po filmie obejrzałem trochę wywiadów z nim i rozwiązała się jedna z najbardziej nurtujących mnie kwesti: tak, to jest rodzina tych Zanussich od AGD) i jest to wszystko prawda, film jest świetny. To znaczy: genialny jest scenariusz i rola Zapasiewicza, a wad, czy niedostatków upatruję w tym, że historia jest bardzo mało filmowa, zresztą sam Zanussi miał wątpliwości, czy ta przegadana opowieść nie nadaje się lepiej do telewizji niż kina, ja uważam, że wystarczająco dobrze prezentowałaby się na kartach opowiadania, chociaż z drugiej strony oczyma wyobraźni widzę przestrzeń aby trochę poszaleć ze zdjęciami i dzięki nim zrobić jakieś mocniejsze odniesienie do świata przyrody niż tylko w dialogach.
Scenariusz i dialogi są wybitne, konflikt postaw z jednej strony przeciwstawnych, ale równocześnie przenikających się - nie da się tego przedstawić lepiej. Szacunek dla Zanussiego, że nie stanął po żadnej ze stron, o co w tym pojedynku było bardzo łatwo, że podchodzi do docenta ze zrozumieniem, wie, że na dobrą sprawę obaj naukowcy nie różnią się między sobą tak bardzo, a są po prostu na innym etapie życia. Ciekawą rzecz wyciągnąłem z jednego wywiadu z reżyserem, że kiedyś dla telewizji dopisał (było to w formie wywiadów z nimi) dalszy ciąg życiorysu dwójki bohaterów - okazało się, że docent kilka lat później dołączył do Solidarności i ogólnie urósł moralnie, a magister zatracił indywidualność, uciekł do jakiegoś australijskiego korpo, interesująco pomyślane, muszę przyznać.
Główny atut filmu, to że prowokuje do przemyśleń, porównań swojego życia i wyborów z tymi jakie prezentuje dwójka głównych bohaterów, film filozoficzny pełną gębę. Pełna akceptacja z mojej strony, ocena: bardzo mocne 8+/10

[Craven]

365 dni - wydawałoby się, że ciekawość zwyciężyła, ale jednak przegrała z tym filmem, bo wyłączyłem i obejrzałem dzieło pt. "The Core". To chyba powinno oddać skalę żenady.