[Proteus]

W większości zgadzam się z tym co na początku tematu napisał Negrin.
Z jednej strony był to maksymalnie Mannowski spektakl, z drugiej wszystkie wynikające z tego obawy o których pisałem w poprzednim wątku się niestety, w większym lub mniejszym stopniu sprawdziły.
Ogólna ocena filmu jako dzieło jest dla mnie niezwykle trudna, od seansu zdążyłem już w głowie wystawić trzy różne oceny.

Mental napisał(a):

simek napisał(a):PE pokazuje jak ciężko było wielkim złoczyńcą

kapitalne spostrzeżenie. właśnie dotknąłeś jednego z najbardziej oryginalnych aspektów wrogów publicznych. po takim ojcu chrzestnym, scarface czy innych filmach człowiek ma ochotę zasiąść na tronie i rządzić miastem, a tutaj nędza, brak kasy, kompani ubywają w zastraszającym tempie, z ukochaną kobietą spędzasz noc siedząc na piasku gdzieś na jakimś zadupiu, na niebie nie ma gwiazd, zero wożenia się limuzynami, zero gangsterskiego lansu, kasy ciągle mało...

Oj, nie zgodzę się. Ciężko to im było dopiero wtedy jak FBI zebrało się do kupy. Przed założeniem biura federalnego przestępcy pokroju Dillingera byli praktycznie niezwyciężeni i nieustannie grali na nosie policji, co zresztą sam Mann niejednokrotnie powtarzał. Przed ukazaniem problemów gangu w późniejszym akcie(które zresztą nie różniły się jakoś specjalnie od kryminalnych upadków pokazanych w dotychczasowych filmach) pokazano nam spektakl bezczelności i pewności siebie bandytów, które zresztą były usprawiedliwione. Nikt im wtedy nie mógł podskoczyć. Inna sprawa to to, że kłopoty Dillinger i spółka po części sprowadzili sami na siebie. To również jest element który Mann często przytaczał w wywiadach. Ich wojskowa precyzja w planowaniu i wykonywaniu akcji nijak miała się do beztroskiego sposobu życia jakie prowadzili i niemożliwości zaplanowania kolejnego dnia. Brak tu dyscypliny Neila McCauley'a.

Solo napisał(a):który uparł się aby amerykańska rzeczywistość tamtych lat sprawiała wrażenie polakierowanej pocztówki: ubrania bohaterów są czyste i nowe, samochody wypucowane na błysk, a kobiety zawsze nienagannie umalowane.

Taka była specyfika tych czasów. Brak tu tej stylizacji którą widać w kostiumach i rekwizytach tak wielu period-filmów. To nie jest jakaś legendarna era z opowieści tylko czas w których żyli prawdziwi ludzie.

Glut napisał(a):Czy tylko mnie lekko zniesmaczyła nieco komputerowo wyglądająca jucha wylatująca z twarzy Dillingera w finale?

Swoją drogą przez chwile zastanawiałem się czy specyfika "płynności ruchu" w użytej tu technologii cyfrowej nie wpływa jakoś negatywnie na przedstawienie komputerowych efektów. Jak wiemy CGI najgorzej wypada w ruchu, a w tym przypadku mieliśmy wydawałoby się niezwykle prosty do wykonania efekt w filmie za grube miliony, który jednak wypadł sztucznie.

Snappik napisał(a):Kwestia rozmowy zza krat - Dillinger ma w niej ogromną przewagę, jest pewny siebie, bo wie że i tak ucieknie. To on prawi Purvisowi wykład o śmierci bliskich. A Bale zbija jego argumenty tanim i wyświechtanym "wyjdziesz i skończysz na krześle". Purvis nie ma tu nic do powiedzenia, to Dillinger zdominował gadkę

Dillinger może i poruszył jakąś strunę Purvisa swoimi komentarzami ale za uśmieszkiem Bale'a kryje się pewność zwycięstwa. Najlepiej widać to w sposobie w jaki Purvis wypowiada spod kapelusza: "No You will not...". "Możesz sobie mówić i myśleć co chcesz i nadal zgrywać cwaniaczka i ale już stąd nie wyjdziesz"

Snappik napisał(a):To taki chłodny kujonek, karierowicz-idealista. Przeciwieństwo Dillingera, który jest jajcarzem i działa spontanicznie.

Zastanawiałem się jak ten koleś zyskał miano "Clarka Gable'a FBI". Czy prawdziwy Purvis pokazywał przebłyski "czarmu", czy może całość to PR biura w wykonaniu Hoovera.

Mental napisał(a):na screening testach sprzed pół roku wielu ludzi narzekało, że film był za długi (wiadomo - amerykański widz)

Niepotrzebna złośliwość Mental, myślisz, że przeciętny polski widz zareagowałby inaczej? mile:

Solo napisał(a):Nie wspominając już o akrobatycznej przewrotce Winsteada w lesie w nocy - nie wiem po co to i na co to, takie efekciarstwo rodem z "Transfermersów", nie dość że nierealistyczne w filmie na realizm się silącym, to do tego niczego do tej sceny nie wnoszącego. Winstead biegnie, skacze, robi przewrotkę do przodu, ląduje na jednym kolanie i bodajże strzela i oczywiście nie trafia.

W tym samym momencie Winstead był pod ostrzałem, więc zrobił swego rodzaju akrobatyczny unik połączony z przejściem do oddania strzału. Może nie okazało się to zbyt skuteczne ale nie widzę w tym nic "transformerowego".

Snappik napisał(a):Czytając opinie amerykańców na IMDB przecieram oczy ze zdumienia.

Sprawdz polskie na filmwebie. Nie lepsze.