[elilhrairrah]

To ja od razu od minusów...

Mefisto napisał(a):- konflikt - a właściwie jego brak. Relacje między bohaterami występują bowiem na zasadzie "bo tak". Nieważne, że każdy coś ryzykuje, że jeden ma wątpliwości, a inny sekrety, a jeszcze inny jest tu "nowy". Wszyscy na wszystko zgadzają się ot tak i właściwie poza jednym momentem szybkiej kłótni, nie występuje tu ani jeden moment wahania czy sprzeciwu. Nic, nul, zero. I to duży minus, który można co prawda tłumaczyć brakiem czasu postaci, ale mnie to zupełnie nie przekonuje.

Dla mnie ta cała akcja była jakaś niewiarygodna. Di Caprio powiedzmy, że nawet miał jakąś motywację. Ale cała reszta? W takim Ocean's to na chybcika sklecone wytłumaczenie ale wiadomo po co uderzają i jest to oczywiste.
Wiele rzeczy mi się podobało ale brakuje mi tutaj czegoś w rodzaju kleju, który by całą historię spajał. Podejście Fischera może i zgrabne, że [ bez spoilera ] ale zdaje mi się być tylko tłem dla prawdziwej rozgrywki, która i tak w moich oczach się trochę rozmazała. Trochę nie bardzo wiem po co byłą jego historia.

Cytat:- co ciekawe, pomimo powyższego minusa, minusem może być także kilka fragmentów, w których naprawdę można się pogubić, jeśli nie będzie się uważać na 100% - chodzi mi oczywiście o sny w snach w snach i całe gadanie o tymże. Nie jest to jakiś wielki zgrzyt, ale miałem momenty, w których mimowolnie wymykało mi się WTF?, co jednak na dłuższą metę działa na korzyść filmu.

W ogóle zapowiadało się, że będą tam kupę czasu a wyszło króciutko... no może jak dla kogo. Zresztą tego bym się i tak nie czepiał, bo ucieczki w kolejny sny wypadają nie najgorzej.

Cytat:Arcydzieło? Z pewnością. Ale z drugiej strony nie jest to film idealny i jak widać mam kilka Ale.

Z mojej strony nie Trochę mnie film zawiódł. Może po ponownym obejrzeniu...

Spoiler

Cytat:- Cobb schodząc w otchłań umysłu, aby uratować Saito musi zejść przynajmniej jeden poziom głębiej. A więc ani on, ani Saito nie mogli się na końcu obudzić, bo nie miał im kto w tym pomóc - cała reszta otrzymała swoje "kicki" na wszystkich poziomach, na których byli, a Cobbowi i Saito zabrakło przynajmiej jednego kopa. Potencjalne samobójstwo (widzimy jak Saito dotyka broni) nic by nie dało na samym dnie snów (szczególnie w przypadku Saito, który zbyt długo tam przebywał, a w dodatku został mocno ranny i na jednym z poziomów umarł).

No ja sam nie wiem jak tego Saito wyciągnął skoro następny poziom to byłoby trochę za dużo.

Cytat:- I trochę naciągana teoria, czyli sen we śnie, we śnie, we śnie, we śnie, we śnie, we śnie (?). Chodzi mi o motyw z samobójstwem żony - co, jeśli faktycznie miała ona rację i skacząc z okna faktycznie się wybudziła, a on za bardzo się bał, za bardzo się zgubił w tym, co jest snem, a co jawą i w rezultacie nie tylko nie pozostał w śnie, ale jeszcze głębiej się weń zapędził, najpierw tworząc misję, potem plan incepcji, potem kolejne poziomy tejże. Kluczył bez możliwości ucieczki.

Mnie się w pewnym momencie wydawało, że Di Caprio jest we własnym śnie i ktoś się do niego dostał aby go obudzić, to na nim zrobić incepcję. Im dłużej jednak był maglowany temat Mal tym bardziej wydawało mi to rozwiązanie niedorzeczne. Zabrakło mi w tym filmie jakiejś głównej linii. Ta z Mal była dla mnie mało przekonująca, choć miałem nadzieję, że od pociągu coś się zmieni.


Po za tym trochę mi to przypominało Ubika Dicka. Tam w Moratorium również generowali własne światy. A całkiem zajebiste były, czuło się ekstra klimat, który rozszarpuje Inception w kawałki.

paszczak napisał(a):Minusy:
- Ile czasu ma Arthur przed zrywem? Dwie, trzy minuty? Zajebiście dużo chłopak zdążył zdziałać. Ech, hollywoodzki relatywizm czasowy.

Taak, gość się uwijał i uwijał, niemal dłużej niż ci "niżej"...

paszczak napisał(a):- Ostatnia scena to jednak po trochu tani chwyt, na milę zalatujący ostatnim rozdziałem Ubika.
PS. Mal to kawał straszliwej zołzy. Chyba przez to jakoś umknęła mi opiewana tu seksowność Marion. Ano nic, będą przecież kolejne seanse.

Według mnie te sny powinny być bardziej odjechane, trochę tak jak zrujnowane miasto z końcówki. Czasem mam takie kosmiczne sny i uznaje w nich świat za absolutnie normalny pomimo, że... nie jest. Może ja mam dziwne sny ale nie dziwiło mnie w nich specjalnie, że aligator mnie gania po basenie albo w dziupli w drzewie siedzi smok.
Chociaż muszę przyznać, że przebijające się efekty z rzeczywistości były całkiem, całkiem... jak we śnie gdy słyszy się jakiś dzwonek nie wiadomo skąd a to w rzeczywistości telefon dzwoni.
Bardziej się czepiam samego obrazu snu. Miałem nadzieje na jakiś większy odjazd, choćby gdy się okazywało, że architekt może niemal dowolne projektować. Dowolnie ale jakoś tak... Po za tym gdzie te obiecane przez architektkę labirynty?