[Artemis]

Wirus, ja też bym się czepiała tego o czym piszesz, tym bardziej że akurat Voldemort jako słowo zakazane to jest kwestia do wyjaśnienia w kilka sekund, ale bez to jest już kwestia spójności świata przedstawionego, a nie wierności materiałowi literackiemu. I mnie bardziej wkurza, że nie wyjaśniono np., co dementorzy robią w ministerstwie, zagłada mugolaków została tam sprowadzona do jakichś niemiłych przesłuchań, no i rzeczywiście ktoś kto nie zna książki musi się domyślać, bo cholerę ci dementorzy tam krążą nad salą przesłuchań, a i w filmie chyba nie ma żadnych przesłanek ku temu, by uznać że to coś więcej, mówiąc krótko, wątek lobotomii dokonywanej na szlamach w filmie NIE ISTNIEJE. Wątki inności, nieakceptacji, osobności... itd., wokół których kręcą się powieści Rowling - od poziomu najszerszego, portretu ukrytej społeczności, która kisi się w sieci wzajemnych wykluczeń, po indywidualne historyjki olbrzymów, szlam, skrzatów, wilkołaków etc. - zostają w filmach wyrzucone poza nawias, choć przecież nie da się zrozumieć Voldemorta bez zrozumienia świata czarodziejów jako takiego. Co więcej: historia Voldemorta daje się zrozumieć tylko, gdy zestawić ją z historią Zgredka czy Stworka, Lupina i Snape'a, Hermiony i Hagrida, Neville'a i Rona (które filmy mogłyby bez skrępowania eksplorować, wychodząc daleko poza funkcję ruchomych ilustracji do książek). Ale kamera nie pokazuje napisu na nagrobku Zgredka, Zgredek wykrzykujący, że jest WOLNYM SKRZATEM (skrzatem wyemancypowanym! :D ), ma budzić śmiech, to, że on jest wolny, jest mniej istotne niż śmieszne oczy i śmieszne ruchy (patrz brak WESZ - WSZY? :P), bo to jest tylko historia o walce Dobra (Harry) ze Złem (Voldemort), dzieci mają się dobrze bawić.

Dlatego fajnie, że przynajmniej ocalono trochę napięcia na linii Harry - Hermiona - Ron, pozwolono dzieciakom zatańczyć, powspominać, wyjść poza intrygę "jak dopaść Voldemorta". Dla mnie to jest interesujące - no ale każdemu jego porno. Mogło być lepiej, ale doceniam starania, po galopujących częściach 5 i 6 gwałtowną zmianę konwencji, zwrócenie się ku bohaterom. Może nie do końca udane (co z tym scenariuszem zrobiłby Cuarón? łezka w oku się kręci), ale zawsze.