Pora na czytelnicze podsumowanie miesiąca marca. Trochę się działo :)
"Morderca bez twarzy"
Henning Mankell
Wyjątkowo słaby początek serii kryminalnej, w którym kuleje niemal wszystko: od szytej grubymi nićmi i kompletnie nieciekawej intrygi, poprzez nieatrakcyjnego, wręcz antypatycznego głównego bohatera, po irytujący, przechodzący często w suchą relację styl. Drażniący jest również fakt, że na większość tropów stróże szwedzkiego prawa wpadają kompletnym przypadkiem, co może jest bardzo życiowym ukazaniem procesów śledczych, jakkolwiek z punktu widzenia czytelnika - żądnego błyskotliwego i zaskakującego dochodzenia - muszę powiedzieć, że jest to zabieg w pełni chybiony. Oczywiście, jak to w szwedzkiej powieści detektywistycznej nierzadko bywa, tak i tu nie obyło się bez dorzucenia publicystycznego ziarenka dziegciu do i tak już raczej mało smacznej, kryminalnej potrawki...
O dziwo, czyta się jednak "Mordercę bez twarzy" wyjątkowo lekko, co jest pewnie zasługą tego, że autor raczej nie owija w bawełnę, nie bawi się w opisy i dość szybko przechodzi z jednej lokacji, do kolejnej, od tropu do tropu.
Polecić, nie polecę, jednak po kolejne części sięgnę, bo chciałbym się przekonać, czemuż to seria z Kurtem Wallanderem w godle jest tak bardzo i często rekomendowana.
2/5
"Wyprawa łowcy"
Daniel Abraham, George R. R. Martin, Gardner Dozois
Znakomita powieść fantastyczno - przygodowa z wyrazistym antybohaterem w roli głównej. Wartko tocząca się akcja nie przyćmiewa jednak głębszych podtekstów natury filozoficznej i psychologicznej, które wprowadzone zostają w treść sprawnie i bez zadęcia. Sama fabuła i klimat przywodzą na myśl film "Mój własny wróg" z 1985 roku, z Dennisem Quaidem w roli głównej. "Wyprawa łowcy" niesie w sobie również spory potencjał filmowy...
Ponadto książka jest zadziwiająco spójna, jak na powieść pisaną przez trójkę pisarzy i absolutnie nie czuć w niej ciężaru trzydziestu lat, na przestrzeni których powstawała. Opisany na końcu proces jej powstawania, i udzielone przez poszczególnych autorów wywiady, dobitnie pokazują, że czasem - choć zdarza się to rzadko - "co trzy głowy to nie jedna".
4/5
"Inne pieśni"
Jacek Dukaj
Mój pierwszy Dukaj i choćby ów nic więcej nie napisał - a wiadomo, że napisał - a ja nic innego bym, oprócz "Innych pieśni" nie przeczytał (takiej możliwości jednak w ogóle pod uwagę nie biorę), to i tak tą jedną powieścią zaskarbił sobie u mnie miano króla polskiej fantastyki. Pochwały, które spłynęły z moich ust pod adresem wcześniej znanych mi - dobrych - polskich fantastów na chwilę obecną mocno się zdezawuowały. Owszem, były zasłużone, ale król jest jeden, a pozostali mogą od dziś nosić tytuł, co najwyżej pomniejszych książąt i królewiąt...
"Inne pieśni" - powieść na światowym poziomie, dziwnym trafem nie przełożona dotąd na języki obce (a może o czymś mi nie wiadomo?). Wymykająca się wszelkim formom, doskonale zaplanowana, przemyślana. Świat niby alternatywny, ale więcej tu kreacji, niż re-kreacji. Świat ów się odkrywa, chłonie, zdanie po zdaniu - wszystko tu jest nowe: kultura, polityka, geografia, bestiarium, fizyka, historia - wszystko zaplanowane od nowa, z wielkim kunsztem i finezją. A na dokładkę wciągająca i zaskakująca historia - całość sprawia, że od książki nie sposób się oderwać i z żalem się ją odkłada po ukończeniu. Chciałoby się więcej, i więcej...
5/5
"Księga jesiennych demonów"
Jarosław Grzędowicz
Ciekawy zbiór niebanalnych opowiadań z pogranicza horroru i fantasy. Świetny, dojrzały styl narracji, doskonale odmalowane tło poszczególnych historii, ich nietuzinkowy klimat i kilka celnych uwag dotyczących natury ludzkiej - to niepodważalne zalety "Księgi jesiennych demonów". Wada, w zasadzie jedna, ale dotycząca niemal wszystkich - z wyjątkiem "Klubu absolutnej karty kredytowej" - opowiadań. Puentujące je - mające pewnie zaskakiwać - zakończenia w sposób dość brutalny niszczą świetną aurę i klimat pryska niby bańka mydlana. Forma tego zabiegu szczególnie uwypukla się w "Czarnych motylach", które prosi się o nastrojowe domknięcie, a zamiast tego otrzymujemy nieznośnego "diabełka z pudełka".
Nie znam się zbyt dobrze na rodzimym, współczesnym horrorze, ale wydaje mi się, że Grzędowicz może być obecnie przedstawicielem pierwszej ligi, jeśli chodzi o ten gatunek w Polsce. W każdym bądź razie, jego twórczość podoba mi się bardziej niż dokonania Orbitowskiego...
3/5
"Rozpoznanie wzorca"
William Gibson
Zręcznie napisany thriller, o raczej umiarkowanym tempie akcji, aczkolwiek z kilkoma zaskakującymi zwrotami akcji po drodze do mocno rozczarowującego finału. Oś intrygi, o ile można w tym wypadku tak to nazwać, zdaje się prowadzić ku rozwikłaniu co najmniej jednej wielkiej tajemnicy, która ostatecznie okazuje się być raczej malutkim sekretem, o którym (prawie) wszyscy wiedzą - wykluczając główną bohaterkę. Bohaterka owa - o dziwo - nie jest hakerem, czy innym geniuszem cyberprzestrzeni i wie o komputerach mniej więcej tyle, co ja. Co w pewnym sensie zaskakuje, biorąc pod uwagę to, co generalnie sądzi się o twórczości Gibsona. Podsumowując, duże plusy za udatnie poprowadzoną akcję, ciekawie nakreślonych bohaterów i pierwszorzędną narrację i jeden przeogromny minus za zakończenie opowieści.
3/5
"Miasta pod skałą"
Marek S. Huberath
Niepokojąco sugestywna, przepełniona biblijnymi nawiązaniami i apokryficznymi parafrazami wizja piekielnych zaświatów. Nie sposób odgadnąć wszelkich odniesień, które autor wplótł w niezwykle interesującą, choć niepozbawioną fabularnych mielizn historię. Zresztą, cytując autora: "(...) analogie można znajdować w nieskończoność. Jednak to strata czasu, bo nie da się orzec, które z nich są istotne". Wiąże się z tym, bodajże najbardziej rzucająca się w oczy wada "Miast pod skałą" - często zdaje się, że pewne idee, czy pomysły na rozwój fabuły pojawiały się w głowie pisarza znienacka, i autor uznawał je za na tyle dobre, iż nie dbał o to, by współgrały pod kątem logiki opowieści z tym, co napisał wcześniej. O ile na początku współgra to z onirycznym klimatem, to w późniejszej części historii bywa raczej irytujące. Ponadto czasem w oczy rażą dość błahe błędy językowe, typu "...wskoczył na kark, i zaczął kąsać jego kark do krwi".
Mimo wszystko, "Miasta pod skałą" to jedna z najlepszych polskich książek fantastycznych, jakie czytałem, i zdecydowanie warta uwagi, choćby ze względu na nietypową dla gatunku tematykę.
3/5
"Księżycowy pałac"
Paul Auster
Przejmująca historia trojga ludzi, których losy splatają się (i rozplatają) w dość niezwykłych okolicznościach. Świetnie spisana powieść obyczajowa, która potrafi niejednokrotnie poruszyć, zmusić do zastanowienia się nad przyczynowością i skutkami naszych decyzji i wielkiej roli przypadku w życiu. Autor nie stosuje łatwych i banalnych chwytów a wiele wątków, których rozwiązanie zdawało się zmierzać w dość oczywistych kierunkach, znajduje tu zdecydowanie zaskakujące zakończenie. Choć zbiegi okoliczności, których doświadczają bohaterowie z pozoru wydają się dość nierealne, to i tak jedna z najbardziej życiowych książek, jakie dane mi było przeczytać. Czuję się zachęcony do sięgnięcia po inne pozycje autora a "Księżycowy pałac" zdecydowanie polecam!
4/5
"Siedemdziesiąt dwie litery"
Ted Chiang
Znakomity zbiór opowiadań. W zasadzie ciężko mi orzec, które z zawartych w tomie jest lepsze, a które gorsze - każde rozpisane jest na innej płaszczyźnie, w innym stylu i eksploruje inny aspekt szeroko rozumianej fantastyki naukowej, i dziwnym zbiegiem okoliczności każde z nich trafiło w mój gust, oraz doskonale wpasowało się w spektrum moich zainteresowań. Nie można jednak przy tym nie wyróżnić doskonałego opowiadania tytułowego, oraz niezmiernie interesującej, a przy tym wzruszającej "Historii twojego życia" i stylizowanej na arabeskę opowieści o paradoksach związanych z podróżami w czasie, zatytułowanej "Kupiec i wrota alchemika". Podsumowując: zbiorem niniejszym Ted Chiang zaskarbił sobie mój wielki szacunek i zyskał tytuł najlepszego obecnie twórcy krótkich form fantastycznych.
4/5
"Jonathan Strange i pan Norrell." Tom 1
Susanna Clarke
Pierwszy tom tej sympatycznej, stylizowanej na osiemnastowieczną gawędę, osadzonej w alternatywnej rzeczywistości opowieści, daje zaledwie przedsmak tego, co z pewnością czeka czytelnika w pozostałych dwóch woluminach. Polskie wydanie "Johathana Strange i pana Norella" jest nieco krzywdzące, bowiem tom ów nosi wszelkie cechy wprowadzenia do szerzej rozpisanej historii, co owocuje tym, że naprawdę ciekawie rzeczy zaczynają się dziać dosłownie na kilka stron przed zakończeniem tej części.
Ta "próbka" jednak wystarczy, by docenić pomysłowość pisarki, oraz jej znakomity, zapożyczony od osiemnastowiecznych twórców, styl. Jest w tym zręczna do tego stopnia, że gdybym nie wiedział, że jest pisarką współczesną, z pewnością dałbym się nabrać... A co do fabuły, to najlepszym podsumowaniem będzie chyba postawienie pytania: co otrzymalibyśmy ze skrzyżowania twórczości Terry'ego Pratchetta, Karola Dickensa z niemałą dozą Jane Austin? Odpowiedź brzmi: powieść pani Clarke, pod tytułem "Jonathan Strange i pan Norell". Wszystkim miłośnikom wyżej wymienionych nie wypada tej pozycji nie poznać.
3/5
"Miasto niepokoju"
Dennis Lehane
Lehane po raz kolejny nie zawodzi. W "Mieście Niepokoju" odchodzi nieco od kryminalno - sensacyjnych korzeni swojej twórczości, skupiając się tym razem jeszcze mocniej (na i tak silnie akcentowanych we wcześniejszych powieściach) motywach obyczajowych, społecznych, tudzież politycznych. Lehane jest mistrzem budowania napięcia i sprawiania, że czytelnik w trakcie lektury lawiruje na emocjonalnej huśtawce, między uczuciami szoku, wzruszenia i - często - oburzenia. Kilka scen tej książki to prawdziwe perełki - autor kreśli je tak obrazo, silnie nacechowawszy emocjami, że stają przed oczyma niczym wybitne, na długi czas pozostające w pamięci sekwencje filmowe. Książka zdecydowanie warta przeczytania!
4/5
"Viriconium"
Michael John Harrison
Rzadko trafiam na książkę, która wywołuje u mnie uczucie irytacji i z każdym kolejnym zdaniem wzmaga ochotę na odłożenie jej na czas nieokreślony, z dużą dozą prawdopodobieństwa niewrócenia do niej w ogóle. Takie jest właśnie "Viriconium". Sądzę, że jest to wysublimowana lektura dla większego niż ja "smakosza", stawiającego formę wyżej niż treść. Ja jestem bardziej zwolennikiem złotego środka, i niestety tylko w jednej z nowel w tym zbiorze, to jest w "Pastelowym mieście", udało się autorowi trafić w mój gust. Brnięcie przez resztę tego "intelektualnego labiryntu" było, niestety, drogą przez mękę, na końcu której czekała mnie sroga, w starciu z "Viriconium", przegrana. Może rozpatrywana w kategoriach Sztuki, przez duże "S" książka ta zasługuje na gwiazdek nie tylko pięć, ale i dziesięć, ale ja rozumem tego okiełznać nie potrafiłem, więc oceniłem tak, jak widać.
2/5
"Srebrne krzesło"
Clive Staples Lewis
Sporo czasu upłynęło od ostatniego przeczytania całości cyklu narnijskiego i w pamięci ciągle miałem za niepodważalny fakt, że "Podróż Wędrowca Do Świtu" jest częścią tegoż cyklu najlepszą. Ponowne zapoznanie się ze "Srebrnym krzesłem" doprowadziło do rewizji tego przekonania. Ta część książki wypada dużo lepiej pod wieloma względami. Najważniejsze z nich to kapitalne pomysły na kolejne lokacje Narnii, które eksplorują bohaterowie, oraz niesamowity comic relief w postaci wiecznie narzekającego Błotosmętka, który moim skromnym zdaniem bije na głowę nawet samego Ryczypiska.
Narzekanie na wtórność, patos, czy nieledwie nie ukrywane, czasem nadęte moralizatorstwo, nie wchodzi w grę, bo czy dorosłej osobie wypada pod tym kątem oceniać historię skierowaną do młodego czytelnika? Jakby naiwną i prostą ta opowieść nie była, nie ujmuje jej to piękna, lekkości i przyjemności, jaką sprawia obcowanie z lekturą - a i nutka nostalgii, jaką przynosi też ma niebagatelne znaczenie...
4/5
"Morderca bez twarzy"
Henning Mankell
Wyjątkowo słaby początek serii kryminalnej, w którym kuleje niemal wszystko: od szytej grubymi nićmi i kompletnie nieciekawej intrygi, poprzez nieatrakcyjnego, wręcz antypatycznego głównego bohatera, po irytujący, przechodzący często w suchą relację styl. Drażniący jest również fakt, że na większość tropów stróże szwedzkiego prawa wpadają kompletnym przypadkiem, co może jest bardzo życiowym ukazaniem procesów śledczych, jakkolwiek z punktu widzenia czytelnika - żądnego błyskotliwego i zaskakującego dochodzenia - muszę powiedzieć, że jest to zabieg w pełni chybiony. Oczywiście, jak to w szwedzkiej powieści detektywistycznej nierzadko bywa, tak i tu nie obyło się bez dorzucenia publicystycznego ziarenka dziegciu do i tak już raczej mało smacznej, kryminalnej potrawki...
O dziwo, czyta się jednak "Mordercę bez twarzy" wyjątkowo lekko, co jest pewnie zasługą tego, że autor raczej nie owija w bawełnę, nie bawi się w opisy i dość szybko przechodzi z jednej lokacji, do kolejnej, od tropu do tropu.
Polecić, nie polecę, jednak po kolejne części sięgnę, bo chciałbym się przekonać, czemuż to seria z Kurtem Wallanderem w godle jest tak bardzo i często rekomendowana.
2/5
"Wyprawa łowcy"
Daniel Abraham, George R. R. Martin, Gardner Dozois
Znakomita powieść fantastyczno - przygodowa z wyrazistym antybohaterem w roli głównej. Wartko tocząca się akcja nie przyćmiewa jednak głębszych podtekstów natury filozoficznej i psychologicznej, które wprowadzone zostają w treść sprawnie i bez zadęcia. Sama fabuła i klimat przywodzą na myśl film "Mój własny wróg" z 1985 roku, z Dennisem Quaidem w roli głównej. "Wyprawa łowcy" niesie w sobie również spory potencjał filmowy...
Ponadto książka jest zadziwiająco spójna, jak na powieść pisaną przez trójkę pisarzy i absolutnie nie czuć w niej ciężaru trzydziestu lat, na przestrzeni których powstawała. Opisany na końcu proces jej powstawania, i udzielone przez poszczególnych autorów wywiady, dobitnie pokazują, że czasem - choć zdarza się to rzadko - "co trzy głowy to nie jedna".
4/5
"Inne pieśni"
Jacek Dukaj
Mój pierwszy Dukaj i choćby ów nic więcej nie napisał - a wiadomo, że napisał - a ja nic innego bym, oprócz "Innych pieśni" nie przeczytał (takiej możliwości jednak w ogóle pod uwagę nie biorę), to i tak tą jedną powieścią zaskarbił sobie u mnie miano króla polskiej fantastyki. Pochwały, które spłynęły z moich ust pod adresem wcześniej znanych mi - dobrych - polskich fantastów na chwilę obecną mocno się zdezawuowały. Owszem, były zasłużone, ale król jest jeden, a pozostali mogą od dziś nosić tytuł, co najwyżej pomniejszych książąt i królewiąt...
"Inne pieśni" - powieść na światowym poziomie, dziwnym trafem nie przełożona dotąd na języki obce (a może o czymś mi nie wiadomo?). Wymykająca się wszelkim formom, doskonale zaplanowana, przemyślana. Świat niby alternatywny, ale więcej tu kreacji, niż re-kreacji. Świat ów się odkrywa, chłonie, zdanie po zdaniu - wszystko tu jest nowe: kultura, polityka, geografia, bestiarium, fizyka, historia - wszystko zaplanowane od nowa, z wielkim kunsztem i finezją. A na dokładkę wciągająca i zaskakująca historia - całość sprawia, że od książki nie sposób się oderwać i z żalem się ją odkłada po ukończeniu. Chciałoby się więcej, i więcej...
5/5
"Księga jesiennych demonów"
Jarosław Grzędowicz
Ciekawy zbiór niebanalnych opowiadań z pogranicza horroru i fantasy. Świetny, dojrzały styl narracji, doskonale odmalowane tło poszczególnych historii, ich nietuzinkowy klimat i kilka celnych uwag dotyczących natury ludzkiej - to niepodważalne zalety "Księgi jesiennych demonów". Wada, w zasadzie jedna, ale dotycząca niemal wszystkich - z wyjątkiem "Klubu absolutnej karty kredytowej" - opowiadań. Puentujące je - mające pewnie zaskakiwać - zakończenia w sposób dość brutalny niszczą świetną aurę i klimat pryska niby bańka mydlana. Forma tego zabiegu szczególnie uwypukla się w "Czarnych motylach", które prosi się o nastrojowe domknięcie, a zamiast tego otrzymujemy nieznośnego "diabełka z pudełka".
Nie znam się zbyt dobrze na rodzimym, współczesnym horrorze, ale wydaje mi się, że Grzędowicz może być obecnie przedstawicielem pierwszej ligi, jeśli chodzi o ten gatunek w Polsce. W każdym bądź razie, jego twórczość podoba mi się bardziej niż dokonania Orbitowskiego...
3/5
"Rozpoznanie wzorca"
William Gibson
Zręcznie napisany thriller, o raczej umiarkowanym tempie akcji, aczkolwiek z kilkoma zaskakującymi zwrotami akcji po drodze do mocno rozczarowującego finału. Oś intrygi, o ile można w tym wypadku tak to nazwać, zdaje się prowadzić ku rozwikłaniu co najmniej jednej wielkiej tajemnicy, która ostatecznie okazuje się być raczej malutkim sekretem, o którym (prawie) wszyscy wiedzą - wykluczając główną bohaterkę. Bohaterka owa - o dziwo - nie jest hakerem, czy innym geniuszem cyberprzestrzeni i wie o komputerach mniej więcej tyle, co ja. Co w pewnym sensie zaskakuje, biorąc pod uwagę to, co generalnie sądzi się o twórczości Gibsona. Podsumowując, duże plusy za udatnie poprowadzoną akcję, ciekawie nakreślonych bohaterów i pierwszorzędną narrację i jeden przeogromny minus za zakończenie opowieści.
3/5
"Miasta pod skałą"
Marek S. Huberath
Niepokojąco sugestywna, przepełniona biblijnymi nawiązaniami i apokryficznymi parafrazami wizja piekielnych zaświatów. Nie sposób odgadnąć wszelkich odniesień, które autor wplótł w niezwykle interesującą, choć niepozbawioną fabularnych mielizn historię. Zresztą, cytując autora: "(...) analogie można znajdować w nieskończoność. Jednak to strata czasu, bo nie da się orzec, które z nich są istotne". Wiąże się z tym, bodajże najbardziej rzucająca się w oczy wada "Miast pod skałą" - często zdaje się, że pewne idee, czy pomysły na rozwój fabuły pojawiały się w głowie pisarza znienacka, i autor uznawał je za na tyle dobre, iż nie dbał o to, by współgrały pod kątem logiki opowieści z tym, co napisał wcześniej. O ile na początku współgra to z onirycznym klimatem, to w późniejszej części historii bywa raczej irytujące. Ponadto czasem w oczy rażą dość błahe błędy językowe, typu "...wskoczył na kark, i zaczął kąsać jego kark do krwi".
Mimo wszystko, "Miasta pod skałą" to jedna z najlepszych polskich książek fantastycznych, jakie czytałem, i zdecydowanie warta uwagi, choćby ze względu na nietypową dla gatunku tematykę.
3/5
"Księżycowy pałac"
Paul Auster
Przejmująca historia trojga ludzi, których losy splatają się (i rozplatają) w dość niezwykłych okolicznościach. Świetnie spisana powieść obyczajowa, która potrafi niejednokrotnie poruszyć, zmusić do zastanowienia się nad przyczynowością i skutkami naszych decyzji i wielkiej roli przypadku w życiu. Autor nie stosuje łatwych i banalnych chwytów a wiele wątków, których rozwiązanie zdawało się zmierzać w dość oczywistych kierunkach, znajduje tu zdecydowanie zaskakujące zakończenie. Choć zbiegi okoliczności, których doświadczają bohaterowie z pozoru wydają się dość nierealne, to i tak jedna z najbardziej życiowych książek, jakie dane mi było przeczytać. Czuję się zachęcony do sięgnięcia po inne pozycje autora a "Księżycowy pałac" zdecydowanie polecam!
4/5
"Siedemdziesiąt dwie litery"
Ted Chiang
Znakomity zbiór opowiadań. W zasadzie ciężko mi orzec, które z zawartych w tomie jest lepsze, a które gorsze - każde rozpisane jest na innej płaszczyźnie, w innym stylu i eksploruje inny aspekt szeroko rozumianej fantastyki naukowej, i dziwnym zbiegiem okoliczności każde z nich trafiło w mój gust, oraz doskonale wpasowało się w spektrum moich zainteresowań. Nie można jednak przy tym nie wyróżnić doskonałego opowiadania tytułowego, oraz niezmiernie interesującej, a przy tym wzruszającej "Historii twojego życia" i stylizowanej na arabeskę opowieści o paradoksach związanych z podróżami w czasie, zatytułowanej "Kupiec i wrota alchemika". Podsumowując: zbiorem niniejszym Ted Chiang zaskarbił sobie mój wielki szacunek i zyskał tytuł najlepszego obecnie twórcy krótkich form fantastycznych.
4/5
"Jonathan Strange i pan Norrell." Tom 1
Susanna Clarke
Pierwszy tom tej sympatycznej, stylizowanej na osiemnastowieczną gawędę, osadzonej w alternatywnej rzeczywistości opowieści, daje zaledwie przedsmak tego, co z pewnością czeka czytelnika w pozostałych dwóch woluminach. Polskie wydanie "Johathana Strange i pana Norella" jest nieco krzywdzące, bowiem tom ów nosi wszelkie cechy wprowadzenia do szerzej rozpisanej historii, co owocuje tym, że naprawdę ciekawie rzeczy zaczynają się dziać dosłownie na kilka stron przed zakończeniem tej części.
Ta "próbka" jednak wystarczy, by docenić pomysłowość pisarki, oraz jej znakomity, zapożyczony od osiemnastowiecznych twórców, styl. Jest w tym zręczna do tego stopnia, że gdybym nie wiedział, że jest pisarką współczesną, z pewnością dałbym się nabrać... A co do fabuły, to najlepszym podsumowaniem będzie chyba postawienie pytania: co otrzymalibyśmy ze skrzyżowania twórczości Terry'ego Pratchetta, Karola Dickensa z niemałą dozą Jane Austin? Odpowiedź brzmi: powieść pani Clarke, pod tytułem "Jonathan Strange i pan Norell". Wszystkim miłośnikom wyżej wymienionych nie wypada tej pozycji nie poznać.
3/5
"Miasto niepokoju"
Dennis Lehane
Lehane po raz kolejny nie zawodzi. W "Mieście Niepokoju" odchodzi nieco od kryminalno - sensacyjnych korzeni swojej twórczości, skupiając się tym razem jeszcze mocniej (na i tak silnie akcentowanych we wcześniejszych powieściach) motywach obyczajowych, społecznych, tudzież politycznych. Lehane jest mistrzem budowania napięcia i sprawiania, że czytelnik w trakcie lektury lawiruje na emocjonalnej huśtawce, między uczuciami szoku, wzruszenia i - często - oburzenia. Kilka scen tej książki to prawdziwe perełki - autor kreśli je tak obrazo, silnie nacechowawszy emocjami, że stają przed oczyma niczym wybitne, na długi czas pozostające w pamięci sekwencje filmowe. Książka zdecydowanie warta przeczytania!
4/5
"Viriconium"
Michael John Harrison
Rzadko trafiam na książkę, która wywołuje u mnie uczucie irytacji i z każdym kolejnym zdaniem wzmaga ochotę na odłożenie jej na czas nieokreślony, z dużą dozą prawdopodobieństwa niewrócenia do niej w ogóle. Takie jest właśnie "Viriconium". Sądzę, że jest to wysublimowana lektura dla większego niż ja "smakosza", stawiającego formę wyżej niż treść. Ja jestem bardziej zwolennikiem złotego środka, i niestety tylko w jednej z nowel w tym zbiorze, to jest w "Pastelowym mieście", udało się autorowi trafić w mój gust. Brnięcie przez resztę tego "intelektualnego labiryntu" było, niestety, drogą przez mękę, na końcu której czekała mnie sroga, w starciu z "Viriconium", przegrana. Może rozpatrywana w kategoriach Sztuki, przez duże "S" książka ta zasługuje na gwiazdek nie tylko pięć, ale i dziesięć, ale ja rozumem tego okiełznać nie potrafiłem, więc oceniłem tak, jak widać.
2/5
"Srebrne krzesło"
Clive Staples Lewis
Sporo czasu upłynęło od ostatniego przeczytania całości cyklu narnijskiego i w pamięci ciągle miałem za niepodważalny fakt, że "Podróż Wędrowca Do Świtu" jest częścią tegoż cyklu najlepszą. Ponowne zapoznanie się ze "Srebrnym krzesłem" doprowadziło do rewizji tego przekonania. Ta część książki wypada dużo lepiej pod wieloma względami. Najważniejsze z nich to kapitalne pomysły na kolejne lokacje Narnii, które eksplorują bohaterowie, oraz niesamowity comic relief w postaci wiecznie narzekającego Błotosmętka, który moim skromnym zdaniem bije na głowę nawet samego Ryczypiska.
Narzekanie na wtórność, patos, czy nieledwie nie ukrywane, czasem nadęte moralizatorstwo, nie wchodzi w grę, bo czy dorosłej osobie wypada pod tym kątem oceniać historię skierowaną do młodego czytelnika? Jakby naiwną i prostą ta opowieść nie była, nie ujmuje jej to piękna, lekkości i przyjemności, jaką sprawia obcowanie z lekturą - a i nutka nostalgii, jaką przynosi też ma niebagatelne znaczenie...
4/5
https://the-twilight-area.com/ - strona poświęcona serialowi "The Twilight Zone"
http://www.strefamrokupodcast.pl/ - podcast o "Strefie Mroku"
https://readersinitiative.podbean.com/ - podcast o literaturze wszech treści
http://www.strefamrokupodcast.pl/ - podcast o "Strefie Mroku"
https://readersinitiative.podbean.com/ - podcast o literaturze wszech treści
31-03-2011, 02:17
