Kwietniowe "dzieła zebrane":
Pieśń czasu. Podróże
Ian R. MacLeod
Bardzo dobry zbiór opowiadań, okraszony rewelacyjną mini-powieścią - "spowiedź" kobiety przygotowującej się do odejścia na tle przemian kulturowych, społecznych, konfliktów światowych i wielkich katastrof naturalnych. Rzecz bardzo przejmująca, wręcz liryczna z nutką tajemniczości i kilkoma zaskakującymi momentami. Rzecz o tyle piękna, co interesująca. MacLeod jest dla mnie jednym z niewielu pisarzy, u których spokojne tempo narracji w żaden sposób nie razi, ani nie nuży - jego historie w jakiś magiczny sposób zagnieżdżają się w głowie, zmuszają do refleksji i niejednokrotnie wzruszają.
Z opowiadań zamieszczonych w zbiorze, na szczególną uwagę zasługują dwa: "Dywan z Hobów", historia ze czasów, które może już przeminęły, a może nadejdą - dość interesująca rozprawa z zagadnieniem prawa do dominacji jednych istot nad innymi, oraz "Druga podróż króla" - wariacja na temat Ewangelii, oparta na spekulacji, co by było, gdyby Jezus jednak zdecydował się zaprowadzić Królestwo Niebieskie siłą - konkluzje wyciągnięte przez autora dają sporo do myślenia.
Znakomity zbiór, znakomity pisarz!
Ocena 8/10
Tainaron
Leena Krohn
Mimo, iż w zasadzie nie mam pojęcie, co tak naprawdę przed chwilą skończyłem czytać, to w trakcie lektury byłem kompletnie urzeczony, tym onirycznym, tajemniczym, pełnym uroku i niedopowiedzeń klimatem "Tainaronu". Z czym mamy tu do czynienia, tego powiedzieć jasno się nie da - swoista mieszanka VanderMeera i Lewisa Carolla, choć od twórczości tego pierwszego nieco łagodniejsza i bardziej mistyczna, a drugiego mimo wszystko nieco mniej dziwna.
Ocena 7/10
Diabelska alternatywa
Frederick Forsyth
Thriller polityczno-sensacyjny w bardzo dobrym wydaniu. Jeśli nie zrazi Was nieco dłużący się początek, w którym autor zręcznie rozstawia figury na szachownicy i zimnowojenny sztafaż - który dziś może budzić bardziej nostalgiczne wspomnienia, za literaturą i filmem opisującym zmagania dwóch supermocarstw, niż wywoływać dreszcz niepokoju z powodu kilku "czarnych scenariuszy", jakie się na kartach tej powieści pojawiają - to po, mniej-więcej jednej trzeciej lektury z pewnością dacie się porwać świetnie zaplanowanej intrydze i pełniej zaskakujących wydarzeń i zwrotów akcji fabule.
Dodatkowo, styl i sposób opowiadania Forsytha, sprawia, że bardzo łatwo uwierzyć w to, iż autor doskonale wie, o czym pisze - nieważne czy porusza się na płaszczyźnie wszelkiej maści stosunków międzynarodowych (tych oficjalnych i zakulisowych), czy to opisuje sposoby działania poszczególnych organizacji, czy nawet wtedy, kiedy z pietyzmem opisuje sprzęt wojskowy, jakiego czasem bohaterowie "Diabelskiej alternatywy" są zmuszeni użyć. Po prostu, to tego typu autor, że nawet gdyby wciskał nam największy kit, to o i tak byłby on prawdziwszy od samej prawdy.
Lekturę polecam, choć zaznaczam, że ma pewien mankament - niekiedy autor nadmiernie przeciąga rozwiązanie wątków, czyli, jak się to fachowo mówi, retarduje nam czasem "po oczach" opisami miejsc, czasem przesadza z wylewaniem atramentu, opisując szczegóły uzbrojenia - co samo w sobie złe nie jest - ale robi to w najmniej ku temu odpowiednich momentach, kiedy chcielibyśmy wiedzieć, już zaraz, jak się sprawy rozstrzygnęły...
Ogólnie jednak wszystkim wielbicielom dobrej sensacji (i nie tylko im) polecam.
Ocena 7/10
Filary Ziemi
Ken Follett
Powieść, po prostu, znakomita!
Historia opowiedziana w sposób wartki, pełen niespodziewanych twistów fabularnych a do tego nierzadko wzrusza i irytuje w ten przyśpieszający tętno sposób, gdy wydaje się, iż szczęście i sprawiedliwość jest tuż-tuż, lecz podskórnie wiemy, że wszystko to jest nad wyraz złudne i ulotne.
Losy bohaterów niesamowicie przejmują, tym bardziej, że tu autor nie daje żadnej gwarancji, że zło zostanie naprawione, okrutna krzywda wynagrodzona ani nawet tego, że którakolwiek z postaci dotrwa z nami do końca tej epickiej opowieści. Interesującym zabiegiem jest wplecenie do fabuły literackiego odpowiednika "efektu motyla". Nawet najmniejszy uczynek maluczkiego potrafi tu wpłynąć na losy całego państwa, i na odwrót historyczna zawierucha ciężko odbija się na życiu, które zdaje się nie znaczyć nic więcej, niż pył na wietrze. "Zdaje się", bowiem każda z "dobrych" postaci "Filarów..." bardzo szybko staje się bliska sercu czytelnika, tak samo, jak prędko i głęboko znienawidzi czytelnik ów, występujących tu wszelkiej maści morderców, gwałcicieli i podłych intrygantów.
Reasumując: powieść wciągająca, pełna spisków, dworskich i kościelnych intryg, wyjątkowo zaskakujących zwrotów akcji, w której autor nie oszczędza swoim bohaterom cierpień i okrucieństwa, aczkolwiek obfitująca w momenty wzruszające, wzniosłe i niesamowicie pokrzepiające. Od lektury niepodobna się oderwać, a ciężaru blisko tysiąca stron prawie w ogóle nie czuć.
Nawiasem mówiąc, jeśli ktoś szuka czegoś stylem, sposobem prowadzenia bohaterów i fabuły zbliżonego do cyklu "Pieśń Lodu i Ognia" Georga R. R. Martina, to bez cienia wątpliwości powinien czym prędzej zapoznać się z "Filarami Ziemi".
Zdecydowanie polecam!
Ocena 8/10
Świat bez końca
Ken Follett
Sequel "Filarów Ziemi" przynosi sobą wielkie rozczarowanie.
Chociaż podchodziłem do niego z pewną rezerwą, to jednak nie mogę powiedzieć, że sięgnięciu po "Świat bez końca" nie towarzyszył też wielki entuzjazm, który sprawił, że lekturę kontynuacji zacząłem, bez zwłoki, zaraz po skończeniu pierwszej powieści.
Łatwo wykazać, dlaczego, mimo, iż "Świat bez końca" zawiera w sobie wiele z tego, co tak bardzo podobało mi się w "Filarach..." (nagłe i niespodziewane zwroty akcji, spiski i zdrady, knowania i kilka większych, lub mniejszych tajemnic), książka jest zaledwie nikłym echem tamtej epickiej, porywającej i po prostu świetnej powieści.
Przede wszystkim brak tu silnych, konkretnie nakreślonych bohaterów. Próżno szukać postaci tak solidnych, jak Tom Budowniczy, charyzmatycznych jak przeor Phillip, interesujących niczym Jack Jackson, tudzież prawdziwych nikczemników pokroju Williama i tak zręcznych manipulantów, jak Bigod. Owszem, autor starał się aby pojawiły się postaci, którym nadał niemal analogiczne role, jakkolwiek można je uznać jedynie za cienie i marne szkice. Ponadto, wprowadzono na scenę masę bohaterów drugoplanowych, którym poświęcono niewspółmiernie wiele miejsca względem roli, jaką odgrywają .
Mało tego. Perypetie większości z tych postaci kompletnie nie potrafią zainteresować, ani nawet w niewielkim stopniu przejąć czytelnika. A paradoksalnie bywa, że autor właśnie ich losy w pokrętny sposób komplikuje i na ich przypadkach opiera zwroty akcji, które zamiast wzruszać i zaskakiwać, po prostu wywołują często uczucie poirytowania i odwrotnie do zamierzeń autora, ulgi z zakończenia dotyczących ich wątków.
Ponadto, brak tu spajającego całość plotu fabularnego. W "Filarach..." takim motywem przewodnim była budowa katedry i rozwój Kingsbridge. Koleje życia postaci w mniejszy, lub większy sposób powiązane były z tymi wątkami i one jawiły się jako najważniejszy.
Tymczasem w "Świecie bez końca" mamy do czynienia w zasadzie z bardzo telenowelowym sztafażem (w najgorszym tego określenia znaczeniu) - pojawiają się różne kryzysy i przeciwności losu, z jakimi bohaterowie albo sobie radzą, albo nie. Większość z nich dotyczy jednak dość błahych kwestii, jak na przykład, tego, czy wiejska dziewczyna rozkocha w sobie parobka, czy miłość między dwojgiem głównych bohaterów zakwitnie, czy hrabia dowie się, że kilka lat temu spłodził dziecko z wieśniaczką, i tak dalej. Mieszkańcy Kingsbridge i okolic mają też poważniejsze problemy, owszem, ale nie będzie przesadą stwierdzenie, że ponad połowa lektury dotyczy takich właśnie, jak wyżej opisane, lub jeszcze pomniejszych - za przeproszeniem - pierdół.
Mógłbym mnożyć jeszcze wady (upodobania autora w opisywaniu ocierających się o pornografię wyczynów, czy to mnichów, czy to zakonnic, hrabiów i maluczkich - tak, wiem, było dużo już w "Filarach...", ale wszystko dużo bardziej i lepiej uzasadnione; zadziwiająca domyślność bohaterów, którzy potrafią błyskawicznie wyciągać wnioski bez większych ku temu przesłanek) i długo zastanawiać się nad zaletami tej książki (poza tym, że potrafi wciągnąć i czasem przyśpieszyć tętno, choć rzadko, zdecydowanie za rzadko), więc może lepiej zakończę w tym miejscu stwierdzeniem, że gdybym miał świadomość tego, że Follett, po tak świetnym pierwowzorze, mógłby popełnić takiego gniota, to z całą pewnością po książkę bym nie sięgnął. Czego i Wam nie polecam. To jest po prostu poziom kontynuacji, pisanych przez wszelkiej maści spadkobierców i wyrobników.
Ocena: 3/10
Pieśń czasu. Podróże
Ian R. MacLeod
Bardzo dobry zbiór opowiadań, okraszony rewelacyjną mini-powieścią - "spowiedź" kobiety przygotowującej się do odejścia na tle przemian kulturowych, społecznych, konfliktów światowych i wielkich katastrof naturalnych. Rzecz bardzo przejmująca, wręcz liryczna z nutką tajemniczości i kilkoma zaskakującymi momentami. Rzecz o tyle piękna, co interesująca. MacLeod jest dla mnie jednym z niewielu pisarzy, u których spokojne tempo narracji w żaden sposób nie razi, ani nie nuży - jego historie w jakiś magiczny sposób zagnieżdżają się w głowie, zmuszają do refleksji i niejednokrotnie wzruszają.
Z opowiadań zamieszczonych w zbiorze, na szczególną uwagę zasługują dwa: "Dywan z Hobów", historia ze czasów, które może już przeminęły, a może nadejdą - dość interesująca rozprawa z zagadnieniem prawa do dominacji jednych istot nad innymi, oraz "Druga podróż króla" - wariacja na temat Ewangelii, oparta na spekulacji, co by było, gdyby Jezus jednak zdecydował się zaprowadzić Królestwo Niebieskie siłą - konkluzje wyciągnięte przez autora dają sporo do myślenia.
Znakomity zbiór, znakomity pisarz!
Ocena 8/10
Tainaron
Leena Krohn
Mimo, iż w zasadzie nie mam pojęcie, co tak naprawdę przed chwilą skończyłem czytać, to w trakcie lektury byłem kompletnie urzeczony, tym onirycznym, tajemniczym, pełnym uroku i niedopowiedzeń klimatem "Tainaronu". Z czym mamy tu do czynienia, tego powiedzieć jasno się nie da - swoista mieszanka VanderMeera i Lewisa Carolla, choć od twórczości tego pierwszego nieco łagodniejsza i bardziej mistyczna, a drugiego mimo wszystko nieco mniej dziwna.
Ocena 7/10
Diabelska alternatywa
Frederick Forsyth
Thriller polityczno-sensacyjny w bardzo dobrym wydaniu. Jeśli nie zrazi Was nieco dłużący się początek, w którym autor zręcznie rozstawia figury na szachownicy i zimnowojenny sztafaż - który dziś może budzić bardziej nostalgiczne wspomnienia, za literaturą i filmem opisującym zmagania dwóch supermocarstw, niż wywoływać dreszcz niepokoju z powodu kilku "czarnych scenariuszy", jakie się na kartach tej powieści pojawiają - to po, mniej-więcej jednej trzeciej lektury z pewnością dacie się porwać świetnie zaplanowanej intrydze i pełniej zaskakujących wydarzeń i zwrotów akcji fabule.
Dodatkowo, styl i sposób opowiadania Forsytha, sprawia, że bardzo łatwo uwierzyć w to, iż autor doskonale wie, o czym pisze - nieważne czy porusza się na płaszczyźnie wszelkiej maści stosunków międzynarodowych (tych oficjalnych i zakulisowych), czy to opisuje sposoby działania poszczególnych organizacji, czy nawet wtedy, kiedy z pietyzmem opisuje sprzęt wojskowy, jakiego czasem bohaterowie "Diabelskiej alternatywy" są zmuszeni użyć. Po prostu, to tego typu autor, że nawet gdyby wciskał nam największy kit, to o i tak byłby on prawdziwszy od samej prawdy.
Lekturę polecam, choć zaznaczam, że ma pewien mankament - niekiedy autor nadmiernie przeciąga rozwiązanie wątków, czyli, jak się to fachowo mówi, retarduje nam czasem "po oczach" opisami miejsc, czasem przesadza z wylewaniem atramentu, opisując szczegóły uzbrojenia - co samo w sobie złe nie jest - ale robi to w najmniej ku temu odpowiednich momentach, kiedy chcielibyśmy wiedzieć, już zaraz, jak się sprawy rozstrzygnęły...
Ogólnie jednak wszystkim wielbicielom dobrej sensacji (i nie tylko im) polecam.
Ocena 7/10
Filary Ziemi
Ken Follett
Powieść, po prostu, znakomita!
Historia opowiedziana w sposób wartki, pełen niespodziewanych twistów fabularnych a do tego nierzadko wzrusza i irytuje w ten przyśpieszający tętno sposób, gdy wydaje się, iż szczęście i sprawiedliwość jest tuż-tuż, lecz podskórnie wiemy, że wszystko to jest nad wyraz złudne i ulotne.
Losy bohaterów niesamowicie przejmują, tym bardziej, że tu autor nie daje żadnej gwarancji, że zło zostanie naprawione, okrutna krzywda wynagrodzona ani nawet tego, że którakolwiek z postaci dotrwa z nami do końca tej epickiej opowieści. Interesującym zabiegiem jest wplecenie do fabuły literackiego odpowiednika "efektu motyla". Nawet najmniejszy uczynek maluczkiego potrafi tu wpłynąć na losy całego państwa, i na odwrót historyczna zawierucha ciężko odbija się na życiu, które zdaje się nie znaczyć nic więcej, niż pył na wietrze. "Zdaje się", bowiem każda z "dobrych" postaci "Filarów..." bardzo szybko staje się bliska sercu czytelnika, tak samo, jak prędko i głęboko znienawidzi czytelnik ów, występujących tu wszelkiej maści morderców, gwałcicieli i podłych intrygantów.
Reasumując: powieść wciągająca, pełna spisków, dworskich i kościelnych intryg, wyjątkowo zaskakujących zwrotów akcji, w której autor nie oszczędza swoim bohaterom cierpień i okrucieństwa, aczkolwiek obfitująca w momenty wzruszające, wzniosłe i niesamowicie pokrzepiające. Od lektury niepodobna się oderwać, a ciężaru blisko tysiąca stron prawie w ogóle nie czuć.
Nawiasem mówiąc, jeśli ktoś szuka czegoś stylem, sposobem prowadzenia bohaterów i fabuły zbliżonego do cyklu "Pieśń Lodu i Ognia" Georga R. R. Martina, to bez cienia wątpliwości powinien czym prędzej zapoznać się z "Filarami Ziemi".
Zdecydowanie polecam!
Ocena 8/10
Świat bez końca
Ken Follett
Sequel "Filarów Ziemi" przynosi sobą wielkie rozczarowanie.
Chociaż podchodziłem do niego z pewną rezerwą, to jednak nie mogę powiedzieć, że sięgnięciu po "Świat bez końca" nie towarzyszył też wielki entuzjazm, który sprawił, że lekturę kontynuacji zacząłem, bez zwłoki, zaraz po skończeniu pierwszej powieści.
Łatwo wykazać, dlaczego, mimo, iż "Świat bez końca" zawiera w sobie wiele z tego, co tak bardzo podobało mi się w "Filarach..." (nagłe i niespodziewane zwroty akcji, spiski i zdrady, knowania i kilka większych, lub mniejszych tajemnic), książka jest zaledwie nikłym echem tamtej epickiej, porywającej i po prostu świetnej powieści.
Przede wszystkim brak tu silnych, konkretnie nakreślonych bohaterów. Próżno szukać postaci tak solidnych, jak Tom Budowniczy, charyzmatycznych jak przeor Phillip, interesujących niczym Jack Jackson, tudzież prawdziwych nikczemników pokroju Williama i tak zręcznych manipulantów, jak Bigod. Owszem, autor starał się aby pojawiły się postaci, którym nadał niemal analogiczne role, jakkolwiek można je uznać jedynie za cienie i marne szkice. Ponadto, wprowadzono na scenę masę bohaterów drugoplanowych, którym poświęcono niewspółmiernie wiele miejsca względem roli, jaką odgrywają .
Mało tego. Perypetie większości z tych postaci kompletnie nie potrafią zainteresować, ani nawet w niewielkim stopniu przejąć czytelnika. A paradoksalnie bywa, że autor właśnie ich losy w pokrętny sposób komplikuje i na ich przypadkach opiera zwroty akcji, które zamiast wzruszać i zaskakiwać, po prostu wywołują często uczucie poirytowania i odwrotnie do zamierzeń autora, ulgi z zakończenia dotyczących ich wątków.
Ponadto, brak tu spajającego całość plotu fabularnego. W "Filarach..." takim motywem przewodnim była budowa katedry i rozwój Kingsbridge. Koleje życia postaci w mniejszy, lub większy sposób powiązane były z tymi wątkami i one jawiły się jako najważniejszy.
Tymczasem w "Świecie bez końca" mamy do czynienia w zasadzie z bardzo telenowelowym sztafażem (w najgorszym tego określenia znaczeniu) - pojawiają się różne kryzysy i przeciwności losu, z jakimi bohaterowie albo sobie radzą, albo nie. Większość z nich dotyczy jednak dość błahych kwestii, jak na przykład, tego, czy wiejska dziewczyna rozkocha w sobie parobka, czy miłość między dwojgiem głównych bohaterów zakwitnie, czy hrabia dowie się, że kilka lat temu spłodził dziecko z wieśniaczką, i tak dalej. Mieszkańcy Kingsbridge i okolic mają też poważniejsze problemy, owszem, ale nie będzie przesadą stwierdzenie, że ponad połowa lektury dotyczy takich właśnie, jak wyżej opisane, lub jeszcze pomniejszych - za przeproszeniem - pierdół.
Mógłbym mnożyć jeszcze wady (upodobania autora w opisywaniu ocierających się o pornografię wyczynów, czy to mnichów, czy to zakonnic, hrabiów i maluczkich - tak, wiem, było dużo już w "Filarach...", ale wszystko dużo bardziej i lepiej uzasadnione; zadziwiająca domyślność bohaterów, którzy potrafią błyskawicznie wyciągać wnioski bez większych ku temu przesłanek) i długo zastanawiać się nad zaletami tej książki (poza tym, że potrafi wciągnąć i czasem przyśpieszyć tętno, choć rzadko, zdecydowanie za rzadko), więc może lepiej zakończę w tym miejscu stwierdzeniem, że gdybym miał świadomość tego, że Follett, po tak świetnym pierwowzorze, mógłby popełnić takiego gniota, to z całą pewnością po książkę bym nie sięgnął. Czego i Wam nie polecam. To jest po prostu poziom kontynuacji, pisanych przez wszelkiej maści spadkobierców i wyrobników.
Ocena: 3/10
https://the-twilight-area.com/ - strona poświęcona serialowi "The Twilight Zone"
http://www.strefamrokupodcast.pl/ - podcast o "Strefie Mroku"
https://readersinitiative.podbean.com/ - podcast o literaturze wszech treści
http://www.strefamrokupodcast.pl/ - podcast o "Strefie Mroku"
https://readersinitiative.podbean.com/ - podcast o literaturze wszech treści
01-05-2012, 02:07
