Zrobiłem sobie powtórkę "RoboCopów" z Wellerem:
O ile jedynka zawsze mi się podobała i nigdy nie była dla mnie jakimś tam jedynie akcyjniakiem, tak teraz dostrzegłem naprawdę masę detali w "tle" oraz jestem pod ogólnym wrażeniem dojrzałości tego zacnego filmu. Aż dziw bierze za pomocą jak bardzo oszczędnych środków Verhoeven opowiada tę wielowarstwową, na wskroś proroczą historię. Najbardziej mocarne sceny obchodzą się tutaj częstokroć bez żadnych słów (albo z bardzo pomysłowo przekręconym znaczeniem tychże), jakiegokolwiek efekciarstwa czy nawet przemocy. Bohater rozwija się bardzo subtelnie, naturalnie a nawet wręcz pomysłowo. Wystarczy porównać sobie pierwszą scenę z już gotowym RoboCopem, a ostatnią z jego udziałem. Pod tym kątem film nie potyka się w żadnej chwili, co jest głównie zasługą MEGA aktorstwa Petera Wellera. Facet jest arcymistrzem gestykulacji, mowy ciała, modulacji głosu oraz mimiki. Wcześniej doceniałem jego rolę, ale teraz uważam ją za jedno z lepszych osiągnięć aktorskich kina.
Technikalia też bardzo na plus. Idealny przykład, że za grosze można stworzyć cały świat i granicą jego kreacji będzie tylko pomysłowość twórców, nie budżet. Ilość detali poraża, a te najciekawsze nie zostały nawet słowem wspomniane, czy też rzucone widzowi chamsko przed oczy (np. zespół tłumienia wstrząsów pod kaskiem, lub um... "brak" prawdziwej głowy Murphy'ego). Bardzo trudno mi wypowiedzieć się mniej chaotycznie, bo film siedzi mi cały czas w głowie i mam ochotę powtórzyć go sobie ze dwadzieścia kolejnych razy, co by nauczyć się go totalnie na pamięć. Zakochałem się w nim na nowo, i szczerze mówiąc, awansował on w mojej opinii, deklasując inną cyber-sagę, "Terminatory" Camerona!
Film do wielokrotnej powtórki oraz dużo głębszej, bardziej rzetelnej analizy niż moja na obecną chwilę.
12/10
Niestety tego samego nie mogę już powiedzieć o sequelu. Choć Weller dwoi się i troi, jakoś nie może nadać obrazowi magii i werwy oryginału. Z pewnością to także wina słabego reżysera, któremu całkowicie umknął sens jedynki oraz scenariusza zapuszczającego się zbyt daleko w komiksowo-jajcarskie rewiry. RoboCop to już nie jest nawet ta sama postać. Dziwnie gada i z oryginału zostały tylko ruchy, choć też momentami groteskowo przebajerowane. Rozłożenie akcentów leży i kwiczy, podobnie tempo wraz z kreacją postaci. Był ogromny potencjał, ale zabrakło wnikliwości oraz wrażliwości Verhoevena, a także jego naprawdę bardzo potężnego "czucia tematu". Ogólnie ogląda się to to bezboleśnie, i o ile nie uśnie się na arcy nudnym środku, można się całkiem nieźle bawić na dobrze nakręconych scenach akcji. Ale bez właściwego kontekstu pierwowzoru są one niczym innym jak tylko garstką raptem fajnych wodotrysków. Całkowicie bez podjazdu do WIELKIEGO poprzednika.
6/10 plus znak jakości "to już nie to samo".
Trójki, serialu ani miniserialu nie tykałem, bo to zawsze była kupa śmierdzącego gówna - nawet za czasów szczenięcych, więc szkoda czasu i nerwów.
O ile jedynka zawsze mi się podobała i nigdy nie była dla mnie jakimś tam jedynie akcyjniakiem, tak teraz dostrzegłem naprawdę masę detali w "tle" oraz jestem pod ogólnym wrażeniem dojrzałości tego zacnego filmu. Aż dziw bierze za pomocą jak bardzo oszczędnych środków Verhoeven opowiada tę wielowarstwową, na wskroś proroczą historię. Najbardziej mocarne sceny obchodzą się tutaj częstokroć bez żadnych słów (albo z bardzo pomysłowo przekręconym znaczeniem tychże), jakiegokolwiek efekciarstwa czy nawet przemocy. Bohater rozwija się bardzo subtelnie, naturalnie a nawet wręcz pomysłowo. Wystarczy porównać sobie pierwszą scenę z już gotowym RoboCopem, a ostatnią z jego udziałem. Pod tym kątem film nie potyka się w żadnej chwili, co jest głównie zasługą MEGA aktorstwa Petera Wellera. Facet jest arcymistrzem gestykulacji, mowy ciała, modulacji głosu oraz mimiki. Wcześniej doceniałem jego rolę, ale teraz uważam ją za jedno z lepszych osiągnięć aktorskich kina.
Technikalia też bardzo na plus. Idealny przykład, że za grosze można stworzyć cały świat i granicą jego kreacji będzie tylko pomysłowość twórców, nie budżet. Ilość detali poraża, a te najciekawsze nie zostały nawet słowem wspomniane, czy też rzucone widzowi chamsko przed oczy (np. zespół tłumienia wstrząsów pod kaskiem, lub um... "brak" prawdziwej głowy Murphy'ego). Bardzo trudno mi wypowiedzieć się mniej chaotycznie, bo film siedzi mi cały czas w głowie i mam ochotę powtórzyć go sobie ze dwadzieścia kolejnych razy, co by nauczyć się go totalnie na pamięć. Zakochałem się w nim na nowo, i szczerze mówiąc, awansował on w mojej opinii, deklasując inną cyber-sagę, "Terminatory" Camerona!
Film do wielokrotnej powtórki oraz dużo głębszej, bardziej rzetelnej analizy niż moja na obecną chwilę.
12/10
Niestety tego samego nie mogę już powiedzieć o sequelu. Choć Weller dwoi się i troi, jakoś nie może nadać obrazowi magii i werwy oryginału. Z pewnością to także wina słabego reżysera, któremu całkowicie umknął sens jedynki oraz scenariusza zapuszczającego się zbyt daleko w komiksowo-jajcarskie rewiry. RoboCop to już nie jest nawet ta sama postać. Dziwnie gada i z oryginału zostały tylko ruchy, choć też momentami groteskowo przebajerowane. Rozłożenie akcentów leży i kwiczy, podobnie tempo wraz z kreacją postaci. Był ogromny potencjał, ale zabrakło wnikliwości oraz wrażliwości Verhoevena, a także jego naprawdę bardzo potężnego "czucia tematu". Ogólnie ogląda się to to bezboleśnie, i o ile nie uśnie się na arcy nudnym środku, można się całkiem nieźle bawić na dobrze nakręconych scenach akcji. Ale bez właściwego kontekstu pierwowzoru są one niczym innym jak tylko garstką raptem fajnych wodotrysków. Całkowicie bez podjazdu do WIELKIEGO poprzednika.
6/10 plus znak jakości "to już nie to samo".
Trójki, serialu ani miniserialu nie tykałem, bo to zawsze była kupa śmierdzącego gówna - nawet za czasów szczenięcych, więc szkoda czasu i nerwów.
Postępować należy tak, aby niczego nie robić, a wtedy panować będzie ład.
-- Laozi
-- Laozi
22-09-2012, 22:57 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 22-09-2012, 23:01 przez Hitch.)
