[Wawrzyniec]

Są filmy, po obejrzeniu których jestem zmęczony i żałuję każdej sekundy przed nimi spędzonej. Dalej mamy produkcje, przy których bawiłem się dobrze/wyśmienicie i ich seans powtarzam jeszcze wielokrotnie.
Ale od czasu do czasu trafi się obraz, po seansie którego w moim umyśle powstaje specjalna miejscówka przepełniona scenami, dźwiękami i uczuciami, jakie mi podczas filmu towarzyszyły. Jestem zafascynowany danym obrazem i każdorazowe spojrzenie chociażby na plakat promocyjny wywołuje tak cholernie pozytywne emocje, że nie mogę się powstrzymać by ponownie nie odlecieć. "Heat" jest jednym z tych filmów. Czasami mam ochotę obejrzeć go tyle razy pod rząd, by nie czuć już tej fascynacji, bo z natury nie lubię komuś zazdrościć talentu, ale Mann zasługuje na pieprzony pomnik w miejscu Statuy Wolności. Ciężko mi uwierzyć w to, by Public Enemies był na tyle dobry, ale jeśli chociaż w połowie dorówna najdoskonalszej sensacji, jaka kiedykolwiek powstała, to będę cholernie usatysfakcjonowany.
Normalnie żałuję, że w pamiętnym roku 1995 nie byłem świadom jakiego kalibru film powstał.