[nawrocki]

Byłem wczoraj. Takiego kina już się nie robi? I bardzo dobrze :)

Dramatyczna historia, w której ludzie śpiewają do kamery o swoich rozterkach? Tego nie da się wziąć na poważnie, więc nie brałem, być może dlatego kompletnie nie obchodziło mnie to, co się dzieje na ekranie. Czyli krótko mówiąc: historyjka to naiwna, wzniosła do wyrzygania i mało emocjonująca. Ale to musical, więc o co innego tutaj chodzi: o śpiewanie. No więc - Crowe odstawia lekką żenadę, szkoda było patrzeć, jak chłop się męczy. Jackman lepiej, on już jakieś emocje przekazywał (w przeciwieństwie do Rusella, który tak sie skupił na śpiewaniu, że zapominał zmieniać wyraz twarzy), wokalnie również, chociaż śpiewał tyle, że w zasadzie nie zapamiętałem żadnego utworu w jego wykonaniu. Oczywiście wszystkich zjada Hathaway, która jest na ekranie ok. 10 minut, a kiedy z niego znika, równie dobrze można zniknąć z kinowej sali, bo dalej już naprawdę nie ma czego oglądać.

Doceniam robotę scenografów, zdjęcia również na wysokim poziomie, ale co z tego, skoro trwający 2,5 godziny film ciągnie się, jakby trwał co najmniej 10, będąc przy tym kompletnie nieangażującym i miejscami niezamierzenie śmiesznym? W zasadzie wyciąłbym z niego wszystko, oprócz występu Hathaway, pierwszych 10 minut (scena otwierająca rządzi!) i jednej z piosenek Redmayne'a (tej o poległych rewolucjonistach). Cała reszta - do kosza.

I tyle. Ocena? Z pięć oczek bym dał.