[simek]

Wczoraj powtórzyłem sobie po raz pierwszy na blu. Co do ogółu filmu i jego treści, to nie mam wątpliwości, że przez te 140 minut obcowałem z jednym z najbardziej niezwykłych i intrygujących dzieł sztuki, jednym z najważniejszych filmów w historii, z archetypem filmu jako takiego - gdybym miał wytłumaczyć przybyszowi z innej planety na czym polega różnica między literaturą a kinem, pokazałbym mu Odyseję. Film jest wielki i basta. Jednak chciałem napomnieć o technikaliach - gdy oglądałem go pierwszy raz, koło 2006. to byłem zaskoczony jak wszystko realnie tam wygląda, z jakim kunsztem jest zrobione, czytanie o tym w jaki sposób Kubrick to wszystko kręcił było jak zdradzanie wszystkich tricków iluzjonisty, myślałem sobie wtedy "jaka kurde tylna projekcja na tych afrykańskich równinach? rękę bym sobie dał uciąć, że to było w plenerze kręcone", teraz niestety różnica między końcem dekoracji, a obrazem rzuconym w tle jest aż nazbyt widoczna w większości ujęć, a najgorsze jest to, że mam wrażenie, że wystarczyło się trochę pobawić z korektą kolorów i już byłoby cacy. Równie źle jest np. w ujęciach kiedy jesteśmy wewnątrz stacji kosmicznej i przez okna widzimy kosmos - widok taki, że teraz w amatorskim filmie by się go powstydzili. Oczywiście są też ujęcia, które nawet dzisiaj robią piorunujące wrażenie, oczywiście zdaję sobie sprawę jak genialnie musiało to wyglądać te 55 lat temu, ale jakiś zawód pozostaje. W każdym razie Odyseję doceniam, przed Kubrickiem biję pokłony, ale nie trafia ona nawet na moje prywatne podium filmów najlepszego reżysera w historii - tam niezagrożone stoją Barry Lyndon, Oczy Szeroko Zamknięte i Lśnienie.