[Snappik]

6 godzin z Robocopem dzisiaj i przerwą na toaletę ;)

Podsumowując, jedynka to wspaniałe, brutalne, prorocze i satyryczne kino w jednym, a do tego fantastycznie sfotografowane. Jost Vacano pozamiatał po całości kompozycją, oświetleniem i kadrowaniem:



Weller wraz z Allen mają fajną chemię, ale i tak moim ulubionym bohaterem tego filmu będzie Clarence Boddicker. Podręcznikowy skurwiel. Bez dwóch zdań 10/10.

Tego samego niestety nie jestem w stanie napisać o drugiej części. Wiem, że ma ona sporo zwolenników, ale ja nie kupuję takiej porcji nachalnego wręcz humoru (przesłuchiwanie trupa, dzieciaki od baseballu, młokos-gangster o rly?). Widać, że ktoś starał się naśladować Verhoevena, ale nie miał na tyle umiejętności, aby zrobić to dobrze. No i ta transplantacja mózgu...meh. Problem mam też z postacią Caina jako maniaka religijnego trzaskającego kasę na produkcji narkotyku. Ratuje go jedynie śmierć i przemiana w Robocaina. W ostatnich 30 minutach sequel jednak sporo nadrabia, głównie wiadomo-jakim pojedynkiem. Dla mnie 6/10.



Trzecia część zaś to...telewizyjna produkcja. Przynajmniej tak mi się przez jakiś czas wydawało. Wykastrowanie budżetu do minimum, brak Wellera, wyczuwalny akcent na walkę ruchu oporu niż problemy robo. Do tego małą ilość akcji, w której udział bierze bohater. Nie pomagają spokojne sceny, wypełnione po brzegi sucharami oraz PG-13 w walce ulicznej, gdzie kanonada leci za kanonadą, a nikt nie ginie. 2/10



To film dla takich ludzi, jacy są na powyższym zdjęciu: chorych, kobiet, dzieci, czarnych i roboli ;)