Skończyłem oglądać pierwszą serię. Zaczynam drugą. Jestem totalnie rozczłonkowany. Sceny przemocy dorównują pod względem okrucieństwa tym z Gladiatora. Inne Gladiatora zwyczajnie deklasują. Przykład: dowódca rzymskiego legoinu zeskakuje z konia, podchodzi do wieśniaczki, pasącej owce i gwałci ją na oczach żołnierzy. Legioniści mają ubaw po pachy. Albo taka scenka: Marek Antoniusza leży w satynie, drapie sie po jajach, wchodzi Atia, siostrzenica Cezara. Marek Antoniusz: "Nigdy nie ruchałem kobiety w sukni pogrzebowej". Atia: "I nie poruchasz".
Zabójstwo Cezara. Szczyt potworności i majstersztyk masakrowania emocji widza. Czegoś takiego dawno nie widziałem. Od razu przypomniała mi się egzekucja Murphy'ego z Robocopa. Wyobraźcie sobie: Cezar osuwa się na posadzkę senatu, cały we krwi (otrzymał kilkadziesiąt ciosów nożem), kona w konwulsjach. Podchodzi do niego Brutus (niesamowita postać, tragiczna jak Judasz), przyklęka i powolnym pchnięciem finalizuje zamach. Tyran umiera. Brutus płacze. Pieprzone mistrzostwo świata...
formalności: produkcja technicznie wybitna, człowiek ma wrażenie, jakby oglądał wysokobudżetowe przedsięwzięcie. potyczki wojskowe i inne batalistyczne motywy nie są pokazywane na ekranie. o przebiegu bitwy dowiadujemy się z ust bohaterów. Długo czekałem, aż ktoś przywróci do łask tę klimatyczną teatralną konwencję. Kubrick swego czasu postąpił podobnie. Jedna z najlepszych scen Barry'ego Lyndona rozgrywa się przy akompaniamencie salw armatnich i okrzyków umierających żołnierzy, dochodzących spoza kadru.
role kobiece: WSZYSTKIE znakomite, cudowne, po prostu fantastyczne. szczególnie podoba mi sie rola tej niewolnicy, później małżonki Pullo. aktorka nie jest może specjalnie utalentowana, nie musi tez odgrywać jakichś mega dramatycznych scen, ale ma coś takiego w twarzy, co mnie urzeka:) słowem, wystarczy, że jest. jej obecność na ekranie rekompensuje niedoskonałości aktorskiego warsztatu. świetnie rozpisane są relacje między nią a legionistą Pullo. poezja.
EDIT
(pierwszy epizod drugiego sezony obejrzany)
Ludzie, trzymajcie mnie! Zaraz coś rozwalę! No kurna nie moge. Słuchajcie tego: przychodzi bohater, legionista Worenus, do faceta (alfons, morderca) i pyta się: "Gdzie są moje dzieci?" Na to facet: "Wziąłem twoje dzieci jako zapłatę za liczne zniewagi. Wyruchałem je, a potem zabiłem. Ciała wrzuciłem do rzeki". Worenus roztrzaskuje mu łeb.
czy już mówiłem, że serial nokautuje? dla mnie to absolutny ideał. Nie zmieniłbym ani sekundy. Wszystko jest tu perfekcyjne. Biografie bohaterów rozpisano z taką pieczołowitością, że najwięksi powieściopisarze XIX wieku to cieniasy w zestawieniu ze scenarzystami Rzymu.
Zabójstwo Cezara. Szczyt potworności i majstersztyk masakrowania emocji widza. Czegoś takiego dawno nie widziałem. Od razu przypomniała mi się egzekucja Murphy'ego z Robocopa. Wyobraźcie sobie: Cezar osuwa się na posadzkę senatu, cały we krwi (otrzymał kilkadziesiąt ciosów nożem), kona w konwulsjach. Podchodzi do niego Brutus (niesamowita postać, tragiczna jak Judasz), przyklęka i powolnym pchnięciem finalizuje zamach. Tyran umiera. Brutus płacze. Pieprzone mistrzostwo świata...
formalności: produkcja technicznie wybitna, człowiek ma wrażenie, jakby oglądał wysokobudżetowe przedsięwzięcie. potyczki wojskowe i inne batalistyczne motywy nie są pokazywane na ekranie. o przebiegu bitwy dowiadujemy się z ust bohaterów. Długo czekałem, aż ktoś przywróci do łask tę klimatyczną teatralną konwencję. Kubrick swego czasu postąpił podobnie. Jedna z najlepszych scen Barry'ego Lyndona rozgrywa się przy akompaniamencie salw armatnich i okrzyków umierających żołnierzy, dochodzących spoza kadru.
role kobiece: WSZYSTKIE znakomite, cudowne, po prostu fantastyczne. szczególnie podoba mi sie rola tej niewolnicy, później małżonki Pullo. aktorka nie jest może specjalnie utalentowana, nie musi tez odgrywać jakichś mega dramatycznych scen, ale ma coś takiego w twarzy, co mnie urzeka:) słowem, wystarczy, że jest. jej obecność na ekranie rekompensuje niedoskonałości aktorskiego warsztatu. świetnie rozpisane są relacje między nią a legionistą Pullo. poezja.
EDIT
(pierwszy epizod drugiego sezony obejrzany)
Ludzie, trzymajcie mnie! Zaraz coś rozwalę! No kurna nie moge. Słuchajcie tego: przychodzi bohater, legionista Worenus, do faceta (alfons, morderca) i pyta się: "Gdzie są moje dzieci?" Na to facet: "Wziąłem twoje dzieci jako zapłatę za liczne zniewagi. Wyruchałem je, a potem zabiłem. Ciała wrzuciłem do rzeki". Worenus roztrzaskuje mu łeb.
czy już mówiłem, że serial nokautuje? dla mnie to absolutny ideał. Nie zmieniłbym ani sekundy. Wszystko jest tu perfekcyjne. Biografie bohaterów rozpisano z taką pieczołowitością, że najwięksi powieściopisarze XIX wieku to cieniasy w zestawieniu ze scenarzystami Rzymu.
26-08-2007, 02:01
