[Mierzwiak]

(01-12-2015, 13:57)f.lamer napisał(a): widziałeś może w tym filmie scenę w której to samo wspomnienie przewinięte chwilę lub dwie w przód lub w tył zmieniało swoje emocjonalne zabarwienie? bo ja tak.

No widziałem i co? Nie było to jedno z fundamentalnych wspomnień, tylko przypadkowe znalezione przez Radość.

(01-12-2015, 13:57)f.lamer napisał(a): wali się jedna wyspa, powstaje druga. bo osobowość ciągle się formuje. kiedyś uwielbialiśmy bujać się na huśtawce (wyspa placu zabaw), potem zaczęliśmy popijać z przyjaciółmi (wyspa młodzieżowych balang) a teraz dyskutujemy o filmach (wyspa internetowego trollowania).
wszystko płynie, jak powiedział pan tarej. i niekoniecznie oznacza to katastrofę osobowości. raczej jej rozwój. inaczej do końca życia towarzyszyłby nam ten różowy słoń z wózkiem na piosenki

Znowu serwujesz mi psychologiczne banały. Nie mówię że nieprawdziwe, tylko piszesz o zjawisku długoterminowym, rozłożonym na lata jeśli nie dekady. W jakim czasie dzieje się akcja filmu? Kilku dni?

Piszesz o rozwoju, ale to znowu jakaś teoria z podręcznika weekendowego kursu psychologii. Jakim rozwojem dla Riley byłoby gdyby Radość utknęła na dnie ciemności, a jedynymi jej emocjami były Złość, Odraza i Strach? Gdyby już nigdy w życiu się nie uśmiechnęła, bo czy nie o to chodzi w filmie?

(01-12-2015, 13:57)f.lamer napisał(a): poznałeś zajebistą dziewczynę. zaprosiłeś ją do chińskiej knajpy. konwersacja, chemia, zabawa, pożądanie. cudowny seks na zwieńczenie randki. zakochujecie się. zostajecie najszczęśliwszą parą na świecie.
pierwsza randka - to jest twoje cudownie radosne wspomnienie.
po miesiącu okazuje się dziewczyna ma raka. umiera w ciągu kolejnego.
i tu  pytanie-zagadka:
wspomnienie waszej  randki w chińskiej knajpie dalej będzie napełniać cię czystą radością?

Ciekawy przykład, ale nijak ma się do filmu, którego bohaterka jest dzieckiem, i nie przeżywa traumy. Dzieci nie myślą w taki sposób, a znowu powołujesz się na rozumowanie dorosłego człowieka.