Wtrącę sobie tutaj swoje trzy grosze, bo ten "Fury road" to przereklamowany jest okrutnie. I najnowsza KMF-owa Szybka Piątka mi o tym nielitościwie przypomniała. Bo strasznie się jarałem na nowego "Mad Maxa". Zwiastuny wyglądały obłędnie, wyglądało to wszystko bardzo w klimacie starych "Maksów", tylko tak z 10 razy bardziej widowiskowe. A jak się jeszcze okazało, że R-ka będzie, to już w ogóle była ekscytacja - Miller docisnął pedał, realizuje swoją wizję, bez kompromisów, szacun. Zrehabilituje się wreszcie za "Beyond Thunderdome".
I tak, zrehabilitował się, ale nie w tak spektakularnym stylu jak przypuszczałem. Na samym początku film mnie porwał, bo to był dokładnie taki klimat, jakiego oczekiwałem - postapokaliptyczny madmaksowy świat zaludniony przez świrów w fantazyjnych automobilach. Bardzo podobał mi się sam prolog i sceny w Cytadeli. Chwilę potem zaczyna się pościg - coraz bardziej mi się podoba. Ale cóż to? - okazuje się, że pościg właściwie trwa do końca filmu. I szybko zdałem sobie sprawę, że mnie to nie satysfakcjonuje.
Prawda, uwielbiam finałowy pościg w "Królu szos", i na pościgi w "Na drodze gniewu" też się napalałem jak dzieciak na Gwiazdkę. Tylko naprawdę liczyłem, że nie będą celem samym w sobie. Po początkowych scenach spodziewałem się, że pokażą mi więcej z życia Cytadeli, przybliżą postacie i w ogóle. A takiego! Masz pościgi i wybuchy! Żryj popcorn i nie zrzędź.
Wszystkie wątki i elementy tego - co by nie mówić - fascynującego świata wydały mi się ledwie liźnięte. No i ten Max, zepchnięty na drugi plan - to też było rozczarowujące. I w przeciwieństwie do innych widzów, nie odniosłem nawet wrażenia, że to Furiosa jest główną bohaterką. Wydaje mi się, że ona, Nux i Max wspólnie dzielą się czasem ekranowym, tylko że jakoś z tej trójki Max najbardziej stoi w cieniu. Jest na doczepkę. Wielka szkoda, bo jego postać się dobrze zapowiadała.
Podobało mi się na przykład, że w tym filmie Max wreszcie jest "mad", bo w poprzednich to raczej był najnormalniejszy w otaczającym go, nienormalnym świecie. Tutaj jego przydomek wreszcie zaczyna pasować. Tylko co to za reminescencje z dziećmi jakimiś? Co to za dziewczynka, ginąca pod kołami wozu? Czemu Miller nie dał tu przebłysków z żoną i dzieckiem Maksa? Byłoby wiadomo, o co biega, a tak to - nie wiedzieć po co - zaciemniono to wszystko i trzeba sobie samemu wymyślić i dopowiedzieć.
I wszyscy wołają teraz chórem, jakby się zmówili: "Najlepszy film akcji w dziejach" (albo, w mniej fanatycznej wersji, "od czasu Terminatora 2"). Co z wami, ludzie? Wydaje mi się, że po prostu od lat nie było filmu akcji na poziomie, więc jak już się taki pojawił, wszyscy rzucają się na niego i wynoszą pod niebiosa.
Ale dobry film akcji - ot, taki paradoks - powinien mieć nie tylko akcję. Powinien mieć fabułę, która angażuje (w "Fury road" ni ma) i bohaterów, którzy interesują widza (w "Fury road" ni ma). Dlatego "Terminatory" czy "Szklane pułapki" zjadają nowego "Maxa" bez popity. I "Mad Max 2" też wypada lepiej, bo koncentruje się na bohaterze. A finałowy pościg jest the best również dlatego, że zostawiono go na koniec, więc film zwieńczony jest takim mocarnym akcentem. Nie robiłoby to takiego wrażenia, gdyby przez całe półtorej godziny się ścigali - czego dowodem, niestety, jest "Fury road".
A może uważacie, że skoro sceny akcji są same w sobie szałowe, to na resztę można przymknąć oko? Tylko czy rzeczywiście sceny akcji w "Na drodze gniewu" są AŻ TAKIE szałowe? Nie dla mnie. Fajnie, że kaskaderka, fajnie, że adrenalina i że to się wszystko rozwala i wybucha. Ale montaż jest typowo na współczesną modłę (szybkie cięcia, te sprawy), a i samym pościgom brakuje jakiegoś, bo ja wiem, kopa. Jakichś momentów powodujących opad szczeny. Są dobre, ale nie wbijają w fotel. Nie bijcie mnie, ale przedkładam chociażby pościg z "Matrixa: Reaktywacji" nad wszystkie sto pińdziesiąt pościgów z "Fury road". Bo tam jest POMYŚLUNEK, ta cała długa scena jest jakoś skomponowana, a w "Maksie" to tylko "WRRUM! BUM! ŁUBUDU!". Fajne to, owszem, ale nie zapada w pamięć. Mi konkretnie nie zapada, wiem, że wam owszem.
I jeszcze jedno - to kolejny przypadek filmu z R-ką, który się ogląda i nie wie, za co właściwie ta R-ka. Toż sporo filmów w PG-13 jest brutalniejszych, na serio. I, jakkolwiek kuriozalnie by to brzmiało, nawet niektóre filmy Disneya ("John Carter" chociażby) są drastyczniejsze niż ten film, rozgrywający się w okrutnym, u licha, bezwzględnym, postapokaliptycznym świecie. I nie chodzi mi o to, żeby krew i flaki bez przerwy lały się na widza z ekranu, bo to nie film Rodrigueza, ale, nożeż w mordę, ta tematyka wymaga, żeby pokazać bezwzględność tego świata i w poprzednich "Maksach" (oprócz "Beyond Thunderdome", wiadomo) nie było epatowania przemocą i krwią, ale zawsze się znalazły ze dwie czy trzy sceny, przy których mogłeś powiedzieć: "Aha, za to ta R-ka". Przy "Fury road" za Chiny Ludowe, bo niby się coś tam zabijają, ale zmontowane to jest tak, jak w "Igrzyskach śmierci" - szybkie ujęcia i ogólny chaos, żeby nie było widać drastycznych szczegółów, bo się dzieciarnia wystraszy. Wygląda to tak, jakby Miller kręcił ten film z myślą ściśle o PG-13, tylko MPAA okazało się (nie po raz pierwszy) przewrażliwione i dowaliło mu tą R-ką dla zasady.
Z "Mad Maksów" nadal więc najbardziej lubię dwójkę (i co mi zrobicie?). Najśmieszniejsze, że jakiś czas temu chodziły słuchy, że Miller ma dwa potencjalne scenariusze do dalszych przygód Maksa i nie wie, który ma pójść na pierwszy ogień. No więc, jeżeli oba wyglądają tak, że ścigają się po pustyni i wszystko wybucha, to postulowałbym, żeby połączył po prostu te scenariusze w jeden.
PS. Tak, koleś z gitarą był super.
I tak, zrehabilitował się, ale nie w tak spektakularnym stylu jak przypuszczałem. Na samym początku film mnie porwał, bo to był dokładnie taki klimat, jakiego oczekiwałem - postapokaliptyczny madmaksowy świat zaludniony przez świrów w fantazyjnych automobilach. Bardzo podobał mi się sam prolog i sceny w Cytadeli. Chwilę potem zaczyna się pościg - coraz bardziej mi się podoba. Ale cóż to? - okazuje się, że pościg właściwie trwa do końca filmu. I szybko zdałem sobie sprawę, że mnie to nie satysfakcjonuje.
Prawda, uwielbiam finałowy pościg w "Królu szos", i na pościgi w "Na drodze gniewu" też się napalałem jak dzieciak na Gwiazdkę. Tylko naprawdę liczyłem, że nie będą celem samym w sobie. Po początkowych scenach spodziewałem się, że pokażą mi więcej z życia Cytadeli, przybliżą postacie i w ogóle. A takiego! Masz pościgi i wybuchy! Żryj popcorn i nie zrzędź.
Wszystkie wątki i elementy tego - co by nie mówić - fascynującego świata wydały mi się ledwie liźnięte. No i ten Max, zepchnięty na drugi plan - to też było rozczarowujące. I w przeciwieństwie do innych widzów, nie odniosłem nawet wrażenia, że to Furiosa jest główną bohaterką. Wydaje mi się, że ona, Nux i Max wspólnie dzielą się czasem ekranowym, tylko że jakoś z tej trójki Max najbardziej stoi w cieniu. Jest na doczepkę. Wielka szkoda, bo jego postać się dobrze zapowiadała.
Podobało mi się na przykład, że w tym filmie Max wreszcie jest "mad", bo w poprzednich to raczej był najnormalniejszy w otaczającym go, nienormalnym świecie. Tutaj jego przydomek wreszcie zaczyna pasować. Tylko co to za reminescencje z dziećmi jakimiś? Co to za dziewczynka, ginąca pod kołami wozu? Czemu Miller nie dał tu przebłysków z żoną i dzieckiem Maksa? Byłoby wiadomo, o co biega, a tak to - nie wiedzieć po co - zaciemniono to wszystko i trzeba sobie samemu wymyślić i dopowiedzieć.
I wszyscy wołają teraz chórem, jakby się zmówili: "Najlepszy film akcji w dziejach" (albo, w mniej fanatycznej wersji, "od czasu Terminatora 2"). Co z wami, ludzie? Wydaje mi się, że po prostu od lat nie było filmu akcji na poziomie, więc jak już się taki pojawił, wszyscy rzucają się na niego i wynoszą pod niebiosa.
Ale dobry film akcji - ot, taki paradoks - powinien mieć nie tylko akcję. Powinien mieć fabułę, która angażuje (w "Fury road" ni ma) i bohaterów, którzy interesują widza (w "Fury road" ni ma). Dlatego "Terminatory" czy "Szklane pułapki" zjadają nowego "Maxa" bez popity. I "Mad Max 2" też wypada lepiej, bo koncentruje się na bohaterze. A finałowy pościg jest the best również dlatego, że zostawiono go na koniec, więc film zwieńczony jest takim mocarnym akcentem. Nie robiłoby to takiego wrażenia, gdyby przez całe półtorej godziny się ścigali - czego dowodem, niestety, jest "Fury road".
A może uważacie, że skoro sceny akcji są same w sobie szałowe, to na resztę można przymknąć oko? Tylko czy rzeczywiście sceny akcji w "Na drodze gniewu" są AŻ TAKIE szałowe? Nie dla mnie. Fajnie, że kaskaderka, fajnie, że adrenalina i że to się wszystko rozwala i wybucha. Ale montaż jest typowo na współczesną modłę (szybkie cięcia, te sprawy), a i samym pościgom brakuje jakiegoś, bo ja wiem, kopa. Jakichś momentów powodujących opad szczeny. Są dobre, ale nie wbijają w fotel. Nie bijcie mnie, ale przedkładam chociażby pościg z "Matrixa: Reaktywacji" nad wszystkie sto pińdziesiąt pościgów z "Fury road". Bo tam jest POMYŚLUNEK, ta cała długa scena jest jakoś skomponowana, a w "Maksie" to tylko "WRRUM! BUM! ŁUBUDU!". Fajne to, owszem, ale nie zapada w pamięć. Mi konkretnie nie zapada, wiem, że wam owszem.
I jeszcze jedno - to kolejny przypadek filmu z R-ką, który się ogląda i nie wie, za co właściwie ta R-ka. Toż sporo filmów w PG-13 jest brutalniejszych, na serio. I, jakkolwiek kuriozalnie by to brzmiało, nawet niektóre filmy Disneya ("John Carter" chociażby) są drastyczniejsze niż ten film, rozgrywający się w okrutnym, u licha, bezwzględnym, postapokaliptycznym świecie. I nie chodzi mi o to, żeby krew i flaki bez przerwy lały się na widza z ekranu, bo to nie film Rodrigueza, ale, nożeż w mordę, ta tematyka wymaga, żeby pokazać bezwzględność tego świata i w poprzednich "Maksach" (oprócz "Beyond Thunderdome", wiadomo) nie było epatowania przemocą i krwią, ale zawsze się znalazły ze dwie czy trzy sceny, przy których mogłeś powiedzieć: "Aha, za to ta R-ka". Przy "Fury road" za Chiny Ludowe, bo niby się coś tam zabijają, ale zmontowane to jest tak, jak w "Igrzyskach śmierci" - szybkie ujęcia i ogólny chaos, żeby nie było widać drastycznych szczegółów, bo się dzieciarnia wystraszy. Wygląda to tak, jakby Miller kręcił ten film z myślą ściśle o PG-13, tylko MPAA okazało się (nie po raz pierwszy) przewrażliwione i dowaliło mu tą R-ką dla zasady.
Z "Mad Maksów" nadal więc najbardziej lubię dwójkę (i co mi zrobicie?). Najśmieszniejsze, że jakiś czas temu chodziły słuchy, że Miller ma dwa potencjalne scenariusze do dalszych przygód Maksa i nie wie, który ma pójść na pierwszy ogień. No więc, jeżeli oba wyglądają tak, że ścigają się po pustyni i wszystko wybucha, to postulowałbym, żeby połączył po prostu te scenariusze w jeden.
PS. Tak, koleś z gitarą był super.
05-04-2016, 13:01
