[military]

:)

Pierwszy Tomb Raider. Zamiast od czwórki, zacząłem jednak od jedynki, bo raz, że 12 zł, a dwa: czułem, że tak należy.

To bez kitu jedna z najlepszych gier w historii, świetna nawet dziś. Lepsza niż sequele z tej samej generacji.



Ta gra jest po prostu... elegancka. Grafika jest wprawdzie "gorsza" niż w dwójce i dalej - brakuje efektów świetlnych, modele są prostsze - ale jest bardziej przejrzysta. A jednak dziś TR jest uznawany za "archaiczny".

Sorry - nie jest. Wiem, wiem: chodzi o sterowanie. Tank controls. Ono jest perfekcyjne. Po pierwsze: steruje się inaczej niż w każdej platformówce, trzeba się go nauczyć, ale po drugie: ono działa idealnie. Zawsze wiesz, co dokładnie Lara może zrobić. Wiesz, ile kroków potrzebujesz na rozbieg i jak daleko skoczysz. Zawsze masz pełną kontrolę - gra nie pomaga, ale i nie przeszkadza. Levele są zaprojektowane pod to sterowanie, współpracują z nim.

I to poczucie kontroli. To nie tak jak w nowych grach, że naciśniesz skok z grubsza przy krawędzi, i nawet jeśli Nathan Drake nie doskoczy idealnie do liny, to i tak załączy się animacja i ją złapie. Tutaj wszystko jest idealnie wyliczone i w 100% pewne. Dzięki temu platforming to nie tyle wyzwanie zręcznościowe, co logiczne. Zastanawiasz się, JAK gdzieś dotrzeć - same skoki wymagają precyzji, ale jak już ogarniasz system, to żaden problem. Dzięki temu czujesz, że masz skilla, a zarazem odczuwasz satysfakcję z postępów. Sam coś osiągasz - odkrywasz, eksplorujesz.

Kiedyś myślałem, że to bardzo trudna gra, ale sekret tkwi w sposobie podejścia do niej. Nie spiesz się - i będzie dobrze. Rozglądaj się. Myśl. Najpierw wiedz, co chcesz zdziałać, dopiero potem działaj.

Kurna, jak tu rozwiązano zagadki. Podchodzisz do ściany. Dźwignia i tryby. W Uncharted i TR remaku od razu pisałoby: "zbierz 3 koła zębate". Tutaj uruchamiasz dźwignię, widzisz że mechanizm nie działa, widzisz trzy miejsca na tryby. I rozumiesz, o co chodzi. Nikt nie musi mówić tego wprost. Satysfakcja z rozgryzania świata gry jest ogromna - bo później zagadki są oczywiście bardziej skomplikowane.

I na koniec kwestia przemocy. W TR remake rozwalasz 40 wrogów w jednej sekwencji akcji. Tutaj jest średnio 7 przeciwników na level. Pierwszy człowiek pojawia się w levelu czwartym. Nie zabijasz go - tylko ranisz. Każde starcie ma znaczenie, każda postać też. Nie mordujesz bezmyślnie.

Nie ma durnych QTE. Nie ma typowych bossów - jest np. t-rex, ale to element dużego levelu; postać, która po nim krąży. Musisz odkryć sposób na niego. Nie trzeba go nawet zabijać. Wczoraj zabiłem go po raz pierwszy - nie wiedziałem, że to możliwe, choć grałem w TR-a już kilkanaście lat temu.:)

Piękna, wielka, wspaniała, doskonale zaprojektowana gra o świetnym klimacie. Dokładnie taka, jaką powinna być, z przemyślanym mechanizmem rozgrywki, który wcale nie jest "archaiczny", tylko... inny. I przez to ciekawy, a przy okazji w pełni funkcjonalny i zawsze przewidywalny, zostawiający wszystko graczowi.