(05-01-2018, 02:55)Krismeister napisał(a): "To" nie jest straszne, ale nie na tym polega jego fenomen. Relacje dzieciaków, Pennywise i brak kija w dupsku twórców, to wszystko czyni ten film wybijającym się nad resztę horrorów tej dekady.
Tzn. inni twórcy horrorów "mają kija w dupsku"? Czym to się objawia?
(05-01-2018, 02:55)Krismeister napisał(a): Frajerzy są świetni
Frajerzy to chodzące stereotypy, postacie-klisze. Albo nudzą, albo irytują, albo są na trzecim planie i ledwo się ich zauważa (Żydek, Murzynek). Do zniesieni byli tylko Grubas i ta dziewczyna.
(05-01-2018, 02:55)Krismeister napisał(a): Zauważalne są lekkie jump-scary, ale nie są nachalne
Straszaki pojawiają się tak często, że szybko przestają robić jakiekolwiek wrażenie i ich pojawienie się wypada blado, staja się czymś, czego człowiek zaczyna się po prostu spodziewać, jak np. rozmowy czy scen posiłku. Ten film w ogóle nie buduje napięcia przed pojawieniem się zjawy (może oprócz tego prologu, bo tam jednak widzimy klauna po raz pierwszy). Może nie ma na to zresztą czasu, opasłe tomisko Kinga to materiał na serial, nie na film.
(05-01-2018, 02:55)Krismeister napisał(a): Teraz główna zaleta: Skasgard. (...) Klaun kradnie każdą scenę
TAK!
05-01-2018, 14:57
