[nawrocki]

Upiorna opowieść - czyli najsłynniejsza książka Petere Strauba, chyba najbardziej niedocenianego amerykańskiego autora horrorów. Znakomita nie tylko jako klasyczna powieść o duchach, ale przede wszystkim jako postmodernistyczna polemika z całym gatunkiem, jednocześnie hołdująca schematom, łamiąca je i przerabiająca na własną modłę motywy, jakie przewinęły się przez literaturę grozy w ostatnich dziesięcioleciach. Co warto zaznaczyć, mimo całej swojej gry w cytaty i poziomu meta, nie trącąca epigoństwem, mająca własny styl i charakter, serwująca wciągającą, bardzo klimatyczną, emocjonalną i przemyślaną strukturalnie lekturę, sięgajacą do korzeni grozy i samego serca gatunku. Fabularnie może nie powalająca na kolana (choć fabuła również jest tutaj na wysokim poziomie, zeby nie było), ale cały naddatek w postaci wspomnianej polemiki, a także nienaganny, elegancki styl Strauba wynosi całość na wyższy poziom.

Dla miłośników klasycznego horroru pozycja bezwzględnie obowiązkowa, książkowy ekwiwalent tego, czym dla blaxploitation była "Jackie Brown", a dla westernów filmy Leone, a co najważniejsze - mimo 40 lat na karku - wciąż świeża i pełna współczesnej erudycji.

A do tego wspaniale wydana przez niezawodnych ludzi z Vesper.