[Mefisto]

No, w końcu nadrobiłem w całości (kiedyś obejrzałem jedynie trzy odcinki, po czym urwałem z przyczyn różnych). Dobra rzecz, ale jednak nie wybitna, jestem daleki od mega zachwytów. Aktorsko jest co prawda znakomicie, przepych inscenizacyjny również jest (minus te parę scen o nieco większym rozmachu, w których czuć telewizyjny budżet), ale całościowo nie do końca jestem przekonany. Wiadomo - drugi sezon na szybcika, więc trochę drażni, że bohaterowie miotają się jak chorągiewki na wietrze i w ciągu 5 minut następują różnego rodzaju wolty, które normalnie powinny trwać kilka odcinków - co razi zwłaszcza, gdy w kilku innych mamy trochę fabularnych zapychaczy jakim poświęcono za dużo czasu ekranowego. Szkoda również historycznych niedokładności - jak się tu i ówdzie poczyta, jak powinny się skończyć niektóre sceny zamiast tego, co przedstawili w serialu, to gdzieś widać ten niewykorzystany potencjał (np. śmierć Cycero - sama w sobie ładna). Finał też daleki od satysfakcji przez to - już mogli chociaż do dwóch godzin metrażu dobić albo co.
Niemniej takie to trochę letnie wszystko emocjonalnie - poza Cezarem nie ma tak po prawdzie komu kibicować, bo choć jest galeria ciekawych postaci, to nie ma przy kim ulokować uczuć. Pullo i Verenus są razem sympatyczni i działają, ale osobno są tak niestabilni, że chwilami aż boli. Oktawian jest spoko jako dzieciak, ale nie wiem czemu z dorosłej wersji zrobili bezdusznego terminatora - nie mogłem na niego patrzeć. Kleopatra też mi nie podeszła - zbyt pospolita dziewczyna, bynajmniej mnie nie przykuła do ekranu. Prawdziwą królową pozostaje tu Polly Walker, która przechodzi też chyba największą drogę i najgłębszą przemianę, ale po tym, co wcześniej sama odpierdoliła można jej jedynie współczuć pod koniec. No i Marek Antoniusz w punkt - ale ja akurat ogólnie lubię Purefoya, więc nie jestem obiektywny (w sumie to ciekawe, że jemu nikt roli Punishera nie zaproponował, bo też by się sprawdził) - niemniej ze wszystkich bohaterów ten wydaje się najbardziej prawdziwy i najbardziej szczery w swoich poczynaniach.
Z mniejszych detali - wyjątkowo brzydka czołówka, w ogóle nie ma w sobie ducha serii moim zdaniem i gdyby Rzym oceniać po tej wizytówce, to byłoby kiepsko.
Ale jest dobrze, momentami naprawdę bardzo dobrze. Niemniej zabrakło mi tutaj iskry bożej, którą charakteryzują się inne rzeczy od HBO tamtego okresu.
8 / 10