[OGPUEE]

The Many Adventures of Winnie the Pooh - Pod wpływem przeczytanych książek A.A. Milne’a coś mnie wzięło, by obejrzeć oryginalny film z 1977 roku, mimo że widziałem go kilka razy za młodu.

Jestem pod wrażeniem jak wiernie to zaadaptowali. Od projektów, historii i ich ducha, nawet dialogów i tytułów rozdziałów w książce. Nawet uwzględnili mapę rysowaną przez Shepharda na spółkę z Krzysiem. Oczywiście w pozytywnym sensie. Nawet Gofer wymyślony po to, by Jankesi nie czuli się nieswojo, pasuje tutaj i mógłby spokojnie wystąpić w historiach Milne’a. Królik często kica na czterech łapkach jak prawdziwy królik. Pierwsza sekwencja idzie zgodnie z chronologią pierwszej książki, a dwie pozostałe to już pomieszanie z poplątaniem, ale wybaczam ze względów adaptacji do języka filmowego i zachowania jakiejś trój-aktowej struktury.  

Oprócz Gofera, to jedyna znacząca zmiana to charakter Królika. U Milne’a bardziej to był kombinator przekonany o własnej inteligencji (bo on i Sowa Przemądrzała maja mózgi, a nie pierze ;)). A tu klasyczny nerwus, którzy marzy by wszyscy dali mu święty spokój. Pan Sowa ciutkę jest tu sympatyczniejszy, ale to wciąż zadufany nudziarz nadużywający inteligenckiego języka.

To już był ten okres bardziej szkicowego rysowania i widocznych linii pomocniczych, nie wspominając o powtarzaniu animacji. Powtórzyli  kilka razy sekwencję jak Tygrys  bryka z domku Puchatka. I trzykrotnie powtarzali sekwencję, jak Krzyś z Królikiem przechodzi przez płot (pierwszy jak wyciągają Puchatka z nory, a drugi jak widzą zniszczony dom Sowy, a potem jak ściągają Tygrysa z drzewa). Jednkaże wciąż to disneyowska wysoka jakość. Np. chciało im się wstawić faktyczny tekst podczas animowania kartkowania stron, zamiast dać jakiś bełkot typu „fklawielnjdsk”. Nawet głosy Krzysia ze sobą się trzymają (nie to co… echem… „Miecz w kamieniu”).

I tym razem zdecydowałem to obejrzeć w oryginale. Voice acting badzo dobry. Sterling Holloway idealnie uchwycił Puchatka. Dobrze też wypada reszta obsady. Jedynie Królik mi nie pasował – brzmiał bardziej jak nastolatek udający starca. Jednak Rysiek Nawrocki rulez.

Mental powinien pokazać film swym pociechom za fakt, że Puchatek popiera 2. Poprawkę i ma ze sobą strzelbę :). Póki Disney+ nie uzna tego za nieodpowiedniego dla dzieci poniżej 7. roku życia.

Winnie the Pooh and a Day for Eeyore - na Wikipedii dowiedziałem się, że jeszcze w 1983 roku stworzono kolejną krótkometrażówkę z Puchatkiem na podst. materiału książkowego. Dokładnie zekranizowali rozdziały, gdzie Gdzie Puchatek i spółka grają w misie-patysie, a Kłapouchy wpadł do wody przez Tygrysa oraz gdy Puchatek i Prosiaczek biorą prezenty dla Kłapoucha. Jest to pierwszy raz, gdy oglądam.    

Spokojnie mógłby być częścią filmu z 1977 roku (który sam w sobie był składakiem), jest zabawa łamania czwartej ściany, lekki ton (choć momentami starają bawić się w emocjonalność), a obsada niemal ta sama. Narrator brzmi jak Cabot, podobnie reszta nowej obsady. Za to Will Ryan jako Królik brzmi lepiej. I brzmi dokładnie jak Nawrocki.

Animacja jednocześnie jest lepsza i gorsza, bo płynność niekiedy pasuje bardziej do TV.  

Jak się domyślacie ponownie obejrzałem w oryginale. Bo jak pisze polska wikipedia, u nas wydali z lektorem (choć pewno gdzieś dubbing leży zachomikowany w Disney Vault. Oby. Bo Królik nie będący Nawrockim, Kłapouch Prochyrą czy Sowa Bednarskim to będzie dla mnie świętokradztwo).

Obie pozycje to świetna adaptacja książek i trzymająca się ich klimatem, zanim Mysza nie przerobiłatej franczyzy na swojego odpowiednika Scooby-Doo (chodzi mi o ilość taśmowo robionego materiału, jakby ktoś się pytał).

To teraz pora zapoznać się z radziecką wersją.