Za mną najbardziej owocny od dawna rok czytelniczy i ćwierć setki tytułów na liczniku. Zapewne marnie wypadam na tle forumowych molów książkowych, niemniej jestem zadowolony z tych 25 zaliczonych pozycji (w ciągu 9 miesięcy, bo standardowo w okresie letnim odpoczywam od czytania). Kilka wniosków:
1.) Kontynuacje (lekkie przekłamanie*, wytłumaczę się poniżej) moich ulubionych powieści okazały się rozczarowaniami.
a.) Paragraf 22 bis nie zawiódł znowu tak mocno, bo nie miałem zbyt wygórowanych oczekiwań. Niemniej jest to ledwie cień wybitnego oryginału z humorem rzadko trafiającym w punkt. Mamy tu w zasadzie dwie osobne, niezbyt do siebie przystające powieści: kontynuację losów Yo-Yo i kilku innych byłych wojaków owita wokół absurdalnego wątku quasi-politycznych i podszyta standardowym u Hellera szyderstwem oraz "wspominkowe" rozdziałami poświęconymi nowym bohaterom (które w zasadzie podobały mi się bardziej). Nie jest to w żadnym razie kompletna porażka, doceniam te bardziej poważnie podejmowane tematy, refleksje i całą tę aurę "schyłkowości" unosząca się nad kartami powieśći, no ale wiadomo - gdzie Rzym (Pianosa), gdzie Krym.
b.) Spadkobierczyni Medicusa (mniejsze przekłamanie*) okazała się najmniejszym rozczarowaniem, bo po wybitnym Medikusie i rewelacyjnym Szamanie Gordon mógł sobie pozwolić na słabszą powieść. Jest najkrótsza z całej trylogii, najmniej rozbudowana, najbardziej przyziemna i przez to najmniej angażująca. Średniowiecze i nowożytność zastępują czasy najnowsze, a Dar Gordonów i rozbudowane wątki lekarskie odstawia na boczny tor problematyka aborcji, dostajemy więc całkiem zwyczajną, momentami nawet nieco opowiastkę obyczajową. Dobre czytadło i tyle. A, Bezcelowy Albatrosie - wciąż czekam na opinię o Szamanie. ;)
c.) Kości Księżyca, beee... Największe przekłamanie* (bo żadna to kontynuacja wybitnej Krainy Chichów, a li tylko kolejna [ponoć "druga najlepsza"] powieść Carrolla) i niestety największe rozczarowanie. O sprawach przyziemnych i codziennym życiu głównej bohaterki czyta się przyjemnie, bo bohaterowie są dobrze nakreśleni, a i autor to zręczny fachura, ale kiedy tylko przenosimy się w magiczną krainę snu... No, dramatyczne nudy. Gdzieś tam czai się symbolika i czyhają ukryte głęboko w czeluściach psyche demony i traumy, ale w niewielkim stopniu wzbogaca to żmudną, nieciekawą wędrówkę przez wertepy Rondui. Nie skreślam Jonathana i pewnie kiedyś sięgnę po jakaś inną książkę jego (świetnego!!!1) pióra, niemniej gdybym "przygodę" z nim rozpoczął od Kości Księżyca... Baju baj.
2.) Wiedźmin jest w suuuumie bardzo spoko (acz nierówny). W końcu nadrobiłem i nie narzekam, aczkolwiek chyba wolę tomiki z opowiadaniami. Z sagi najlepsza jest środkowa część (ostateczne los drużyny wkurza jak cholera), czwarta już nieco gorsza od poprzedniczek, a finał rozwleczony, "nieskupiony" i kiepskawy. Kompletnie nie podeszło mi te wszystkie innowacje Sapkowskiego. Cóż, bywa i tak. Całość lepiej też działa na poziomie pojedyńczych elementów (bohaterowie, dialogi, poboczne wątki) niż jako suma składowych. Podejrzewam, że to do bólu standardowa opinia podzielana przez większość czytelników.
3.) Obcowanie z serią o Harrym Hole przy zastosowaniu odpowiednich interwałów czasowych (mniej więcej raz na kwartał) to czysta przyjemność. Nie czuje się przesytu i raz za razem wsiąka w ciemną stronę Oslo (i "okolic"); nie przeszkadza znajomość sztuczek stosowanych przez magika Nesbo - po kilku książkach wiesz już mniej więcej, kiedy próbuje wyprowadzić cię w polę (tudzież stawek czerwonego śledzia), zauważasz też te pozornie błahe szczególiki, ostatecznie kluczowe w rozwiązaniu zagadki. Oczywiście wciąż wolę Ellroya, ale jego norweski kolega po fachu ze swoim bardziej jednak klasycznym podejściem do kryminału zostaje tylko kilka metrów w tyle.
4.) Zajdel był wspaniałym prorokiem i tworzył rewelacyjne, intrygująceo, złożone światy, w których umieszczał umiarkowanie interesujących bohaterów uwikłanych w średnio zajmujące intrygi. Limes inferior jest super za wyjątkiem ostatniej strony.
1.) Kontynuacje (lekkie przekłamanie*, wytłumaczę się poniżej) moich ulubionych powieści okazały się rozczarowaniami.
a.) Paragraf 22 bis nie zawiódł znowu tak mocno, bo nie miałem zbyt wygórowanych oczekiwań. Niemniej jest to ledwie cień wybitnego oryginału z humorem rzadko trafiającym w punkt. Mamy tu w zasadzie dwie osobne, niezbyt do siebie przystające powieści: kontynuację losów Yo-Yo i kilku innych byłych wojaków owita wokół absurdalnego wątku quasi-politycznych i podszyta standardowym u Hellera szyderstwem oraz "wspominkowe" rozdziałami poświęconymi nowym bohaterom (które w zasadzie podobały mi się bardziej). Nie jest to w żadnym razie kompletna porażka, doceniam te bardziej poważnie podejmowane tematy, refleksje i całą tę aurę "schyłkowości" unosząca się nad kartami powieśći, no ale wiadomo - gdzie Rzym (Pianosa), gdzie Krym.
b.) Spadkobierczyni Medicusa (mniejsze przekłamanie*) okazała się najmniejszym rozczarowaniem, bo po wybitnym Medikusie i rewelacyjnym Szamanie Gordon mógł sobie pozwolić na słabszą powieść. Jest najkrótsza z całej trylogii, najmniej rozbudowana, najbardziej przyziemna i przez to najmniej angażująca. Średniowiecze i nowożytność zastępują czasy najnowsze, a Dar Gordonów i rozbudowane wątki lekarskie odstawia na boczny tor problematyka aborcji, dostajemy więc całkiem zwyczajną, momentami nawet nieco opowiastkę obyczajową. Dobre czytadło i tyle. A, Bezcelowy Albatrosie - wciąż czekam na opinię o Szamanie. ;)
c.) Kości Księżyca, beee... Największe przekłamanie* (bo żadna to kontynuacja wybitnej Krainy Chichów, a li tylko kolejna [ponoć "druga najlepsza"] powieść Carrolla) i niestety największe rozczarowanie. O sprawach przyziemnych i codziennym życiu głównej bohaterki czyta się przyjemnie, bo bohaterowie są dobrze nakreśleni, a i autor to zręczny fachura, ale kiedy tylko przenosimy się w magiczną krainę snu... No, dramatyczne nudy. Gdzieś tam czai się symbolika i czyhają ukryte głęboko w czeluściach psyche demony i traumy, ale w niewielkim stopniu wzbogaca to żmudną, nieciekawą wędrówkę przez wertepy Rondui. Nie skreślam Jonathana i pewnie kiedyś sięgnę po jakaś inną książkę jego (świetnego!!!1) pióra, niemniej gdybym "przygodę" z nim rozpoczął od Kości Księżyca... Baju baj.
2.) Wiedźmin jest w suuuumie bardzo spoko (acz nierówny). W końcu nadrobiłem i nie narzekam, aczkolwiek chyba wolę tomiki z opowiadaniami. Z sagi najlepsza jest środkowa część (ostateczne los drużyny wkurza jak cholera), czwarta już nieco gorsza od poprzedniczek, a finał rozwleczony, "nieskupiony" i kiepskawy. Kompletnie nie podeszło mi te wszystkie innowacje Sapkowskiego. Cóż, bywa i tak. Całość lepiej też działa na poziomie pojedyńczych elementów (bohaterowie, dialogi, poboczne wątki) niż jako suma składowych. Podejrzewam, że to do bólu standardowa opinia podzielana przez większość czytelników.
3.) Obcowanie z serią o Harrym Hole przy zastosowaniu odpowiednich interwałów czasowych (mniej więcej raz na kwartał) to czysta przyjemność. Nie czuje się przesytu i raz za razem wsiąka w ciemną stronę Oslo (i "okolic"); nie przeszkadza znajomość sztuczek stosowanych przez magika Nesbo - po kilku książkach wiesz już mniej więcej, kiedy próbuje wyprowadzić cię w polę (tudzież stawek czerwonego śledzia), zauważasz też te pozornie błahe szczególiki, ostatecznie kluczowe w rozwiązaniu zagadki. Oczywiście wciąż wolę Ellroya, ale jego norweski kolega po fachu ze swoim bardziej jednak klasycznym podejściem do kryminału zostaje tylko kilka metrów w tyle.
4.) Zajdel był wspaniałym prorokiem i tworzył rewelacyjne, intrygująceo, złożone światy, w których umieszczał umiarkowanie interesujących bohaterów uwikłanych w średnio zajmujące intrygi. Limes inferior jest super za wyjątkiem ostatniej strony.
23-12-2024, 16:48
