Dollman - Na facebooku śmignęły urywki i wyglądało obiecująco. I okazuje się, że jest cda. I okazuje się, że to o kosmicie, który trafia na Ziemię. Jego rodzima planeta nie różni niczym od Ziemi, ale jest taki, że kosmita i jego pobratymcy są krasnoludkami.
Początek dziejący się na Planecie Szuflandia nawet klimatyczny. Dobra scenografia, fajne kadry, mroczny klimat, twardy gliniarz będący Rutgerem Hauerem dla ubogich rozprawia się z zbirem. I jeszcze Knapik jako lektor. Mimo, że żul trzyma na muszce stado grubasów. Lub jak atakuje go Tim Burton pracujący dla Latającej Głowy (z całego przetrwała jedynie głowa, choć jak ona funkcjonuje bez serca, to nie wiem), arcywroga Rutgera Hauera dla ubogich. Gdy akcja przenosi się do Układu Słonecznego, też z początku nie psuje wrażenia. Pierwsza scena na Bronxie też niezła, czuć syf i leci nawet niezły technobicik.
A potem wyłazi ten cały kicz charakteryzujący Alberta Pyuna (zapomniałem wspomnieć, że to on jest reżyserem Dollmana). Kiepskie aktorstwo i dość biedne ukazanie interakcji Ziemian z kosmiciakiem. Miał szczęście, że na Szuflandii jedynym językiem jest amerykańska odmiana angielskiego. I inscenizacyjnie czasem do dupy - np. zbir wyciąga baniak benzyny, by oblać główną postać kobiecą i podpalić, a leje wszędzie, tylko nie na babę. A w finale wszystkie gangusy są w stanie dostrzec liliputa i oddać strzały. I w tym samym finale zostaje odpalona bomba mająca zagrozić innym wymiarom... i nic się nie dziej i kończy się kozackim tekstem głównego bohatera. Film zaskakująco pozbywa Latającej Głowy na rzecz Jackiego Earla Haleya w roli grunge'owego crime lorda. No i nie był to szczyt w karierze Haleya. Seans całkiem szybko zlatuje.
Lepiej to się nadaje jako materiał do recenzji Brandona Tenolda.
4/10
Początek dziejący się na Planecie Szuflandia nawet klimatyczny. Dobra scenografia, fajne kadry, mroczny klimat, twardy gliniarz będący Rutgerem Hauerem dla ubogich rozprawia się z zbirem. I jeszcze Knapik jako lektor. Mimo, że żul trzyma na muszce stado grubasów. Lub jak atakuje go Tim Burton pracujący dla Latającej Głowy (z całego przetrwała jedynie głowa, choć jak ona funkcjonuje bez serca, to nie wiem), arcywroga Rutgera Hauera dla ubogich. Gdy akcja przenosi się do Układu Słonecznego, też z początku nie psuje wrażenia. Pierwsza scena na Bronxie też niezła, czuć syf i leci nawet niezły technobicik.
A potem wyłazi ten cały kicz charakteryzujący Alberta Pyuna (zapomniałem wspomnieć, że to on jest reżyserem Dollmana). Kiepskie aktorstwo i dość biedne ukazanie interakcji Ziemian z kosmiciakiem. Miał szczęście, że na Szuflandii jedynym językiem jest amerykańska odmiana angielskiego. I inscenizacyjnie czasem do dupy - np. zbir wyciąga baniak benzyny, by oblać główną postać kobiecą i podpalić, a leje wszędzie, tylko nie na babę. A w finale wszystkie gangusy są w stanie dostrzec liliputa i oddać strzały. I w tym samym finale zostaje odpalona bomba mająca zagrozić innym wymiarom... i nic się nie dziej i kończy się kozackim tekstem głównego bohatera. Film zaskakująco pozbywa Latającej Głowy na rzecz Jackiego Earla Haleya w roli grunge'owego crime lorda. No i nie był to szczyt w karierze Haleya. Seans całkiem szybko zlatuje.
Lepiej to się nadaje jako materiał do recenzji Brandona Tenolda.
4/10
12-09-2025, 01:10 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 12-09-2025, 01:11 przez OGPUEE.)
