[Pelivaron]

Kolejny solidny polski serial od Netflixa. Nie jest to może tak dobre, jak "Heweliusz", ale nie ma też mowy o jakiejś fuszerce.

W pewnym momencie oglądając 2 albo 3 odcinek przeszła mi przez głowę myśl czy aby nie jest to typowe kino polityczne, które idealnie wpasowuje się w temat zanieczyszczenia powietrza, ekologii, zielonego ładu i innego unijnego syfu. W tym przypadku stwierdziłem jednak, że nie ma sensu doszukiwać się tutaj drugiego dna (nawet jeśli takowe jest) i po prostu delektować się serialem, bo to jest najzwyczajniej w świecie dobra historia. Barzdzo emocjonująca i nośna, nawet jeśli udramatyzowana na potrzeby serialu. Teraz serial, podobnie jak "Heweliusz" sprawił, że mam ochotę nieco bardziej zagłębić się w historię

Realizacyjnie jest to dobre, pomimo tego, że czasami czuć komputer w indrustialnej części Szopienic. Sama dzielnica Targowisko i wnetrza huty dobrze oddane - w ogóle miejscówka taka, że mogli tu kręcić spin-off "Peaky Blinders".

Aktorsko pierwsza liga - od Kulig, po Mariana Dziędziela (miło widzieć go w roli, gdzie nie jest najebanym wujasem), Zamachowskiego, Kuleszę na Michale Żurawskim końcąc (to jest najlepszy polski aktor swojego pokolenia, a nie ten chujowy Schuchardt forsowany wszędzie nie wiadomo dlaczego).

Cieszy fakt, że Pieprzyca nie stosuje ciągłego szantażu emocjonalnego na widzu, generalnie mógł przez pół serialu pokazywać chore dzieci, ale jest tego stosunkowo malo. Przynajmniej ja odniosłem takie wrażenie - zdarzają się takie sceny, co oczywiste, ale generalnie jest to znośne. Kontekst historyczny i społeczny też są dobrze zaprezentowane, ruskie sprzedajne mendy i tyle.

Solidna rzecz, 6 odcinków, łyknąłem w dwa wieczory.

[Spoilerowo]

część polityczna mi się podobała tzn. życie w tamtych czasach pod butem sowietów i nadskakiwanie im za każdym razem, SB i ich metody, bieda i bronienie huty, bo daje chleb mimo, że odbiera zdrowie

Marian Dziędziel mógł dostać więcej scen, bo był świetny w swojej roli ("bo mi rozpierdoli spodek")

historii nie znałem ale na obronie doktoratu już wiedziałem jak się skończy chociaż wbicie nożna przez profesorkę która w serialu pokazała wcześniej ludzką twarz mnie zaskoczyło no ale widać takie były wtedy realia, coś za coś

wracając do tamtych czasów, patrząc ile w latach 70-tych mieli moi rodzice to wypada im tylko współczuć w jakiej Polsce żyli

tym bardziej jak część ludzi z tamtego układu - sędziowie, milicjanci, typy na stołkach, SBcy żyją i funkcjonują do dziś

[Pelivaron]

Świetne były też te archiwalne nagrania na początku każdego odcinka. Niesamowita propaganda, która cholera działała. Dzisiaj jak się to ogląda to można mieć efekt wow, kiedyś to było, a teraz to ni ma.

[Snappik]

To jest lepszy serial niż Heweliusz. Przede wszystkim ma bardziej dopieszczoną historię i absolutnie dewastujące (aczkolwiek przewidywalne) zakończenie. Napiszę nawet coś, co określicie mianem herezji, ale Ołowiane Dzieci ma bardziej pesymistyczny wydźwięk niż Czernobyl, co jest dla mnie po części wynikiem że jednak niezwykle porażająca świat eksplozja reaktora działa się w okresie schyłkowym ZSRR, a tutaj postać Kulig walczy z sowieckim systemem w jego peaku w Polsce. I gdy zbrodniarzy z Czernobyla spotyka jakaś forma sprawiedliwości w wyniku procesu oraz kary, tak w serialu Netflixa wygrywa ostatecznie polityka, krętactwo i oddanie władzy. A bohaterka zostaje przez lata zapomniana.

Do tego super aktorstwo, nie tylko Kulig, ale ogólnie wszystkich - Żurawskiego, Dziędziela, Zamachowskiego i Preis. Zdjęcia, scenografia i cały PRL-vibe bez zarzutu. Solidne CGI w scenach na Targowisku dopełnia niezłą stronę techniczną. W ogóle sam klimat na tym osiedlu to jakaś masakra. Jakby wyjąć budynki to mogliby tam kręcić sceny lądowania na księżycu.

Oczywiście jak to Netflix, musiał gdzieś wcisnąć murzyna więc zrobili obowiązkowo postać kumpla przy basenie. Występ 3-minutowy na całe 6 odcinków, ale element diversity odhaczony można jechać dalej :)

8+/10

[Pelivaron]

Ten czarny chłopak to jest dosłownie na pół minuty, można mrugnąć i nie zauważyć, ale... Widziałem lewackie spierdoliny dziennikarskie, które nazywają ten serial "bajką" i sapią o to, że postać męża głównej bohaterki angażuje się w opiekę nad dziećmi, zajmuje się domem i wspiera żonę, co jest oczywiście nonsensem bo to Śląsk w latach 70. No kto to widział :)

[Snappik]

Widziałem masę podobnych opinii pokroju "Jakub Wiech byłby dumny z tego filmu". Ktoś albo oglądał film pod tezę i zobaczył dym z komina, po czym dygnęła mu kuśka, albo totalnie nie ogarnął tej historii.

Jej siła tkwi w tym, że przegrywają w niej wszyscy, choć nie wszyscy o tym jeszcze wiedzą:
- socjalistyczny system i władza, która traci kontrole nad wytresowanymi robotnikami i rodzinami. Fundament ustroju, czyli ludzie pracy, zaczyna się buntować.
- robotnicy, którym życie przecieka przez palce w hucie i którym umierają dzieci
- jednostki walczące o społeczeństwo, których inicjatywy są torpedowane raz po raz
- nawet córka bohaterki jest tu przegrana, bo sympatyzuje z synem UBeka i w końcu się na niego wkurvia bo nie widzi oczywistości
- przegrywa Niedziela, ale to już wiadomo

A mąż bohaterki wydawał mi się pierdołowaty, ale na dłuższą był ok. I on też w jakimś sensie przegrywa ;) 

[slepy51]

7 odcinek 2 sezonu "The Pitt" (tak, znowu ponarzekam, że fajnie jakby był wydzielony temat) i jest nawiązanie do Spielberga i jego dwóch klasyków, czyli "Jaws" i "Jurassic Park" - mamy gościa, który miał "boating accident" (czas akcji to 4 lipca) i dostajemy taki oto soczysty obrazek i tekst:

Spoiler

Ogólnie póki co kolejny bardzo dobry sezon, pomimo pewnych moich uwag co do poprzedniego nadal uważam, że to obok "The Knick" najlepszy serial medyczny jaki powstał i po prostu świetna rzecz, którą znakomicie się ogląda.

[raven.second]

Jeden z lekarzy na yt w miarę regularne wrzuca swoje przemyślenia na temat The Pitt, a do swojego najnowszego filmiku zaprosił nawet serialową dr Al-Hashimi. Fajnie wypada konfrontacja prawdziwego lekarza i aktorki, punktu widzenia czysto zawodowego, z prawdziwego szpitala i aktorskiego, ze szpitala fikcyjnego (na sam koniec wjeżdża trochę prywaty dot. Iranu i tamtejszych problemów, reszta tego godzinnego materiały to reakcja na serial, porównywanie doświadczeń i medyczne ciekawostki).

A najnowszy odcinek? Mocny, nawet bardzo, ale nie za sprawą szpitalnych przypadków czy gore, tylko po prostu taki ludzki, naturalny:

Spoiler

dr Carter vs Duke i planowanie samobójstwa podczas motocyklowej wycieczki.

[Snappik]

Relacja Robbiego z Dukiem to najlepszy element tego sezonu. Niby zaczyna się banalnie, takie pitu pitu o motorach, wycieczce, problemach ze zdrowiem, ale na koniec wjechał "ten" wątek i totalnie zdębiałem. Nie wiem czy jest lepiej niż w pierwszym sezonie, bo też inaczej rozkładają się akcenty. To, co było mocne wcześniej - czyli końcówka - postanowiono przesunąć w środek dając bohaterom nieco więcej oddechu (ot choćby motyw Mel z zeznaniami, czy Whitaker i jego upgrade. Jestem fanem:)

Daje się wyczuć antytrumpowskie wtręty i słabują one (zwłaszcza to, co dzieje się w odcinku z ICE jest po prostu złe), ale nie kładą się cieniem na reszcie. Fajnie, że cała ekipa ma swoje momenty i pokazuje się ich w kryzysie egzystencji (Mohan, Dana). Nowi rezydenci nie wkurzają, choć będzie im trudno zyskać taki status jak poprzednikom.

Za tydzien finał.