Lubię oglądać dzieci konające w filmach. To żaden fetysz, żart ani prowokacja niskich lotów, nie daję też upustu swojej żądzy krwi. Kiedy na ekranie widzę, jak młoda duszyczka opusczcza bezpowrotnie małe ciałko, to w większości wypadków kiwam z uznaniem głową. Najwyraźniej trafiłem na forum odpowiednie do tego typu wyznań.
Powiedzmy sobie wprost: 90% (HIPERBOLA) postaci dziecięcych w filmach/serialach irytuje swoją obecnością i kradnie cenny czas ekranowy. Dodatkowo dziatwa ta, najczęściej w przedziale wiekowym 6-18, zalicza się do jednego z dwóch ogólnych typów osobowości:
A.) Zbuntowany nastolatek/nastolatka. Obrażone to na cały świat, zwłaszcza na rodziców, z którymi nie potrafi rozmawiać bez rzucania fakami i wybiegania z pokoju zwieńczonego ostentacyjnym trzaśnięciem drzwiami. Często w parze z buntem dostajemy motyw aktywisty z lewicowym odchyleniem (ochrona zwierzaczków, protestowanie przeciw emisji ceodwa itepe). Szczytem sztampy jest oczywiście moment, w którym dany dzieciak poznaje innego, podobnego sobie i DOWIADUJEMY SIĘ, że jednak to w sumie miłe, sympatyczne stworzenie, tylko NIEROZUMIANE. Parada banału ma zwykle ujście w finałowej scenie pojednania z rodzicami, gdzie najczęściej ci starsi okazują więcej zrozumienia i luzują nieco opiekuńczy uścisk, a chłopak/pannica dochodzi do wniosku, że starzy nie są jednak tacy źli.
B.) Przedsiębiorczy geniusz-cwaniaczek, grany często przez chłopaczka o wyglądzie sympatycznego kujona. Niewiele mniej wkurzający od przykładu A, bo charyzmy ni mo za grosz, dostaje za to fory od scenarzystów i dzięki mieszance sprytu, zbiegów okoliczności i szczęścia wychodzi cało z każdej opresji. Nie raz i nie dwa ratuje skórę starszym, przeważnie kwitując sprawę żenującym tekstem podkreślającym jego zajebistość.
Dodajmy do tego posuchę wśród młodych aktorów i/lub fuszerkę odwalaną przez ludzi od castingu i dostajemy mdłych, stworzonych w kserokopiarce bohaterów dziecięcych/młodzieżowych irytujących zachowaniem, charakterem i marnowaniem cennej taśmy filmowej. Ten trend pisania płaskich, debilnych postaci reprezentujących (w zamierzeniu twórców) młodzież jest z roku na rok coraz bardziej wyraźny i nie ma "widoków na poprawę".
Dlatego z jeszcze większym rozrzewnieniem wspominam dawne czasy, kiedy twórcy mieli jeszcze zstąpione jądra i nie bali się odstrzelić dzieciaczka. Kiedy w filmie ginie nastolatek, to wiem, że (najpewniej) autor ma gdzieś moje przyzwyczajenia i daje mi do zrozumienia, że nie przyszedł tu, żeby mnie głaskać po główce. Śmierć dziecka oznacza automatycznie, że absolutnie nikt nie jest bezpieczny, rośnie więc stawka, emocje i (zwykle) poziom filmu. Wpływ martwych dzieci na przyjemność z oglądania obrazu filmowego? Brzmi na niezły temat na rozprawkę dla kinomaniaków-dziwaków. :)
Pierwszy z brzegu przykład? Dobry sensacyjniak Carpentera - Assault On Precinct 13 i lodziarnia:
Zachęcam do przelewania nieletniej krwi. Oczywiście w dobrej wierze, my to nie światowa oligarchia.
Powiedzmy sobie wprost: 90% (HIPERBOLA) postaci dziecięcych w filmach/serialach irytuje swoją obecnością i kradnie cenny czas ekranowy. Dodatkowo dziatwa ta, najczęściej w przedziale wiekowym 6-18, zalicza się do jednego z dwóch ogólnych typów osobowości:
A.) Zbuntowany nastolatek/nastolatka. Obrażone to na cały świat, zwłaszcza na rodziców, z którymi nie potrafi rozmawiać bez rzucania fakami i wybiegania z pokoju zwieńczonego ostentacyjnym trzaśnięciem drzwiami. Często w parze z buntem dostajemy motyw aktywisty z lewicowym odchyleniem (ochrona zwierzaczków, protestowanie przeciw emisji ceodwa itepe). Szczytem sztampy jest oczywiście moment, w którym dany dzieciak poznaje innego, podobnego sobie i DOWIADUJEMY SIĘ, że jednak to w sumie miłe, sympatyczne stworzenie, tylko NIEROZUMIANE. Parada banału ma zwykle ujście w finałowej scenie pojednania z rodzicami, gdzie najczęściej ci starsi okazują więcej zrozumienia i luzują nieco opiekuńczy uścisk, a chłopak/pannica dochodzi do wniosku, że starzy nie są jednak tacy źli.
B.) Przedsiębiorczy geniusz-cwaniaczek, grany często przez chłopaczka o wyglądzie sympatycznego kujona. Niewiele mniej wkurzający od przykładu A, bo charyzmy ni mo za grosz, dostaje za to fory od scenarzystów i dzięki mieszance sprytu, zbiegów okoliczności i szczęścia wychodzi cało z każdej opresji. Nie raz i nie dwa ratuje skórę starszym, przeważnie kwitując sprawę żenującym tekstem podkreślającym jego zajebistość.
Dodajmy do tego posuchę wśród młodych aktorów i/lub fuszerkę odwalaną przez ludzi od castingu i dostajemy mdłych, stworzonych w kserokopiarce bohaterów dziecięcych/młodzieżowych irytujących zachowaniem, charakterem i marnowaniem cennej taśmy filmowej. Ten trend pisania płaskich, debilnych postaci reprezentujących (w zamierzeniu twórców) młodzież jest z roku na rok coraz bardziej wyraźny i nie ma "widoków na poprawę".
Dlatego z jeszcze większym rozrzewnieniem wspominam dawne czasy, kiedy twórcy mieli jeszcze zstąpione jądra i nie bali się odstrzelić dzieciaczka. Kiedy w filmie ginie nastolatek, to wiem, że (najpewniej) autor ma gdzieś moje przyzwyczajenia i daje mi do zrozumienia, że nie przyszedł tu, żeby mnie głaskać po główce. Śmierć dziecka oznacza automatycznie, że absolutnie nikt nie jest bezpieczny, rośnie więc stawka, emocje i (zwykle) poziom filmu. Wpływ martwych dzieci na przyjemność z oglądania obrazu filmowego? Brzmi na niezły temat na rozprawkę dla kinomaniaków-dziwaków. :)
Pierwszy z brzegu przykład? Dobry sensacyjniak Carpentera - Assault On Precinct 13 i lodziarnia:
Zachęcam do przelewania nieletniej krwi. Oczywiście w dobrej wierze, my to nie światowa oligarchia.
24-11-2021, 18:49
![[Obrazek: wtf-blonde.gif]](https://c.tenor.com/tzMnG2pb0IgAAAAM/wtf-blonde.gif)
![[+]](/images/collapse_collapsed.png "[+]")
Spoiler![[Obrazek: Hereditary-Charlie-Head.jpg]](https://bloody-disgusting.com/wp-content/uploads/2019/06/Hereditary-Charlie-Head.jpg)
![[Obrazek: Bpyq.gif]](https://i.gifer.com/Bpyq.gif)
![[Obrazek: y6KruZI.jpg]](https://i.imgur.com/y6KruZI.jpg)
