![[Obrazek: dc3cbcb-faraon-z-oprac-oklei.jpg]](https://cdn.bonito.pl/zdjecia/6/dc3cbcb-faraon-z-oprac-oklei.jpg)
Tak się złożyło, że w szkole nie miałem okazji przerobić „Faraona” Bolesława Prusa i dopiero teraz miałem okazję ją nadrobić.
Spodziewałem się jakiegoś historycznej epopei z wątkami romansowymi, jak to u Sienkiewicza tymczasem dostałem niejednoznaczny traktat o władzy przeniesiony w realia starożytnego Egiptu.
Fabuła jest zapewne znana każdemu więc ograniczę się tylko do jej zarysowania: młody następca tronu Ramzes marzy o tym by po wstąpieniu na tron złamać władze kapłanów, którzy w istocie władają Egiptem i przywrócić państwo do mocarstwowe roli jaką odgrywało niegdyś. Chcąc wydać wojnę Asyrii musi jednak zdobyć sobie poparcie ludu i uzdrowić finanse państwa, co okazuje się niemożliwe bez pomocy ze strony znienawidzonej przez niego warstwy społecznej. Jego główny przeciwnik to Herhor arcykapłan świątyni boga Amona w Tebach i wszechwładny minister na dworze ojca Ramzesa. Po śmierci starego króla, gdy Ramzes wstępuje na tron konfrontacja między nimi jest nieunikniona. Zatem walka idealistycznie nastawionego wojowniczego młodzika z wytrawnym strategiem reprezentującym skostniałość i bezwolność nawy państwowej. Kto wygra?
... kurczę pieczone na pewno nie protagonista powieści. Ramzes pomimo bowiem dobrych chęci nie jest w stanie przezwyciężyć tysięcy lat tradycji a wszystko z powodu właśnie – braku doświadczenia. W istocie bowiem całe dzieje Ramzesa XIII opisane przez Prusa to jak jest wodzony przez nos przez kolejne frakcje, którym stopniowo ulega by przejąć ich pomysły i przedstawić jak swoje. Zasadniczo jego jedynym pomysłem jest wojna z Asyrią. Polepszenie doli chłopów itp. to tylko narzędzia, która mają ją mu umożliwić. Ogólnie zdziwił mnie nieci ten zniuansowane i niejednoznaczny portret Ramzesa. To nie jest po prostu dobry bohater a człowiek z całą gamą wad i zalet, realistycznie nakreślony obraz młodzieńca pragnącego władzy a nie mającego jeszcze ku niej umiejętności, który staje się ofiarą innych graczy.
Co ciekawe bezwzględny Herhor po przejęciu władzy realizuje program społeczny Ramzesa, zapisując się w dziejach jako wielki władca.
W powieści nie ma postaci jednoznacznych, każda z nich ma swoje rację i argumenty, które zmuszają czytelnika do ponownego osądu niektórych bohaterów. W ostateczności jednak o tym co jest lepsze; wojna, dobrostan pospólstwa czy też pokój, jakikolwiek by on nie był, zdecydują tylko Ci gracze, których stać na największą bezwzględność. Ramzes bowiem nie jest geniuszem, który jest w stanie oprzeć fali dziejów, wręcz przeciwnie sam prowokuje niekorzystne dla siebie okoliczności, będąc przekonanym o swojej bezwzględnej racji. Zamiast epickich bitew mamy tutaj szarą rzeczywistość władzy skąpaną w egipskim słońcu.
Co do wątków romansowych – Ramzes korzysta z uroków kobiet, traktując je jednak w przedmiotowy sposób. Nie dostrzega przy tym, że są mu one podsyłane (z wyjątkiem Sary) przez zabiegające o jego łaskę koterie. Przynajmniej kapłanka Astoreth okazuje się tak nieznośną suczą, że na dłuższą metę muszą się pozbyć jej prawdziwi mocodawcy. Ramzes jednak mimo wszystko zdaje się nie dostrzegać sieci spisków w jaką stopniowo wpada, a swoją ostatnią schadzkę z kochanką przypłaca własnym życiem.
Zdecydowanie niedoceniona powieść, jakże inna od tym pisanych „ku pokrzepieniu serc”, bo stawiająca całkiem dobrze uargumentowane tezy na funkcjonowanie państwa i społeczeństwa. Jednak Prus to nie tylko „Lalka”.
Spodziewałem się jakiegoś historycznej epopei z wątkami romansowymi, jak to u Sienkiewicza tymczasem dostałem niejednoznaczny traktat o władzy przeniesiony w realia starożytnego Egiptu.
Fabuła jest zapewne znana każdemu więc ograniczę się tylko do jej zarysowania: młody następca tronu Ramzes marzy o tym by po wstąpieniu na tron złamać władze kapłanów, którzy w istocie władają Egiptem i przywrócić państwo do mocarstwowe roli jaką odgrywało niegdyś. Chcąc wydać wojnę Asyrii musi jednak zdobyć sobie poparcie ludu i uzdrowić finanse państwa, co okazuje się niemożliwe bez pomocy ze strony znienawidzonej przez niego warstwy społecznej. Jego główny przeciwnik to Herhor arcykapłan świątyni boga Amona w Tebach i wszechwładny minister na dworze ojca Ramzesa. Po śmierci starego króla, gdy Ramzes wstępuje na tron konfrontacja między nimi jest nieunikniona. Zatem walka idealistycznie nastawionego wojowniczego młodzika z wytrawnym strategiem reprezentującym skostniałość i bezwolność nawy państwowej. Kto wygra?
... kurczę pieczone na pewno nie protagonista powieści. Ramzes pomimo bowiem dobrych chęci nie jest w stanie przezwyciężyć tysięcy lat tradycji a wszystko z powodu właśnie – braku doświadczenia. W istocie bowiem całe dzieje Ramzesa XIII opisane przez Prusa to jak jest wodzony przez nos przez kolejne frakcje, którym stopniowo ulega by przejąć ich pomysły i przedstawić jak swoje. Zasadniczo jego jedynym pomysłem jest wojna z Asyrią. Polepszenie doli chłopów itp. to tylko narzędzia, która mają ją mu umożliwić. Ogólnie zdziwił mnie nieci ten zniuansowane i niejednoznaczny portret Ramzesa. To nie jest po prostu dobry bohater a człowiek z całą gamą wad i zalet, realistycznie nakreślony obraz młodzieńca pragnącego władzy a nie mającego jeszcze ku niej umiejętności, który staje się ofiarą innych graczy.
Co ciekawe bezwzględny Herhor po przejęciu władzy realizuje program społeczny Ramzesa, zapisując się w dziejach jako wielki władca.
W powieści nie ma postaci jednoznacznych, każda z nich ma swoje rację i argumenty, które zmuszają czytelnika do ponownego osądu niektórych bohaterów. W ostateczności jednak o tym co jest lepsze; wojna, dobrostan pospólstwa czy też pokój, jakikolwiek by on nie był, zdecydują tylko Ci gracze, których stać na największą bezwzględność. Ramzes bowiem nie jest geniuszem, który jest w stanie oprzeć fali dziejów, wręcz przeciwnie sam prowokuje niekorzystne dla siebie okoliczności, będąc przekonanym o swojej bezwzględnej racji. Zamiast epickich bitew mamy tutaj szarą rzeczywistość władzy skąpaną w egipskim słońcu.
Co do wątków romansowych – Ramzes korzysta z uroków kobiet, traktując je jednak w przedmiotowy sposób. Nie dostrzega przy tym, że są mu one podsyłane (z wyjątkiem Sary) przez zabiegające o jego łaskę koterie. Przynajmniej kapłanka Astoreth okazuje się tak nieznośną suczą, że na dłuższą metę muszą się pozbyć jej prawdziwi mocodawcy. Ramzes jednak mimo wszystko zdaje się nie dostrzegać sieci spisków w jaką stopniowo wpada, a swoją ostatnią schadzkę z kochanką przypłaca własnym życiem.
Zdecydowanie niedoceniona powieść, jakże inna od tym pisanych „ku pokrzepieniu serc”, bo stawiająca całkiem dobrze uargumentowane tezy na funkcjonowanie państwa i społeczeństwa. Jednak Prus to nie tylko „Lalka”.
15-05-2022, 17:32 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 21-07-2022, 20:10 przez Scheckley.)
![[Obrazek: 285545822_10160131583433874_194521831157...e=62AFAA10]](https://scontent.fpoz4-1.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/285545822_10160131583433874_1945218311579943170_n.png?_nc_cat=104&ccb=1-7&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=Lh5wU6cte4YAX9a3887&tn=V2KaUAleu3N-5ghY&_nc_ht=scontent.fpoz4-1.fna&oh=00_AT_1pR6QyFhv3_FnB48r8Cf5NcPk8FRz7ub2k4WXO4dGAg&oe=62AFAA10)
![[+]](/images/collapse_collapsed.png "[+]")
Spoiler
