V/H/S (2012)
![[Obrazek: VHS_Poster_61412.jpg]](http://cdn.bloody-disgusting.com/wp-content/uploads/2012/06/VHS_Poster_61412.jpg)
Idąc za ciosem po seansie filmu "Sinister", zostałem przy horrorach, w których bohaterowie znajdują tajemnicze taśmy. Tym razem nie Super 8, a doskonale wszystkim znane kasety wideo. O filmie wiedziałem, tyle, że będzie to zlepek szortów autorstwa różnych scenarzystów i reżyserów, spiętych łączącą je nicią fabularną. Tak uboga wiedza nie mogła stworzyć specjalnie wygórowanych oczekiwań, a jednak nazwanie tej produkcji spójną, nawet gdzieś między wierszami, jest grubym nieporozumieniem.
"V/H/S" to blok krótkometrażowych filmów grozy, złożony z sześciu kompletnie różnych historii z pogranicza fantastyki, survival horroru i thrillera. To co je łączy, to że wszystkie zostały zrealizowane w stylistyce found footage. Wiadomo, jedne opowieści są lepsze, drugie gorsze, a jeszcze inne kompletnie do dupy, ale zgodnie z moimi oczekiwaniami takie rozwiązanie miało jeden zasadniczy plus: nim zdążyłem się konkretnie wściec na bezsensowność jednego wątku, zaczynał się inny.
Najgorszym motywem jest oczywiście ten przewodni, ale paradoksalnie trwa on chyba najkrócej. Dostajemy jakąś ekipę tępych chuliganów, którzy dewastują wszystko, co spotkają na swojej drodze i napadają na kobiety. Śmieją się przy tym prostacko i rejestrują wszystkie występki z trzech lub czterech kamer. Po jednej z akcji przypominają sobie, że muszą zdobyć dla swojego zleceniodawcy jakąś kasetę. Taśma ma leżeć w domu pewnego staruszka, więc wkradają się po cichu do jego mieszkania i ku swojemu niezadowoleniu zauważają, że taśm jest znacznie więcej, niż początkowo przypuszczali.
Tak więc klamra fabularna jest tylko pretekstem do tego, by kolejne kasety lądowały w magnetowidzie. Kaset jest zatrzęsienie, ale doświadczamy tylko pięciu, a każda z uwiecznionych na nich historii posiada swój podtytuł. I są to kolejno:
1. Amateur Night (reż. David Bruckner) - trójka przyjaciół wybiera się na imprezkę w celu poderwania dupeczek na noc. Jeden z koleżków dostaje okulary szpiegowskie z wbudowaną kamerą i ma rejestrować wszystkie poczynania, a przede wszystkim łóżkowe igraszki. Z imprezy wracają z dwiema dziewczynami, ale jedna z nich, nie jest tym, czego oczekiwaliby chłopcy.
2. Second Honeymoon (reż. Ti West) - młode małżeństwo jedzie do Teksasu na wycieczkę, zatrzymując się w obskurnym hoteliku. Ich niepokój budzi kobieta czatująca przed budynkiem.
3. Tuesday the 17th (reż. Glenn McQuaid) - jedna z bohaterek, Wendy, zbiera ekipę przyjaciół i zabiera ich na obozowisko w lesie. Szybko okazuje się, że z pozoru sielankowa wyprawa będzie koszmarem, a wypowiedziane w żartach słowa "Wszyscy zginiecie!" nie są tak żartobliwe, jak można by tego oczekiwać.
4. The Sick Thing That Happened to Emily When She Was Younger (reż. Joe Swanberg) - cały film ustylizowany na rozmowy video-czatów. Dziewczyna rozmawia ze swoim chłopakiem z innego stanu, zwierzając mu się z lęków przed mieszkaniem, w którym przyszło jej mieszkać. Mówi, że w domu straszy, a w dodatku coś złego dzieje się z jej organizmem. Wkrótce dziewczyna będzie chciała stawić czoła mrocznym poltergeistom ożywającym każdej nocy.
5. 10/31/98 (reż. Radio Silence) - trójka młodych facetów wbija na imprezkę z okazji Halloween do ogromnego tajemniczego domu, jednego ze znajomych. Na pierwszy rzut oka dom jest opuszczony, jednak na najwyższym z pięter mężczyźni znajdują związaną kobietę, nad którą miejscowi spirytyści-szamani odprawiają dziwaczne egzorcyzmy.
Powiem tak, gdyby wywalić lub zastąpić czymś innym historie drugą i trzecią; gdyby pierwszą nieco bardziej zdynamizować; gdyby wymyślić zdecydowanie lepszy pretekst spinający seanse w całość - byłby to naprawdę świetny pomysł na film pełnometrażowy. Tutaj motyw przewodni jest tak mizerny i bezsensowny, że najrozsądniej jest traktować tę produkcję jako zlepek szortów i nic poza tym. Rzecz w tym, że ocena filmu musi być jedna i przez słabostki trzech z sześciu historii nie może być pozytywna.
Ode mnie za całość 4,5/10. A gdybym miał poukładać w kolejności od najlepszego do najgorszego kolejne podrozdziały, to byłoby to 4, 5, 1, 3, 2, 0 (zero, jako motyw przewodni).
Co ciekawe w planach jest już sequel "V/H/S 2", a swoje bloki mają wyreżyserować Eduardo Sanchez (twórca "Blair Witch Project") oraz Gareth Evans ("Raid").
Idąc za ciosem po seansie filmu "Sinister", zostałem przy horrorach, w których bohaterowie znajdują tajemnicze taśmy. Tym razem nie Super 8, a doskonale wszystkim znane kasety wideo. O filmie wiedziałem, tyle, że będzie to zlepek szortów autorstwa różnych scenarzystów i reżyserów, spiętych łączącą je nicią fabularną. Tak uboga wiedza nie mogła stworzyć specjalnie wygórowanych oczekiwań, a jednak nazwanie tej produkcji spójną, nawet gdzieś między wierszami, jest grubym nieporozumieniem.
"V/H/S" to blok krótkometrażowych filmów grozy, złożony z sześciu kompletnie różnych historii z pogranicza fantastyki, survival horroru i thrillera. To co je łączy, to że wszystkie zostały zrealizowane w stylistyce found footage. Wiadomo, jedne opowieści są lepsze, drugie gorsze, a jeszcze inne kompletnie do dupy, ale zgodnie z moimi oczekiwaniami takie rozwiązanie miało jeden zasadniczy plus: nim zdążyłem się konkretnie wściec na bezsensowność jednego wątku, zaczynał się inny.
Najgorszym motywem jest oczywiście ten przewodni, ale paradoksalnie trwa on chyba najkrócej. Dostajemy jakąś ekipę tępych chuliganów, którzy dewastują wszystko, co spotkają na swojej drodze i napadają na kobiety. Śmieją się przy tym prostacko i rejestrują wszystkie występki z trzech lub czterech kamer. Po jednej z akcji przypominają sobie, że muszą zdobyć dla swojego zleceniodawcy jakąś kasetę. Taśma ma leżeć w domu pewnego staruszka, więc wkradają się po cichu do jego mieszkania i ku swojemu niezadowoleniu zauważają, że taśm jest znacznie więcej, niż początkowo przypuszczali.
Tak więc klamra fabularna jest tylko pretekstem do tego, by kolejne kasety lądowały w magnetowidzie. Kaset jest zatrzęsienie, ale doświadczamy tylko pięciu, a każda z uwiecznionych na nich historii posiada swój podtytuł. I są to kolejno:
1. Amateur Night (reż. David Bruckner) - trójka przyjaciół wybiera się na imprezkę w celu poderwania dupeczek na noc. Jeden z koleżków dostaje okulary szpiegowskie z wbudowaną kamerą i ma rejestrować wszystkie poczynania, a przede wszystkim łóżkowe igraszki. Z imprezy wracają z dwiema dziewczynami, ale jedna z nich, nie jest tym, czego oczekiwaliby chłopcy.
2. Second Honeymoon (reż. Ti West) - młode małżeństwo jedzie do Teksasu na wycieczkę, zatrzymując się w obskurnym hoteliku. Ich niepokój budzi kobieta czatująca przed budynkiem.
3. Tuesday the 17th (reż. Glenn McQuaid) - jedna z bohaterek, Wendy, zbiera ekipę przyjaciół i zabiera ich na obozowisko w lesie. Szybko okazuje się, że z pozoru sielankowa wyprawa będzie koszmarem, a wypowiedziane w żartach słowa "Wszyscy zginiecie!" nie są tak żartobliwe, jak można by tego oczekiwać.
4. The Sick Thing That Happened to Emily When She Was Younger (reż. Joe Swanberg) - cały film ustylizowany na rozmowy video-czatów. Dziewczyna rozmawia ze swoim chłopakiem z innego stanu, zwierzając mu się z lęków przed mieszkaniem, w którym przyszło jej mieszkać. Mówi, że w domu straszy, a w dodatku coś złego dzieje się z jej organizmem. Wkrótce dziewczyna będzie chciała stawić czoła mrocznym poltergeistom ożywającym każdej nocy.
5. 10/31/98 (reż. Radio Silence) - trójka młodych facetów wbija na imprezkę z okazji Halloween do ogromnego tajemniczego domu, jednego ze znajomych. Na pierwszy rzut oka dom jest opuszczony, jednak na najwyższym z pięter mężczyźni znajdują związaną kobietę, nad którą miejscowi spirytyści-szamani odprawiają dziwaczne egzorcyzmy.
Powiem tak, gdyby wywalić lub zastąpić czymś innym historie drugą i trzecią; gdyby pierwszą nieco bardziej zdynamizować; gdyby wymyślić zdecydowanie lepszy pretekst spinający seanse w całość - byłby to naprawdę świetny pomysł na film pełnometrażowy. Tutaj motyw przewodni jest tak mizerny i bezsensowny, że najrozsądniej jest traktować tę produkcję jako zlepek szortów i nic poza tym. Rzecz w tym, że ocena filmu musi być jedna i przez słabostki trzech z sześciu historii nie może być pozytywna.
Ode mnie za całość 4,5/10. A gdybym miał poukładać w kolejności od najlepszego do najgorszego kolejne podrozdziały, to byłoby to 4, 5, 1, 3, 2, 0 (zero, jako motyw przewodni).
Co ciekawe w planach jest już sequel "V/H/S 2", a swoje bloki mają wyreżyserować Eduardo Sanchez (twórca "Blair Witch Project") oraz Gareth Evans ("Raid").
"Byłem królem traktorzystów przy wyrębie lasu na cały Oregon i sąsiednie stany, a królem szulerów od powrotu z Korei i nawet królem opielaczy groszku na farmie w Pendleton - więc pomyślałem sobie, że skoro już mam być wariatem, to też muszę być pierwszym i najlepszym." Randle McMurphy
24-11-2012, 21:44
![[Obrazek: 990t.jpg]](http://img51.imageshack.us/img51/4265/990t.jpg)
![[+]](/images/collapse_collapsed.png "[+]")
Spoiler
