[Tyler Durden]

Najlepszy tegoroczny horror? Możliwe, ale to nic nie znaczy, kino grozy niewiele dobrego miało do zaoferowania tego roku (umówmy się, że „The Cabin In the Wood” się nie liczy) i to już raczej się nie zmieni w tym kwartale. Na tym przeciętnym tle „Sinister” prezentuje się całkiem nieprzeciętnie i jak to mówią u mnie na dzielni „This will scare the shit out of you”. Niekoniecznie mogę się pod tym podpisać, bo oglądałem dość niewzruszony, no ale jestem dość niereprezentatywny widzem, w kinie rzadko odczuwam strach. Mniej odporni na grozę pewnie wgryzą się z nerwów w pudełko z popcornem.

Reżyser wie co robi, nie nadużywa atakowania widza natężonym dźwiękiem, w czym się lubują współczesne horrory, zamiast tego stawia na niespieszne kładzenie podwalin pod nadprzyrodzone wątki. Tak więc zanim zaczną się mindfucki, trzeba przebrnąć przez część obyczajowo-kryminalną (główny bohater jest pisarzem specjalizującym się w opisywaniu niewyjaśnionych morderstw). Mamy więc coś w rodzaju Stephena Kinga zmieszanego z Trumanem Capote. Proporcje nie są wymieszane idealnie, po pewnym czasie zaczyna nieco nużyć brak demonicznych konkretów (zwłaszcza gdy się widziało nasycony nim zwiastun, który swoją drogą pokazuje zbyt wiele, wrzucono do niego większość z najmocniejszych motywów), w drugiej połowie filmu wszystko wskakuje jednak na swoje miejsce. Od chwili, gdy na ekranie zaczyna się coraz częściej pojawiać złowroga bladolica postać (która chyba nieco się zapatrzyła na gitarzystę Slipknota) nie ma mowy o nudzie i braku emocji.

Film jest nasycony wieloma fajnymi elementami, które docenią miłośnicy kina grozy. Odkrywane powoli taśmy z mrożącymi krew w żyłach morderstwami nagranymi na kamerze Super 8, stopniowo natężająca się emanacja zła, nieco przewidywalny, ale za to poprowadzony z konsekwencją i bez hamulców finał. Nie wspominając już o tym, że film jest oparty na wyrazistych kreacjach aktorskich, na uznanie szczególnie zasługuje grający pierwsze skrzypce Ethan Hawke, trzymający swoją rolą cały film do kupy, pozwalający bezboleśnie przebrnąć tak przez część rodzinno-detektywistyczną, jak i późniejsze strachy na lachy. Reasumując, może niekoniecznie w kinie ale zdecydowanie warto rzucić okiem. Jakby to powiedzieli na mojej starej dzielni - „można się zesrać ze strachu”. A nawet jeżeli nie, to i tak się doceni gatunkowy kunszt i nie tak znowu często spotykane w tym gatunku wyraziste kreacje aktorskie.

[Gal Anonim]

Ja czekam, choć horrory to nie moja działka. Czekam, bo scenariusz jest autorstwa C. Roberta Cargilla, znanego też jako Carlyle ze Spill.com i Massawyrm z Ain't it Cool. Gość zawsze dobrze pisał i choć jego gust filmowy nie zawsze mi odpowiadal, to potrafił dobrze uzasadnić filmy, które mu się podobały z pasją. To się ceni i jestem ciekaw czy przeloży się to na jego filmowe dzieło.

[Lawrence]

Wygląda strasznie i ciekawie. Może się zainteresuję.

[Gal Anonim]

Rozmowa Harry'ego Knowlesa z Cargillem. Ciekawe - film robiony pod PG-13, ale dostał Rkę.

[Mefisto]

hmm może to jest sposób na dzisiejsze kino - robić wszystko pod PG13, a dopiero na koniec wyskoczyć z R-ką, a nie odwrotnie, jak to jest w modzie (czyli robimy Rkę ale z myślą o PG13)

[Lawrence]

Ciekawy film i w sumie całkiem straszny horror. Ma klimat, ciekawy pomysł, ale trochę nie do końca jestem zadowolony zakończeniem, gdyż liczyłem na jakieś większe bum, a tak w sumie wraz z filmem stało się dość przewidywalne. Ale mimo to całkiem całkiem jest ten Sinister i parę razy można się po bać.

[Gal Anonim]

Ani słowem nikt nie wspomniał o soundtracku? Jest przekozacki. Przypomina ambient połączony z soundtrackiem Social Network. Świetna rzecz. Tak samo kawałki robione przez zespół Ulver na rzecz filmu:





Więcej o filmie jutro w Urwanym Filmie, ale teraz czułem sie w obowiazku wspomniec o ścieżce dźwiękowej, bo nie potrafię pozbyć się jej z głowy!

[patyczak]

Ja jestem tradycjonalistą w sprawie muzyki filmowej i taki ambient, jak i wszystko to, czego nie można zanucić po seansie mnie nie zadowala.

A co do filmu, to jest znośnie. Do niczego raczej nie można się przyczepić, ale i niczego specjalnie pochwalić. Jest przezroczyście. Reżyser nie robi nic więcej ponad to, żeby doprowadzić historię do końca. Żadnych godnych zapamiętania scen, ujęć, tematów muzycznych. Brak tu finezji.

[Mefisto]

nie wiem jak w filmie, ale na płycie to nie jest muzyka tylko sfx (prócz tematu głównego - ten faktycznie jest przekozacki)

[Lawrence]

(22-11-2012, 22:09)Crov napisał(a): Ani słowem nikt nie wspomniał o soundtracku?

Ja wspomniałem, ale nie tutaj na forum, tylko tutaj:

Recenzja soundtracku "Sinister"

Może w takim razie Ty jako nieliczny zgodzisz się z moją recenzją? ;)

[Persona non grata]

Film całkiem udany, choć pierwsza godzina znacznie lepsza od drugiej. Godny polecenia lubiącym strach dziewczynkom i co wrażliwszym chłopcom. Jeśli ktoś zapyta mnie, jaki nowy horror warto zobaczyć, polecę bez większej krępacji, bo dawno nic lepszego w tym gatunku nie było, ale... No właśnie.

Mimo wszystko nie jest to produkcja tak oryginalna, jak zapowiadano i starzy wyjadacze mogą się poczuć oszukani. Wcale nie jest tak, że po raz pierwszy dostajemy odpowiedź, dlaczego bohaterowie nie uciekają z miejsca, które jest przesiąknięte złem. Zachowanie rodziny nie jest tak irracjonalne, jak to zazwyczaj bywa, ale rozwiązanie tej kwestii znowu leży w obsesyjnym przywiązaniu do miejsca zamieszkania i poczuciu chorej misji. Sprawa ucieczki jest w dodatku o tyle mniej zrozumiała, że bohaterowie tym razem mieli dokąd uciekać. Zderzenie z tajemniczymi, mrocznymi materiałami z przeszłości również nie jest niczym specjalnie rewolucyjnym. W "Sinisterze" znane z dziesiątków horrorów tajemnicze zdjęcia i notatki to krótkie filmiki zrealizowane na 8-milimetrowej taśmie. I choć fajnie się je ogląda, to tak naprawdę nie wiem po co one powstawały. Chyba tylko po to, żeby ktoś znalazł je na strychu i osrał się ze strachu. Malowanie po ścianach, rozmowy córek z zaginionymi dziewczynkami i projektory uruchamiające się samoistnie to już w ogóle standard, ale w tym przypadku wszystko wygląda naprawdę ładnie i tworzy przyjemny klimacik.

No i postać Bughuula. Jestem przekonany, że każdy dziesięciolatek, który dopadnie ten film w sieci będzie miał potem problemy z zaśnięciem. Facjata niby niezbyt oryginalna, bo przypomina odrobinę mroczniejszą wariację na temat mordy Jigsawa, ale gdybym był młodszy pewnie bym się jej bał.

Daję 7/10.

I na koniec żart-spoiler dla tych co oglądali. Jeden z oprawców:

Spoiler

[shamar]

Czy tylko ja mam tak, że jak widzę znane twarze w horrorze to automatycznie traci to dla mnie wiarygodność?

[patyczak]

Tak.

;)

A co do filmu:

Spoiler

Końcówka jest fajna, dosyć oryginalna. Spodziewałem się walki z nieczystymi siłami. Potem myślałem, że główny bohater jakoś się wykaraska z więzów, ale nie. To było niezłe, przyznaję.

Zaś dizajn tego demona w ogóle mi się nie podobał. Nie przypominał czegoś przedwiecznego, nadnaturalnego, tylko członka jakiegoś metalowego zespołu.

[Hitch]

Spoiler

No i ma strasznie głupkowate imię. "Baguul" brzmi jak z "Ghostbusters".

[Persona non grata]

Jeżeli do czegoś można się przyczepić to do ubioru Bughuula (biała koszula i płaszczyk - serio?), ale prawda jest taka, że po prostu za starzy na takie strachy już jesteśmy.

[Lawrence]

[quote='patyczak' pid='284104' dateline='1353660079']

Spoiler

Końcówka jest fajna, dosyć oryginalna. Spodziewałem się walki z nieczystymi siłami. Potem myślałem, że główny bohater jakoś się wykaraska z więzów, ale nie. To było niezłe, przyznaję.

Spoiler

A tutaj muszę być całkowicie innego zdania. Właśnie końcówka mnie trochę zawiodła. Przez pierwszą część filmu dobrze budowane było napięcie, a końcówka była taka na jaką wskazywały odkrywane filmy. Nie, żebym tam od razu chciał, aby główny bohater, pokonał demona czy coś w tym stylu. Ale po prostu liczyłem na coś naprawdę zaskakującego. A fakt, że to zaginione dzieciaki były mordercami był OK, ale nie jakiś super twist.

W ogóle dwie sceny były dla mnie niepotrzebne: Pierwsze pojawienie się dzieciaków na zewnątrz i motyw kiedy dziwacznie poruszały się po domu, tak, że bohater ich nie widział. To było trochę tandetne i niepotrzebne dla całego świetnego klimatu.

A co do Bughuula, to jeżeli chodzi o twarz, super, ubiór może być. A sama jego nazwa? Też może być, dla mnie i tak najgorszą nazwą dla demona w kinie pozostanie Pazuzu z Egzorcysty 2.

[Corn]

Pazuzu ma świetny występ w "Dominon: Prequel to the Exorcist"

[Lawrence]

Jeżeli chodzi o Pazuzu to ja najbardziej lubię go z Futuramy.:)

Tylko naprawdę w pierwszej części mamy tego demona. Straszny straszny film co to za straszny demon, rety ale się go boję, będzie mi się śnił po nocach. A potem druga część i "A imię tego strasznego demona to... Pazuzu..." I cały urok pryska, gdyż imię Pazuzu jest wszystko inne jak straszne, a wręcz słodkie.
Bughuul już lepiej wypada, mimo że moze się kojarzyć z jakimś bulgoczącym kisielo potworem.

[Szaman]

Niestety seans pozostawia widza z tym przykrym wrażeniem, że obejrzał film o niczym. Mniej więcej w połowie można zorientować się, że Hawke ze szklaneczką oglądający kolejne snuff movies to jedyny pomysł na ten horror, nie dostaniemy żadnej walki z demonem ani desperackiej obrony rodziny. Sytuacja zmienia się trochę pod koniec ale w sumie z dużej chmury spada mały deszcz. Przeciętny, miejscami używający strasznie prostackich środków (ostatnia scena!) straszak z niezłą muzyką, dobrym Hawkiem i jak zawsze fajnym, choć tym razem epizodycznym D'Onofrio.

5-6/10. Derrickson znowu pokazuje tak jak w "Egzorcyzmach Emily Rose", że łącząc horror z dramatem nie potrafi osiągnąć w pełni zadowalającego poziomu w żadnym z tych elementów.

[Gal Anonim]

Bo film nie jest o starciu z demonem, to film edukacyjny. Dla gości, którzy poświęcają się za bardzo pracy, ot.

Mnie i Kubie bardzo się podobał: