(28-10-2024, 15:37)Dr Strangelove napisał(a): The Falcon and the Snowman (1985) - reż. John Schlesinger czyli Szpiedzy tacy jak my, ale na poważnie.

Niby taki mały klasyk, recenzje pozytywne, a tu jednak rozczarowanie.
Historia niby ciekawa z gatunku "nie bądź głupi", ale ciężko się nią ekscytować bo bohaterowie są po prostu głupi. Jeden (Penn) jest totalnym wariatem i narkomanem, a drugi niby ten mądrzejszy i bardziej opanowany (Hutton) w sumie okazuje się jeszcze głupszy bo wchodzi w spółkę z tym pierwszym. Więc człowiek czeka tylko na to kiedy ich zamkną i to bez specjalnej ekscytacji. Plus w sumie nie wiadomo o co chodziło Huttonowi i jaką miał motywację. Niby jest, że ruszyło go sumienie, że mój kraj jest wredny i CIA jeszcze wredniejsze ale jest to tak słabo zarysowane i pokazane, że w sumie diabli wiedzą po co to robił.

Słabe to było, choć cała warstwa realizacyjna i gra aktorska na wysokim poziomie.

(29-10-2024, 00:07)Corn napisał(a): Pacific Heights ma super Keatona, namówiłeś do powtórki!

Spoiler

Czy kłótnia ojca z synem w więzieniu była prawdziwa, czy to była ściema i odegrał scenę razem z ojcem, a może domyślił się syn tego co zrobił ojciec dopiero w czasie przesłuchania po którym go wypuszczono z więzienia? No i czy rzeczywiście syn wydał ojca w przeszłości?

Cytat:Średniaczek, ale przyzwoity.

(30-10-2024, 17:17)OGPUEE napisał(a): Relikt (1997) - w moim straszdzierniku debiutuje monster movie. Zwykle takich nie było, bo większość obejrzałem i to są sajfaje, a w październiku z reguły unikam sajfajów i wolę skupić na naturalnej grozie. I choć pojawia się mutant, to powstaje metodami naturalnymi i w zgodzie z Matką Naturą. 

W sumie jak tak się zastanowić, to po film z SyFy Channel tyle że wysokobudżetowy i z porządnymi efektami specjalnymi i aktorami. Pretekstowe postacie, niektóre będące kliszami (jak ten jeden dupek, który obligatoryjnie ginie) oraz nieciekawe monstrum, które jednak podbija wartość swoją obecnością. I film korzysta z R-ki w dość zdawkowy sposób. Chłopaczków-wagarowiczów monstrum oszczędziło, ale już jednego z piesków uwaliło. I film cytuje Amerykańskiego wilkołaka w Londynie, bo gdy na jakiejś gali objawia się potwór, to podczas ewakuacji więcej ludzi robi sobie krzywdy niż gdyby spotkali potwora :).

Co bardziej zapamiętam to znaki czasu i epoki. Gdy laska mówi, że przesądy w muzeum to jak tancerki topless w balecie, to jej stary mentor mówi, że wtedy to by chodził na balet :). A największym dupkiem i moralnym zgnilakiem jest Azjata (dziś byłby to biały). Też fajnie, że z głównej bohaterki nie robią na siłę stronk woman i to zwykła biolożka, taka average Jane, która histerycznie reaguje na trupa. I podczas finałowego starcia cały się czas obawia potwora. I Bogu dzięki nie ma wciśniętych na siłę prób romansu biolożki z owym policjantem (gdy w podobnym obrazku z lat 50. by wystąpiło). I dobrze, bo byłoby to dla mnie nielogicznie, gdyż owy policjant jest po burzliwym rozwodzie, w którym jego była przywłaszczyła ich psa (suka jedna).

Efekty jak pisałem porządne, zresztą nadzorował je sam Stan Winston. Choć to rok 1997 rok, gdy komputery wchodziły triumfalnie, to tytułowy potwór został wykonany po bożemu. Czyli aktor w kostiumie wspomagany animatroniką. I jedyne CGI tylko tam, gdzie to faktycznie konieczne (i to one najgorzej się zestarzało).

Średniaczek, ale przyzwoity.

Uczciwe 6/10

(30-10-2024, 18:07)Bucho napisał(a): Ten film ma powazna wade jaka jest utaplanie wszystiego w mroku. I nie mowie tutaj o takim stajlisz filmowym mroku, ale zwyklej ciemnicy, gdzie przez pol filmu czlowiek nie ma pojecia co sie dzieje.