Ja się właśnie czepiam tego generalizowania. Przecież wiadomo, że na każdym kontynencie (nie tylko w Europie) są twórcy, którzy by chcieli, a nie mogą (na marginesie ostatnio oglądałem AMERYKAŃSKI film, który jest wręcz książkowym przykładem filmu pretensjonalnego, a mianowicie "A Single Man"). Są jednak też tacy panowie (i panie), którzy pragną kręcić filmy wielkie, głębokie, ultramądre, leczące raka nawet i im się to w stu procentach udaje. Niestety zawsze obok wysokiej klasy dzieł będą stały te liczniejsze nieudane i silące się najwyżej na to, czym nie są.
Co do argumentu zanudzania to przyznam, że go nie lubię bardzo i uważam za pusty argument. Jeśli coś nas nudzi to najwidoczniej nie jesteśmy grupą docelową, do której kierowane jest owe dzieło. Naprawdę takie zabiegi mają swoją przyczynę i nie są stosowane by było artsy i cool. Jest wielu twórców zresztą, którzy na tej 'nudzie', nie dzianiu się, opierają całe filmy, niechże przykładem będzie tegoroczny zdobywca Złotej Palmy - Apichaptong Weerasethakul. Znając jego wcześniejsze filmy już widzę oczyma wyobraźni jak trafi on do naszych kin i pojawią się te masowe tematy-gromy na filmwebie oscylujące niemal wyłącznie wokół wyrażenia ALE NUDY ;-) Tylko, że to nie jest żaden argument niestety.
I na koniec: rzekłbym, że styl i to do czego zostaje on użyty nie dają jeszcze pretensjonalności. O przekroczeniu tej cienkiej granicy prędzej decyduje JAK zostaje on użyty. Zdarza się niestety, że reżyserzy przesadzają, to prawda. Przyznam, że wielkim zwolennikiem "Proroka" nie jestem (już prawie rok temu widziałem ten film, więc niestety będę sypał ogólnikami) - film niezły, ale nie jest to w żadnym stopniu jakieś wydarzenie filmowe, choć też niewykluczone, że coś mi umknęło. W każdym razie nigdzie mi "Prorok" koło słowa 'pretensjonalny' nie przechodził, a nie jest ono też jakąś szczególną domeną kinematografii europejskiej.
Co do argumentu zanudzania to przyznam, że go nie lubię bardzo i uważam za pusty argument. Jeśli coś nas nudzi to najwidoczniej nie jesteśmy grupą docelową, do której kierowane jest owe dzieło. Naprawdę takie zabiegi mają swoją przyczynę i nie są stosowane by było artsy i cool. Jest wielu twórców zresztą, którzy na tej 'nudzie', nie dzianiu się, opierają całe filmy, niechże przykładem będzie tegoroczny zdobywca Złotej Palmy - Apichaptong Weerasethakul. Znając jego wcześniejsze filmy już widzę oczyma wyobraźni jak trafi on do naszych kin i pojawią się te masowe tematy-gromy na filmwebie oscylujące niemal wyłącznie wokół wyrażenia ALE NUDY ;-) Tylko, że to nie jest żaden argument niestety.
I na koniec: rzekłbym, że styl i to do czego zostaje on użyty nie dają jeszcze pretensjonalności. O przekroczeniu tej cienkiej granicy prędzej decyduje JAK zostaje on użyty. Zdarza się niestety, że reżyserzy przesadzają, to prawda. Przyznam, że wielkim zwolennikiem "Proroka" nie jestem (już prawie rok temu widziałem ten film, więc niestety będę sypał ogólnikami) - film niezły, ale nie jest to w żadnym stopniu jakieś wydarzenie filmowe, choć też niewykluczone, że coś mi umknęło. W każdym razie nigdzie mi "Prorok" koło słowa 'pretensjonalny' nie przechodził, a nie jest ono też jakąś szczególną domeną kinematografii europejskiej.
20-06-2010, 20:29
