[Bogdan]

No i powtórzyłem, i jednak podwyższam ocenę do pełnej dychy, bo pomimo tego, że to już któryś raz jak widziałem ten film, to zachwyca mnie wciąż tak samo i nie nuży w żadnym stopniu - nawet sceny spacerów Scarlett. W ogóle chyba nie ma jednego, pojedynczego słowa, którym można by określić atmosferę tego filmu. Powtórzę się, że absolutnie uwielbiam główny duet, zarówno postacie, jak i aktorów, a ich relacja to jedna z najpiękniejszych rzeczy, jakie widziałem w filmach w ogóle. Przy okazji bardzo prawdziwa, bo przecież zdarza się tak, że spotykamy osobę, o której czujemy, jakbyśmy się znali przez całe życie, a dodać do tego okoliczności, w których się poznali, to w ogóle zero w tym fałszu. Poza tym trzeba po prostu zwrócić uwagę na cudne zdjęcia (nocne Tokio!) i fantastycznie zgranie muzyki z obrazem. Końcówka działa niezmiennie tak samo - potężna gula w gardle. Ja w ogóle nienawidzę pożegnań, a jeszcze jak widzę Scarlett na granicy płaczu, ten ich przytulasek na środku ulicy, a potem odchodzącego Murray'a z uśmiechem pt. "będzie dobrze", to zamieniam się w miękką faję :) I chcę wierzyć, że Bob i Charlotte jeszcze kiedyś się spotkali.

Piękny film to jest. Pomyśleć, że osoba za niego odpowiedzialna wypuściła na świat także Bling Ring...

Edit: Dorzucam parę kadrów, które mi się podobają. Nie dlatego, że są jakieś wypasione pod względem wizualnym, ale ładnie się komponują z opowiadaną historią/zwyczajnie ładnie wyglądają.

Spoiler

[img]