"Planetę Skarbów" ostatnio sobie powtórzyłem. Po raz - bo ja wiem - dziesiąty co najmniej. Dalej 10/10.
To nie tak, że nic by się nie dało poprawić. Dałoby się, oj dało. Ten film ma jedną poważną skazę, a jest nią B.E.N., czyli Bio-Elektroniczny Nawigator (chociaż patrząc na niego, pojęcia nie mam, w którym niby miejscu on jest "bio" - ja tam widzę sam metal). W mordę, ale ta postać jest wkurzająca. Rozumiem, że Ben musiał znaleźć się w tej opowieści, jako że to ekranizacja "Wyspy Skarbów", ale czy musiał pojawić się w takiej konkretnie formie? To trochę jak z Olafem z "Krainy Lodu" albo Attylą z "Pioruna" - nagle na siłę wrzucamy nachalnie komediową postać, która będzie się ze wszystkich sił starała nas rozbawić, chociaż film świetnie radził sobie bez niej.
Myślałem z początku, że może to Paszkowski gra go tak wkurzająco - bo jako Mike w "Potworach i spółce" też mnie irytował - ale nie. To po prostu wnerwiająca postać, jeden z tych standardowych nadekspresywnych pajacowatych animowanych komediantów. Gęba mu się nie zamyka, niestety, a z każdą kolejną odzywką coraz bardziej chciałoby mu się ją wyklepać.
To chyba najgorszy sidekick w długiej historii Disneya (a konkurencja jest spora). A mimo to uważam, że to film na pełną dziesiątkę? Ano tak. Nic nie poradzę, ale nawet B.E.N. nie jest w stanie przysłonić mi świetności całej reszty filmu. Zwłaszcza, że inne postacie to klasa sama w sobie, a osią tej opowieści jest ojcowsko-synowska w duchu relacja między Johnem Silverem a Jimem Hawkinsem. I gdyby nie było w tym filmie niczego poza tym, to już i tak byłby znakomity. Bardzo wdzięcznie ten wątek poprowadzono, a sytuacja w której budzący sympatię bohaterowie, którzy mają ze sobą wiele wspólnego (Jima z początku też niewiele dzieli od zostania, że tak to nazwę, mętem społecznym), znajdują się po przeciwnych stronach barykady, chyba rzadko się zdarza w animowanych filmach. Ich relacja naprawdę przykuwa mnie do ekranu i, co tu dużo gadać, momentami po prostu wzrusza. Nadal, po tylu latach od pierwszego seansu.
Jeśli już mowa o postaciach, to nie mogę nie wspomnieć, że bezgranicznie uwielbiam kapitan Amelię. Ten jej sarkazm jest bezcenny, a - przynajmniej z początku - każdy jej tekst to czyste złoto ("Doktorze, mówię to z całą życzliwością: stul pan swój krzykliwy dziób" czy też "Jak ja ich nazwałam? Powiedziałam coś trafnego dziś rano przy kawie"). Dodam, że w polskiej wersji dubbingowej, o dziwo, brzmi lepiej niż w oryginale. Mówię to z pełną świadomością. Szkoda, że ta postać jest na dalszym planie i nie poświęcono jej więcej miejsca (na przykład kosztem B.E.N.-a)
Sama historia po prostu wciąga. Za każdym razem tak wsiąkam w opowieść, że ani mi w głowie zastanawiać się nad takimi drobiazgami, że jak tam oni oddychają płynąc przez kosmiczną próżnię? Czy ich okręt ma własną atmosferę? Ale w takim razie do czego dr Dopplerowi miał służyć ten skafander kosmiczny? I jakie jest w tej podróży źródło światła? Poważnie, płyną przez kosmos, a mimo to na statku panuje normalny rytm dnia i nocy. Mają własne słońce?!
Nieważne. Nie obchodzi mnie to. Wszystko jest takie umowne, a ja mam to gdzieś, bo chłonę niesamowity nastrój przygody. A czuć tu przygodę, oj czuć! Jest tu taki prawdziwie romantyczny duch wielkiej wyprawy w poszukiwaniu skarbu. Bardzo pomaga w tym świetna muzyka Jamesa Newtona Howarda. Naprawdę, jeśli od czasu "Planety Skarbów" powstał jakiś film animowany, który przebiłby ten epicki soundtrack, to chyba tylko "Jak wytresować smoka". Nic innego się nie umywa. W głównym motywie muzycznym jest taki duch przygody, że po prostu samemu chciałoby się rzucić wszystko i wyruszyć w świat. A ten liryczny kawałek, grający w spokojnych, emocjonalnych momentach - cudo! Zresztą piosenka "Always know where you are" też wymiata.
Co jeszcze? Film naprawdę fajnie wygląda. Połączenie komputerowej animacji (tła, maszyny, różne przedmioty) z tradycyjną, ręcznie rysowaną (postacie) nie zawsze się dobrze sprawdzało (w "Titan.A.E." wyszło tak sobie), ale tu zdaje egzamin. Podobają mi się niektóre projekty, chociażby statki z solarnymi żaglami czy naprawdę fantazyjny montressorski port kosmiczny w formie półksiężyca. Klasa. Projekty kosmitów mogłyby być zrobione z większą wyobraźnią, ale co tam. Nie można mieć wszystkiego. Zwłaszcza, że większość z nich to po prostu szeregowi antagoniści.
Napiszę może jeszcze, że nie jestem fanem "Wyspy Skarbów" Stevensona. Ta książka trochę mnie nawet nudziła. Tym dziwniejsze, że widząc tę historię na ekranie w wersji animowanej, tak się zachwyciłem. Bo - jak by nie patrzeć - to przecież dość wierna ekranizacja. Tak, to może brzmieć niedorzecznie, bo przecież przeniesiono akcję w kosmos, ale jednak sama opowieść pozostała klasyczna, a fabuła podąża za tą książkową. Zmiany zaszły w imionach niektórych postaci (ale większość pozostawiono oryginalnych), niektórym postaciom zmieniono nawet płeć (kapitan Smolett stał się Amelią), ale największa zmiana to ta dotycząca relacji Jima i Silvera. Może to wpłynęło na to, że opowieść Stevensona w klimatach kosmicznych spodobała mi się nieporównanie bardziej niż na kartach powieści? Nie wiem. Nie wiem też, czy mogę przyznać, że ta kosmiczna baja to mój ulubiony film piracki, bo obawiam się, że po takiej deklaracji nie mógłbym się już pokazać na mieście.
Tak właściwie, to czy ktoś wie, dlaczego to zrobiło taką klapę? Przecież to znacznie wyższy poziom niż dzisiaj prezentują zbijające sporą kasiorę filmidła Disneya.
Moje TOP 5 filmów animowanych wygląda tak:
1. Herkules
2. Aladyn
3. Planeta Skarbów
4. Jak wytresować smoka
5. Mała syrenka
Oprócz "Jak wytresować smoka" - same filmy Johna Muskera i Rona Clementsa. Cóż, wygląda na to, że ci dwaj najbardziej potrafili utrafić w mój gust. Przynajmniej zanim się wypalili i zaczęli kręcić przeciętniaki typu "Księżniczki i żaby" czy "Moany".
To nie tak, że nic by się nie dało poprawić. Dałoby się, oj dało. Ten film ma jedną poważną skazę, a jest nią B.E.N., czyli Bio-Elektroniczny Nawigator (chociaż patrząc na niego, pojęcia nie mam, w którym niby miejscu on jest "bio" - ja tam widzę sam metal). W mordę, ale ta postać jest wkurzająca. Rozumiem, że Ben musiał znaleźć się w tej opowieści, jako że to ekranizacja "Wyspy Skarbów", ale czy musiał pojawić się w takiej konkretnie formie? To trochę jak z Olafem z "Krainy Lodu" albo Attylą z "Pioruna" - nagle na siłę wrzucamy nachalnie komediową postać, która będzie się ze wszystkich sił starała nas rozbawić, chociaż film świetnie radził sobie bez niej.
Myślałem z początku, że może to Paszkowski gra go tak wkurzająco - bo jako Mike w "Potworach i spółce" też mnie irytował - ale nie. To po prostu wnerwiająca postać, jeden z tych standardowych nadekspresywnych pajacowatych animowanych komediantów. Gęba mu się nie zamyka, niestety, a z każdą kolejną odzywką coraz bardziej chciałoby mu się ją wyklepać.
To chyba najgorszy sidekick w długiej historii Disneya (a konkurencja jest spora). A mimo to uważam, że to film na pełną dziesiątkę? Ano tak. Nic nie poradzę, ale nawet B.E.N. nie jest w stanie przysłonić mi świetności całej reszty filmu. Zwłaszcza, że inne postacie to klasa sama w sobie, a osią tej opowieści jest ojcowsko-synowska w duchu relacja między Johnem Silverem a Jimem Hawkinsem. I gdyby nie było w tym filmie niczego poza tym, to już i tak byłby znakomity. Bardzo wdzięcznie ten wątek poprowadzono, a sytuacja w której budzący sympatię bohaterowie, którzy mają ze sobą wiele wspólnego (Jima z początku też niewiele dzieli od zostania, że tak to nazwę, mętem społecznym), znajdują się po przeciwnych stronach barykady, chyba rzadko się zdarza w animowanych filmach. Ich relacja naprawdę przykuwa mnie do ekranu i, co tu dużo gadać, momentami po prostu wzrusza. Nadal, po tylu latach od pierwszego seansu.
Jeśli już mowa o postaciach, to nie mogę nie wspomnieć, że bezgranicznie uwielbiam kapitan Amelię. Ten jej sarkazm jest bezcenny, a - przynajmniej z początku - każdy jej tekst to czyste złoto ("Doktorze, mówię to z całą życzliwością: stul pan swój krzykliwy dziób" czy też "Jak ja ich nazwałam? Powiedziałam coś trafnego dziś rano przy kawie"). Dodam, że w polskiej wersji dubbingowej, o dziwo, brzmi lepiej niż w oryginale. Mówię to z pełną świadomością. Szkoda, że ta postać jest na dalszym planie i nie poświęcono jej więcej miejsca (na przykład kosztem B.E.N.-a)
Sama historia po prostu wciąga. Za każdym razem tak wsiąkam w opowieść, że ani mi w głowie zastanawiać się nad takimi drobiazgami, że jak tam oni oddychają płynąc przez kosmiczną próżnię? Czy ich okręt ma własną atmosferę? Ale w takim razie do czego dr Dopplerowi miał służyć ten skafander kosmiczny? I jakie jest w tej podróży źródło światła? Poważnie, płyną przez kosmos, a mimo to na statku panuje normalny rytm dnia i nocy. Mają własne słońce?!
Nieważne. Nie obchodzi mnie to. Wszystko jest takie umowne, a ja mam to gdzieś, bo chłonę niesamowity nastrój przygody. A czuć tu przygodę, oj czuć! Jest tu taki prawdziwie romantyczny duch wielkiej wyprawy w poszukiwaniu skarbu. Bardzo pomaga w tym świetna muzyka Jamesa Newtona Howarda. Naprawdę, jeśli od czasu "Planety Skarbów" powstał jakiś film animowany, który przebiłby ten epicki soundtrack, to chyba tylko "Jak wytresować smoka". Nic innego się nie umywa. W głównym motywie muzycznym jest taki duch przygody, że po prostu samemu chciałoby się rzucić wszystko i wyruszyć w świat. A ten liryczny kawałek, grający w spokojnych, emocjonalnych momentach - cudo! Zresztą piosenka "Always know where you are" też wymiata.
Co jeszcze? Film naprawdę fajnie wygląda. Połączenie komputerowej animacji (tła, maszyny, różne przedmioty) z tradycyjną, ręcznie rysowaną (postacie) nie zawsze się dobrze sprawdzało (w "Titan.A.E." wyszło tak sobie), ale tu zdaje egzamin. Podobają mi się niektóre projekty, chociażby statki z solarnymi żaglami czy naprawdę fantazyjny montressorski port kosmiczny w formie półksiężyca. Klasa. Projekty kosmitów mogłyby być zrobione z większą wyobraźnią, ale co tam. Nie można mieć wszystkiego. Zwłaszcza, że większość z nich to po prostu szeregowi antagoniści.
Napiszę może jeszcze, że nie jestem fanem "Wyspy Skarbów" Stevensona. Ta książka trochę mnie nawet nudziła. Tym dziwniejsze, że widząc tę historię na ekranie w wersji animowanej, tak się zachwyciłem. Bo - jak by nie patrzeć - to przecież dość wierna ekranizacja. Tak, to może brzmieć niedorzecznie, bo przecież przeniesiono akcję w kosmos, ale jednak sama opowieść pozostała klasyczna, a fabuła podąża za tą książkową. Zmiany zaszły w imionach niektórych postaci (ale większość pozostawiono oryginalnych), niektórym postaciom zmieniono nawet płeć (kapitan Smolett stał się Amelią), ale największa zmiana to ta dotycząca relacji Jima i Silvera. Może to wpłynęło na to, że opowieść Stevensona w klimatach kosmicznych spodobała mi się nieporównanie bardziej niż na kartach powieści? Nie wiem. Nie wiem też, czy mogę przyznać, że ta kosmiczna baja to mój ulubiony film piracki, bo obawiam się, że po takiej deklaracji nie mógłbym się już pokazać na mieście.
Tak właściwie, to czy ktoś wie, dlaczego to zrobiło taką klapę? Przecież to znacznie wyższy poziom niż dzisiaj prezentują zbijające sporą kasiorę filmidła Disneya.
Moje TOP 5 filmów animowanych wygląda tak:
1. Herkules
2. Aladyn
3. Planeta Skarbów
4. Jak wytresować smoka
5. Mała syrenka
Oprócz "Jak wytresować smoka" - same filmy Johna Muskera i Rona Clementsa. Cóż, wygląda na to, że ci dwaj najbardziej potrafili utrafić w mój gust. Przynajmniej zanim się wypalili i zaczęli kręcić przeciętniaki typu "Księżniczki i żaby" czy "Moany".
13-05-2017, 20:50
