[OGPUEE]

(02-07-2020, 11:15)Kryst_007 napisał(a): Jejuniu, cóż za piękne tła. Zawsze gdy ktoś będzie się mi wymądrzal, że lata 90. były najlepszym okresem Disneya, to będę mu pokazywał dowolne ujęcie natury z "Bambiego" czy też "Fantazji". Jak dla mnie to lata 40. i 50. były najprawdziwszą esencją disneyowskiej magii. 

Mój ojciec będąc na Bambi w '61 roku opowiadał mi, że wtedy miał wrażenie widoku autentycznego lasu. Zresztą sam jestem zdania, że disneyowskie lata 40.-60. lepiej zestarzały się od dekady 90. No... może z wyjątkami...



Śpiąca królewna - Raz w gimnazjum/liceum widziałem z siostrą oglądając z ściągniętego z netu ripa z drugim polskim dubbingiem. Ogólnie podobało nam się, choć ja osobiście miałem parę zarzutów. 

Teraz zdecydowałem się obejrzeć, ale tym razem w oryginalnej wersji językowej, tj. angielskiej (planuję obejrzeć niektóre stare animacje Disneya w oryginale, by w razie czego mieć oręż z krytykantami oglądającymi dupą i papugującymi goebbelsowskie kłamstwa nt. Disneya). W skrócie  - oszałamiająca strona wizualna i słaby scenariusz.

Warto wspomnieć, że Aurora wbrew tytułowi nie jest główną bohaterką. Cały film opowiedziany jest z perspektywy wróżek i one są motorem napędzającym scenariusz. I właściwie one pomagają księciu-wybawicielowi, który ciągle daje się złapać i gdyby nie one to skończyłby jako kościotrup w lochu. Dodatkowo krytykują ideę aranżowanego małżeństwa. Więc z tego punktu widzenia jest profeministyczny. A dorosła Aurora pojawia się w 1/5 filmu i jej rola jest wybitnie drugoplanowa i ogranicza się do śpiewania i spania w wyrku. Ale cóż, młoda lala lepiej się prezentuje marketingowo niż stare Grażyny.

I film można pochwalić za jedno. Aurora ma OBU rodziców i mało tego - oboje dożywają do końca filmu. Swoją drogą teksty, że Disney unikał postaci matek w swych animacjach to też kłamstwo powtarzane tysiąc razy i jeżeli z którejś animacji nie było matki, to wynikało z materiałów źródłowych, na których były oparte. A w baśniowym oryginale śpiąca królewna ma obu rodziców.

I brawa dla twórców, że pokazali krew z rany przebitej mieczem. Niby lata 50. były purytańskie i dyszały kodeksem Haysa, ale jakoś potrafili pokazać krew (co w latach 80. ludzie dostaliby palpitacji serca). Oraz to, że dwójka pozytywnych postaci urządza sobie popijawę, a jeden statysta zatacza się pod stołem - dzisiaj to na pewno ktoś w Disneyu złapałby się za głowę. 

Wspominałem o animacji. Początek z ludźmi udającymi się do królewskiego zamku pełen poszczególnych planów, osobnych ruchach każdej postaci, która ma swój w miarę indywidualny wygląd. Albo wizualizacje wróżkowych prezentów. Albo scena jak Diabolina odpiera atak królewskiej straży, ze zbliżeniami na twarze strażników (taki montaż bardziej charakteryzuje późniejsze dekady) - to powoduje opad szczęki i zdobywa dodatkowe propsy za to, że powstało to przed czasami komputerów. Ten film to szczytowe osiągnięcie ówczesnej amerykańskiej animacji. 

Udało się też wiernie odtworzyć średniowieczny klimat poprzez stylizację na ówczesne ryciny i miniatury i widać, że starano się oddać wiernie realia epoki (choć historycy będą marudzić, że większość strojów i zbroi nie pochodzi z XIV wieku ;)).

Trochę zarzutów miałbym do projektów postaci i sporo z nich ma wybałuszone oczy jak u jakiegoś ćpuna. No i Aurora na 16-latkę nie wygląda, a jej rodzice Aurory się nie postarzeli o jotę (no dobra, w średniowieczu to bardzo młodo brano ślub), no ale to bolączka wielu animacji.

Szkoda, że taka dobra animacja okraszona została pretekstową fabułą.

Zacznę od tego, że postacie są kretynami. Klątwa na Aurorę pojawiła się tylko dlatego, bo jedna Grażyna nie potrafiła trzymać jęzora za zębami. Może Maleficent lub po polsku - Diabolina (zjeba należy się polskiemu tłumaczeniu zarówno z 1962 roku jak i z 1995 roku, za translację Maleficent jako... Czarownicy) by się nabrała na gadkę, że posłaniec dał dupy, bo sama też lotna nie jest. Dobrze, że Diabolina to nie jakiś warlord szukający pretekstu do najechania kraju Stefana :P.

Potem wróżki naraziły się na ujawnienie się szpiegującemu krukowi Diaboliny. Ich indolencja w pieczeniu i szycia bardzo boli i można tłumaczyć, że były uzależnione od magii. Ale na Boga, miały na to 16 lat - tyle to by się nauczyły. I w ostatnim momencie zostawiają ją samą w komnacie, co wykorzystała Diabolina (tu akurat mają za złe sobie, że spieprzyły sprawę w najgorszym momencie)

O ile Diabolina ma świetny design i jest znakomicie zagrana przez Eleanor Audley, tak jej motywacja jest debilna. Zamierza zmarnować 16 lat życia na zabicie jakiegoś dzieciaka, bo nie została zaproszona na imprezę. Co ona, 5-latka? W bajce Perraulta (i Grimmów) jej protoplastka rzuciła zły urok z nastawieniem "radźcie sami, to już nie moja sprawa" i tyle ją widziano.

Nostalgia Critic w swej recenzji Księżniczki łabędzi krytykował czarny charakter za durny nieprzemyślany plan. Diabolina jest nie lepsza - każe swym pachołom szukać Aurory przez 16 lat, jednak nie doprecyzowała, że wraz z wiekiem rośnie. Oczywiście opierdziel dostają pachoły, które posłusznie wykonywały swe rozkazy (te wszystkie szowinistyczne żarty o kobiecym braku precyzyjnych wypowiedzi :P). Zresztą skąd Diabolina wie jak wygląda dorosła Aurora, skoro ta żyła w kompletnym ukryciu i znowu - opis "ma złote włosy i usta jak róża" jest MEGA OGÓLNY i podejrzewam, że taki wygląd w Europie to nie ewenement.

Wróżki choć popełniają durne decyzje, to w przeciwieństwie do Czarownicy nie jest to tak bolesne. I mimo wszystko są sympatyczne i mają swój urok

Za to główna para gołąbeczków - ło jezu. Aurora nie ma żadnego charakteru i potwierdza te stereotypy o animowanym księżniczkach jako nudnych i bezpłciowych postaciach śpiewających piosenki ze zwierzątkami. Kopciuszek czy Śnieżka to chociaż coś robiły i miały trochę osobowości. Filip jest progresem w stosunku do królewicza z Kopciuszka, ale wciąż to mdły patafian. W dodatku niby on jest tym aktywnym, ale w praktyce wciąż dostaje do dupie i defacto wróżki odwalają za niego całą robotę (gdyby film dzisiaj postał w niezmienionym kształcie, anty-SJW dostaliby palpitacji serca :)). O tym jak te postacie są żadne, świadczy to zarówno Aurora jak i Filip przez drugą połowę filmu nie wypowiadają ani słowa.

Film po zawiązaniu akcji to zapychacz po zapychaczu i w stosunku do poprzednich animacji Disneya mam wrażenie, że tu się dzieje bardzo mało i wydarzenia są zbyt rozciągnięte.

Tu mój nitpick - wróżki mówią, że ich magia czyni tylko dobro i nie można zmienić Diaboliny np. w żabę i zakończyć temat, ale Niezabudka jest w stanie zmienić w kruka w kamień i z pomocą magii Filip zabija smoka.    

Szkoda, że Disney wolał bawić w beznadziejną Czarownicę zamiast pełnoprawnego remake'u animacji. Bo w tym przypadku aktorski remake byłby jak najbardziej zasadny.

5/10