[Mefisto]

Veni, vidi, avatari i... jestem rozdarty.

Wizualnie to jest kosmos (i nawet nie chodzi o same efekty per se, co o przywiązanie do detali i tego, co i jak pojawia się na ekranie oraz oczywiście całą tą techniczną otoczkę - krabeusze rządzą), ale już HFR to jest dramat - przez cały film się nie potrafiłem przyzwyczaić. O ile sceny statyczne czy podwodne jeszcze dawały radę, tak już każda szybsza akcja to Benny Hill. Przy tego typie metrażu powoduje to zwyczajnie ból głowy. O tym, że trudno nacieszyć się scenami, gdy wszystko tak zapieprza nie wspominam.

Fabularnie natomiast mamy tu efekt minimum, czyli Cameron na tyle zgrabnie rozkłada akcenty, że rzeczony metraż nie dał mi się we znaki (choć uciąłbym ze 20 minut gadania z rybami). Jednocześnie jakby nie potrafił się zdecydować, w którym kierunku chce pójść, więc - w przeciwieństwie do jedynki - brakuje tu większej spójności oraz trochę o chuj tu chodzi. Jedynka działała jako całość - była wtórna, ale konsekwentna i ładnie prowadziła od A do Z bez uciekania się w łopatologię. Sequel jest generalnie taki sam, ale donikąd nie prowadzi tak naprawdę. Polowanie na Sully nie ma tej samej siły i podbudowy, więc jest na maksa pretekstowe i miejscami po prostu głupie. Ot taka ewidentna podbudówka, która pomimo rozwinięcia wątku rodzinnego, nie ma szans emocjonować w ten sam sposób. Choć na plus nazwijmy to pewne wolty w budowaniu charakterów. Na minus natomiast same postaci - kompletnie nie podobało mi się to, że dzieci MaJake wysławiają się jakby się urwały z amerykańskiej wycieczki do Auschwitz. Rozczarowują nowe postaci Na'vi, które nic nie robią tak naprawdę - zwłaszcza Winslet jedynie wali focha co chwila i lata z brzuchem. Dzieci też sztampowe i w sumie najfajniejszy okazał się Spider (fajnie też zagrany). Fascynujące jak to gadanie do ryb, z którym Cameron trochę popłynął jak dla mnie - fajnie, że ta Pandora jest głęboko połączona w faunie i florze, ale jak widzę, że koleś gada na migi z wielorybem, który ponoć tworzy w wolnych chwilach symfonie, to czuję delikatne przeskoczenie rekina. No i powrót ludzi też troszkę nie dostarcza - chcą skolonizować planetę, ale przy tej przewadze technicznej i liczebnej nie są w stanie spacyfikować paru wiosek będących na poziomie ludów Polinezji? Da fak? No i zastąpienie unobtanium kolejnym cudem natury. Rozumiem, że w trzeciej części odkryją lek na zeza, bo już nic innego nie pozostało.

Przez to wszystko najlepsza i najbardziej cameronowska jest chyba ostatnia godzina (lub coś koło tego), choć tu też niektórych sekwencji James nie chce albo nie potrafi skończyć (w kontekście jego wypowiedzi o broni aż ciekaw jestem co poleciało pod nóż względem niekończących się scen "łapania oddechu" i "widzenia" siebie nazwajem) albo pozbawia je mięsa (choć scena z ręką - miodzio!). Reasumując: bawiłem się nieźle, nie nudziłem się specjalnie, ale pod względem historii trochę stoimy tu w miejscu, więc tak jak na oryginale systematycznie stawiałem się w kinie, tak tutaj czuję, iż raz a dobrze styknie i powtórka będzie dopiero na domowym nośniku, może nawet bez okularów (o ile w ogóle wydadzą) albo na jakimś drakońskim maratonie z trójką, na którą, mimo wszystko, czekam, bo ma obiecujący, acz przydługi wstęp.

6/10